LOGINระหว่างทางที่รถกำลังเคลื่อนไปให้ถึงปลายทาง ดมิทรีก็มองคนอ้อมกอดของเขาเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่
ระหว่างทางที่รถกำลังเคลื่อนไปให้ถึงปลายทาง ดมิทรีก็มองคนอ้อมกอดของเขาเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่“ใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้วครับ” อเล็กซ์พูดขึ้นทำลายความเงียบเพราะอีกไม่กี่นาทีตัวรถจะเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลแล้ว ดมิทรีหลุดออกจากภวังค์กลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง เขาเริ่มนั่งไม่ติดเมื่อรถกำลังไปจอดจุดจอดรถฉุกเฉินและเมื่อรถจอดสนิทดมิทรีก็เปิดประตูออกเป็นคนแรกทั้งที่ในวงแขนยังมีหลี่เฉิงนอนเหม่อลอยอยู่ เตียงคนไข้ถูกเข็นมารับคนในอ้อมแขนของดมิทรีไปก่อนจะหายลับสายตาของเจ้าพ่อมาเฟียเข้าประตูห้องฉุกเฉินไปเสื้อผ้าของดมิทรีเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเหนียวเหนอะ แต่เขาก็ยังนั่งกุมมืออยู่หน้าห้องฉุกเฉินคนเดียว ท่าทางที่นั่งไม่ติดของดมิทรีทำให้นางพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลนำนมอุ่นมาให้ดมิทรีรับพร้อมกับส่งยิ้มให้ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ฝืนมากที่สุดที่ใครจะเคยเห็นมาบนโลก เขารับมาแล้วถือนมแก้วนั้นไว้ในมือไม่ยอมวาง ส่วนดวงตาก็จ้องไปยังห้องฉุกเฉินอย่างเดียว เนื้อในอกสั่นไหวยิ่งกว่าแผ่นดินไหวกลางเมือง ดมิทรีสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ท่ามกลางความเงียบสงัดของโถงโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำผู้คนบาง
ผมพ่นควันออกมาอีกครั้ง...อีกครั้ง และอีกครั้งทุกครั้งมวลควันพิษจะสลายหายไปในไม่กี่วินาทีเพลิดเพลินอยู่กับบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า... หันไปมองยังพื้นที่ที่หลี่เฉิงเคยอยู่กลับพบว่ามันหายไป!รีบไล่มองหาในความมืด เผื่อมันอาจจะหลบอยู่ตามต้นไม้สักต้น แต่ไม่พบ!“Damn! “ ผมสบถออกมาก่อนจะขยี้บุหรี่ในปากทิ้งลงบนจานเขี่ยบุหรี่ สองขาจ้ำอ้าวไปยังห้องของเซอร์เกย์ก๊อก ๆผมเคาะเสียงดังอยู่นานกว่ามันจะเปิดประตูออกมา “ไปตามหาเฉิงเฉิง! “ ผมพูดเสียงดังด้วยความร้อนรนใจ และเหมือนเรื่องนี้จะเข้าทางเซอร์เกย์ มันยิ้มมุมปากก่อนส่งข้อเสนอมาให้“จับเป็นหรือจับตาย” ผมเกลียดคำถามของมันจริง ๆ“เป็นสิวะ! “ ผมพูดแค่นั้นเพราะหัวเสียมากแล้วกับการที่หลี่เฉิงหายไปแบบนี้ เดิมที่จะแค่ให้มันรับลมหนาวสักพักเป็นการลงโทษเท่านั้นแต่เมื่อมันหายไปทั้งสภาพนั้น ผมเองก็กังวลใจ...กลับห้องของตัวเองพร้อมมองออกไปยังหน้าต่าง ตอนนี้ลูกน้องจำนวนมากกำลังเดินถือไฟฉายคนละกระบอกเพื่อตามหาคนของผมและหนึ่งในนั้นมีเซอร์เกย์...และสไนเปอร์?ผมเห็นเงาราง ๆ คล้ายปื
*Li Cheng*ผมเจ็บปวดมากเหลือเกิน...เจ็บปวดมากเกินจะทนไหวแล้ว“ดมิทรี...ฆ่าผมที ได้โปรด” ผมพูดทั้งที่น้ำตายังนองใบหน้า เสียงสั่นจนฟังไม่ได้ศัพท์ หัวใจของผมเจ็บร้าวเหมือนกำลังจะตายลงตอนนี้น้ำมูกเหนียวหนืดไหลเข้าปาก ส่วนน้ำตาก็ไหลไปถึงคาง ดมิทรีเดินมาตรงหน้า...ตบใบหน้าผมสองสามที ส่วนปากของมันก็พูดอะไรสักอย่างตาของผมพร่าเบลอไปหมดเลย... ดมิทรียังคงตบหน้าแล้วก็ขยับปาก แต่ผมกลับไม่ได้ยินอะไรเลย....ซ่าาาาาาาาาา!!ผมลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งที่รอบข้างมืดสนิท ผมเห็นเงาของใครบางคนราง ๆ แต่ก็ระบุไม่ได้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร รอบกายหนาวเหน็บ ยามมีลมพัดผ่านบวกกับน้ำที่เพิ่งถูกสาดมาเมื่อครู่มันทำให้ร่างของผมสั่นไหวจากภายใน ตอนนี้ผมรู้ได้ทันทีว่าริมฝีปากมันสั่นมากขนาดไหน“หยะ..หยะ..” เอื้อมมือออกไปหวังจะคว้าคนตรงหน้าที่หมุนหลังเดินกลับเข้าประตูไป แต่เหมือนว่าคงจะไม่ทันเสียแล้ว เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตอนนี้ผมอยู่ในสวนที่เคยขุดไว้จนเละเทะ... ตอนนี้สภาพของมันเหมือนกับวันนั้นเลยพยายามใช้สมองคิดว่ามันผ่านมานานขนาดไหน... แต่ผมกลับคิดไม่ออกเลยนอนแผ
“จะเอาอะไร” มันเอาแต่ส่ายหน้าและร้องไห้หนักว่าเดิม“เฉิงเฉิงอย่าให้พี่หมดความอดทน” ผมกดฟันพูดออกไปเป็นการเตือนว่าความอดทนของผมมีขีดจำกัด และการที่มันทำตัวแบบนี้ยิ่งทำให้ผมอยากจะบีบให้ตายคามือ“ฮึก...” และมันได้ผล หลี่เฉิงกลั้นเสียงร้องแต่โดยดีแต่แค่นี้ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกพอใจเท่าไหร่ ยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนกระชากร่างกายของหลี่เฉิงให้ลุกขึ้นตามแรงหลี่เฉิงส่งเสียงร้องในลำคอเหมือนคนสติแตกแต่ผมไม่คิดจะหยุดการกระทำนั้นลง คล้องข้อมือทั้งสองของหลี่เฉิงกับโซ่บนเพดานแม้ร่องรอยของการโดนกุญแจมือบาดเมื่อวานยังไม่ดีขึ้นเลยสักนิด“ปล่อยผมไปเถอะ ฮึก เถอะนะ...ผมขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ” หลี่เฉิงพูดเสียงสั่นแต่คนไร้ความปรานีแบบผมควรจะสนใจหรืออย่างไร?ผมเดินไปหยิบแส้หางเดี่ยวที่แขวนไว้ตามผนังออกมาสองอัน จากนั้นก็เดินไปยังเบื้องหน้าของนักโทษตัวน้อย ผมยกแส้ทั้งสองอันขึ้นแล้วหวดฝ่าอากาศโชว์ไปหนึ่งที แววตาตื่นตระหนกของหลี่เฉิงยิ่งทำให้ผมสร้างตำหนิในตอนนี้เลย!*Li Cheng*พระเจ้า...พระเจ้าช่วยลูกด้วย ได้โปรดเมตตาลูกแกะตัวน้อยของพระองค์สักครั้งหนึ่ง ได้โปรด ได้โปรด
ดวงตาอ่อนล้าของหลี่เฉิงสังเกตได้ไม่ยาก ดมิทรีเห็นตอนที่เขากำลังนำหน้าผากเข้าไปแตะบนหน้าผากของอีกคนเพื่อวัดไข้ มันทั้งอ่อนล้าและเศร้าสร้อย ดมิทรีเห็นแล้วจึงเว้นระยะห่างเมื่อนำให้คนป่วยกินแล้วก็เดินออกไป เปิดประตูและก้าวเท้านำไปหนึ่งข้างก็หันหลังมา “น้ำวางอยู่ตรงนั้นนะ” เขาชี้ไปยังข้างเตียง ใกล้กันมีแก้วใสกิ๋งวางอยู่พร้อมหลอดหลี่เฉิงพยักหน้าน้อย ๆ เป็นสัญญาณว่ารับรู้ เขามองไปรอบห้องด้วยความสิ้นหวัง วันนี้ปวดทั้งร่างกายและลึกยันในกระดูก เขานั่งพักอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ ขยับตัวลงเป็นท่านอนราบดมิทรีเองก็เฝ้ามองผ่านกล้องวงจรปิด เมื่อเห็นว่านักโทษของเขาเอนหลังพักผ่อนไปหลังกินยาก็เบาใจลง ในยาที่เขาได้กินมียาคลายเครียดผสมอยู่เม็ดหนึ่ง เขาขอมาจากอเล็กซ์หลังเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฟัง“ตอนนี้เขาหลับไปแล้ว” ดมิทรีบอกกับอเล็กซ์ที่อยู่ปลายสาย[ให้เขาพักผ่อน] อเล็กซ์ตอบกลับ“ควรให้กินถึงตอนไหน” ดมิทรีไม่ไว้ใจยาพวกนี้เท่าไหร่นัก เขากลัวว่าหลี่เฉิงจะติดมันจนเกิดอาการถอนยา[ช่วงที่อยากให้พักผ่อน] อเล็กซ์คาดการณ์ว่าหลี่เฉิงคงนอนหลับยากในช่วงนี้หลังเจ
“เฉิงเฉิง! “ เสียงของดมิทรี!ความกลัวปะทะเข้ามาอย่างแรงจนเขาต้องกอดเข่าตัวเองเอาไว้“ใจเย็น ๆ “ ดมิทรีเดินเข้ามาใกล้ ๆ แล้วโอบกอดอย่างแผ่วเบา เขาเห็นว่าอีกคนกำลังสติแตกผ่านกล้องวงจรปิดหลังเซอร์เกย์เข้ามาเปิดกรงแต่ไม่ปลดกุญแจมือให้หลี่เฉิงไม่พูดอะไรออกมา แต่กลับมองอีกคนด้วยสายตาหวาดกลัวขณะดมิทรีกำลังปลดพันธนาการที่ข้อมือให้ เมื่อร่างโปร่งเป็นอิสระเขาก็กอดตัวเองอยู่แบบนั้น ดมิทรีเดาใจคนตรงหน้าไม่ออกจึงทำได้แค่ถอยร่นออกไปนั่งอยู่ห่าง ๆ“น้ำ...ดมิทรี ขอน้ำ” ดมิทรีหันไปมองรอบห้อง...“ที่ผ่านมามีน้ำกินไหม” ดมิทรีถามเสียงนุ่ม หลี่เฉิงส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วมุดหน้าเข้าหาหว่างขาของตัวเองเหมือนเดิม เจ้าพ่อมาเฟียสูดหายใจเข้าระงับอารมณ์“รออยู่นี่นะเฉิงเฉิง” ดมิทรีลุกขึ้นก่อนจะหันมาบอกกับเด็กที่นั่งกอดเข่าอยู่หน้ากรงเสียงประตูปิดสนิทลงและตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นของผู้เป็นนาย ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ของดมิทรีเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่าใบหน้าโกรธจัดเสียอีก เขาเดินไปยังห้องครัว... ยกน้ำดื่มสองสามแพ็กด้วยตัวเอง“นายครับ ผมช่วย...” ชายชุดดำคน







