บททั้งหมดของ Daddy's rules: บทที่ 41 - บทที่ 50

THIRD PERSON POV...Nang magbukas ang pinto ng mansyon, mabilis na tumakbo ang maliliit na paa ni Noah patungo sa bulwagan."Daddy!!!" masayang bati ng bata habang nakadikit sa dibdib nito ang kaniyang paboritong laruang kotse. Ngunit bago pa man niya maidikit ang sarili sa binti ng ama, napahinto siya. Namilog ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa mukha ng lalaki."Jacob!" napasinghap si Amanda, halos mabitawan ang hawak na baso ng tubig sa labis na pagkabigla nang makita ang hitsura ng anak.Puno ng galos at malalalim na pasa ang mukha ni Jacob. May tuyong dugo pa sa gilid ng kaniyang labi at namumula ang kaniyang kanang mata."Anong nangyari po, Daddy?" naluluhang tanong ni Noah. Nanginginig ang boses ng bata, halatang naguguluhan at natatakot sa nakikita.Lumuhod si Jacob gamit ang nanginginig na mga binti. Pilit niyang pinagalaw ang kaniyang mga labi upang bumuo ng isang maamong ngiti, kahit na ang bawat galaw ng kaniyang mukha ay nagdudulot ng gumagapang na kirot. Dahan-dah

THIRD PERSON POV..."M-master, ayaw po talaga kumain ni Elara..." kaba at nanginginig na ulat ng isang kasambahay.Sa labis na inis, ibinato ni Damien ang hawak na baso sa semento—*CRASH!* Nagkabasag-basag ito sa kaniyang paanan.Mula nang makuha niya si Elara kaninang tanghali, hindi pa rin nito kinakain ang kaniyang lunch at meryenda. At ngayon... pati ang hapunan ay pilit pa ring tinatanggihan ng babae.Puno ng frustrasyon na tumayo si Damien at naglakad paakyat ng hagdan, pilit na pinipigilan ang nagwawalang emosyon sa kaniyang dibdib. Marahan niyang ibinukas ang pinto ng kuwartong kinaroroonan ni Elara.Nagkatitigan silang dalawa. Nakita niya ang matinding pagod sa mga mata ng babae at sa isang iglap, parang may humaplos at pumiga sa kaniyang puso. Tahimik na umiiyak si Elara sa sulok, halos hindi na makahinga sa matinding sama ng loob.Lumapit si Damien at marahang umupo sa gilid ng kama."Elara... ganito ka ba talagang namumuhi sa akin?" mahina niyang bulong, halatang sugatan a

Third's POV Nag-umpisa ang habulan sa kalsada. Ramdam ni Jacob ang pag-uga ng lupa sa bawat pagtakbo at nakikita niya ang mga sasakyan na sumusunod sa kanila, mabagsik at mabilis.Ang kalsada ay nagiging blur sa bilis ng takbo.Maya-maya, may tumunog ang kanyang telepono."Boss... sa likod lang po kami," mensahe ng tauhan niya."Sige... kayo na ang bahala," sagot ni Jacob, hindi na tumitingin sa phone-mata niya'y nakatutok sa bawat sasakyan na tila gusto silang habulin hanggang sa dulo ng mundo.Napatingin siya kay Noah, na tila walang kamalay-malay sa peligro sa paligid. Gising na gising ang bata at abala sa paglalaro sa cellphone.Bumilis pa lalo ang takbo ni Jacob, puso niya'y napapatigil sa bawat ngiti ni Noah."B-boss... kabadong sabi ni Leslie," "Tumabi ka kay Noah," utos niya, sabay ngiti."Daddy, para na tayong lilipad!" natatawang sigaw ni Noah, sabay tumalon-talon sa kanyang upuan, walang pakialam sa mga sasakyan sa kalsada-ang inosenteng sigla niya ay nagiging liwanag sa

Third's POV Nahulog ang baril mula sa kamay ni Damien. Titig na titig siya sa batang iyak ng iyak, nakayakap kay Jacob na nakapikit at duguan sa kalsada.Biglang natauhan si Damien sa ginawang karahasan. Dinukot niya ang cellphone at mabilis na tumawag.“Pumunta na kayo, ngayon na!!!” sigaw niya, boses puno ng desperasyon at guilt.Lumapit siya kay Noah at mabilis itong binuhat, ngunit Hindi ito nagpatalo at bumalik sa pagkakayakap Kay Jacob. Napatingin siya kay Elara, na umiiyak sa loob ng kotse, luha’y bumabalong sa bawat galaw ng katawan.Ilang minuto lang ang lumipas, may dumating na ambulance.Sa loob, nakaabang si Doc Martin. Nilapitan niya ang tila wala nang buhay na si Jacob at pinulsuhan.“Buhay pa siya…” mariing sabi ni Doc Martin, may halong ginhawa at tensyon sa boses.Mabilis kumilos ang mga kasama niya. Isinakay si Jacob sa ambulance, kasama si Leslie, na hindi bumibitaw sa kamay niya ni Jacob..Si Noah naman, gustong sumama, ngunit mabilis ulit siyang binuhat ni Damien

Third's POV"D-Damien... maaari ko bang makausap si Elara?"Tanong ni Jacob, mahina ang tinig—basag, puno ng pangungulila.Matagal bago sumagot si Damien. Tahimik lang ito, nakatingin sa kawalan, bago marahang dumukot ng cellphone sa bulsa.Walang salita. May tinawagan siya.“pakisundo si Elara.”Yun lang ang sinabi niya.Lumipas ang ilang saglit ng nakabibinging katahimikan.Dalawampung minuto…May kumatok sa pinto.Pagbukas, si Elara.Marahan siyang pumasok, halatang nag-aalangan.Una niyang nakita si Damien—nakatayo sa gilid, malamig ang ekspresyon.At sa kabilang banda… si Jacob, nakahiga, maputla… pero buhay.Para siyang nabunutan ng tinik.Agad siyang lumapit, nangingilid ang mga luha, habang si Damien ay tahimik na nanatili sa gilid.Dahan-dahan siyang lumapit kay Jacob, bawat hakbang parang may bigat. Nang marating niya ito, agad niyang hinawakan ang kamay ni Jacob—mainit pa, at buhay.“Akala ko… wala ka na,” garalgal niyang sabi, pinipigil ang pag-iyak.Ngumiti si Jacob, mahi