All Chapters of Daddy's rules: Chapter 21 - Chapter 30

Elara's POVBuong maghapon akong nag kulong sa kwarto ko...Kinabukasan, pilit kong iniiwasan ang kanyang mga mata.Bawat pagdaan ko sa sala, bawat hakbang ko sa labas ng kwarto, pakiramdam ko'y sinusundan ako ng tingin niya kahit na wala siyang sinasabi.Tahimik. Matigas. At nakakaakit sa paraan na ayaw niyang sabihin ang anumang bagay, pero ramdam mo ang presensya niya.Pinilit kong mag-focus sa sarili ko, sa ginagawa ko sa alaga ko, kahit alam kong hindi ko kayang itago sa sarili ko ang nararamdaman.May halo ng takot at pagkagusto sa bawat sandali na alam kong naroroon siya sa paligid ko.At sa bawat hindi ko sinasadyang tingin sa kanya, doon ko nararamdaman, kahit pilit kong gustong magpanggap na walang lang Yung nangyari kagabi.Parang tahimik na babala - may puwersa sa katahimikan niya na mas delikado kaysa sa kahit anong sigaw o galit."Miss Elara, isuot n'yo raw po ito sabi ni Daddy, para mamaya," masayang sabi ni Clyde habang inaabot sa akin ang isang paper bag.Napatingin a

Elara's POVTahimik akong nakatingin kay Damien, hindi makapaniwala sa sinabi niya kanina.Ang ngiti niya, banayad pero malamig — parang pahiwatig ng isang bagay na hindi ko dapat kwestyunin.“Damien…” mahina kong sabi, halos pabulong. “Bakit mo sinabi ‘yon?”Tumayo siya mula sa kama, hindi inaalis ang tingin sa akin.“Because that’s the truth.,” mahinahon niyang sagot. “One month from now there will be proof — life inside you. I want you to be the mother of my children.”Namamangha akong napatingin sa kanya talagang tiwalang-tiwala siya, para bang hawak na niya ang lahat ng desisyon.At gaya ng dati, parang wala na naman akong pagpipilian.“Hindi mo ba ako tatanungin kung gusto ko?” inis kong sabi, pilit pinipigil ang galit sa boses ko dahil Baka Mahalata ni Clyde na gusto Kong awayin ang ama nito.“Why?” ngumisi siya, saka dahan-dahang humawak sa aking buhok na kinapiksi ko, ang mga mata niya nakatitig lang..“I saw the hunger in your eyes… don’t you dare deny it.”aniya, mababa a

Third's POV Lumipas ang isang buwan.Isang buwang puno ng kasalanan… dahil hanggang ngayon, wala pa rin siyang lakas ng loob na makipaghiwalay kay Jacob.Mula nang magsimula ang lahat sa pagitan nila ni Damien, hindi na niya nagawang makipagkita kay Jacob hindi dahil ayaw niya, kundi dahil tuwing naiisip niyang magtapat, laging nauudlot, ang restday niya nagugugol niya kasama si Damien..At sa bawat araw na lumilipas, lalo lamang siyang nilulunod ng guilt at pagkalito.Madami na rin ang nakahalata sa kanila.May mga nakangiti’t nang-aasar sa likod, may iba namang tahimik lang ngunit matalim kung makatingin—lalo na ang mga maid na madalas maglingkod kay Ma’am Trisha.Ramdam niya ang mga sulyap na iyon sa tuwing magkasabay silang lumalabas ni Damien; mga matang puno ng kutob at panghuhusga.Si Clyde naman, mas lalong napalapit sa kanya.Ang inosenteng bata na laging naghahanap ng oras at lambing mula sa kanya mga bagay na dati’y Hindi Kayang ibigay ni Trisha na Siya ang nagpupunoNgayo

Elara's POVKinabukasan, ang plano kong makipagkita kay Jacob ay muling hindi natuloy dahil kay Damien.Maghapon kaming naroon sa kwarto. Si Clyde ay napasok rin sa kwarto ko, nakikipag-bonding, pero madalas pinapatawag ni Damien si Loida para dalhin ang anak nito sa sarili niyang kwarto, para masolo ako..Lumipas ang isang buwan…Dumating na ang araw ng kaarawan ni Clyde. Abala ang buong mansion sa paghahanda. Maraming bisita ang dumating—mga kakilala at bisita ni Ma’am Trisha, pati na rin ang mga bisita ni Damien.Magulo ngunit masaya ang buong lugar. Naging abala ang lahat sa pagdiriwang, hanggang sa tuluyang sumapit ang gabi at nagpatuloy ang inuman sa loob ng mansion.Si Ma’am Trisha, sobrang bait sa akin ngayon.Sa isip ko, baka tanggap na niya ako, tanggap na niya na hindi na sila magbabalikan pa at tanging si Clyde nalang ang connection nilang dalawa..Sa parte ko naman, halo ang kaba at saya na nararamdaman ko. Ilang araw nang delayed ang regla ko, at balak kong sabihin iyon

Third's POVPinasakay ni Jacob si Elara sa kotse niya.Sa buong biyahe, wala siyang kahit isang tanong na ibinato. Para bang sinasadya niyang bigyan si Elara ng oras para ayusin ang kanyang isip at damdamin.At iyon ang mas lalong nagpabigat sa konsensya ni Elara.“J-Jacob… sorry…” mahina niyang sabi, halos pabulong.Napalingon si Jacob sa kanya, bahagyang kumunot ang noo.“Shh… Elara, wala ka namang ginagawang mali.”“Meron, Jacob!” agad niyang putol, nanginginig ang boses habang pilit pinipigilan ang emosyon. “Meron…”Hindi na sumagot si Jacob.Hinayaan niya lang siyang umiyak habang tahimik na nakaupo sa tabi niya. Hindi niya pinilit magsalita si Elara, hindi niya hinanapan ng paliwanag.Sa halip, hinayaan niyang maramdaman nito na may taong nananatili sa tabi niya sa gitna ng kaguluhan.Dinala siya ni Jacob sa kanyang suite—isang malawak at eleganteng lugar na tahimik ngunit puno ng karangyaan.Napatingin si Elara sa paligid. Hindi niya maiwasang maalala ang sinabi ng kaibigan niy