Todos los capítulos de When Protection Turns Dark: Capítulo 31 - Capítulo 40

Sabrina's POV Parang biglang nawala ang hangin sa kwarto. Nanlaki ang mata ko, at sa isang iglap-walang pag-iisip, walang takot na humupa naitulak ko si Eros nang buong lakas. Ginamit ko ang lahat ng natirang pwersa ko, itinulak ang dibdib niya gamit ang dalawang kamay ko hanggang sa maupo siya nang bahagya sa gilid ng kama."Tangina..." bulong niya sa gulat, pero hindi niya ako hinawakan ulit agad.Nakatingin lang siya sa akin, mukha niya halo-halong galit at pagkabigla.Si Ismael naman, tumawa pa rin nang mahina pero may kakaibang liwanag sa mata niya-parang natutuwa pa siya sa chaos na nangyayari.Mabilis akong bumangon mula sa kama, hinila ko pababa nang todo ang damit ko na gusot na gusot Inayos ang shorts.Nanginginig pa rin ang buong katawan ko, luha ko tumutulo pa rin, pero ngayon may bagong uri ng takot: hindi lang sa magkambal na 'to... kundi sa paparating na galit ni Alejandro."Huwag kang lalabas," sabi ni Eros nang mababa, boses na parang utos pa rin. Hinawakan niya ang

Sabrina's POV Good afternoon.Iyon ang unang sinabi ni Atty. Reyes nang pumasok kami sa opisina niya Dito kami dumiretcho pag kagaling kila eros. Matandang lalaki na, yung uri ng abogado na alam mong nakakita na ng lahat mga sikreto ng mayayaman, mga kasinungalingan ng pamilya, mga pag-ibig na dapat hindi umiiral.Nakaupo kami sa harap niya. Tumitig muna kay Alejandro, tapos sa akin si atty. Reyes..“Good afternoon, Alejandro Montenegro. Natanggap ko na yung letter ng secretary mo… papunta sana ako sa opisina mo ngayon, pero since nandito ka na… dito ko na ipapaliwanag ang lahat. Alam ko na hindi madali 'tong usapan na 'to. Pero diretso na tayo. Walang paligoy-ligoy.He took a deep breath.“The woman you want to marry… is legally your adoptive sister. If you push through with it, the marriage is prohibited and void under the law. But if you really want it, there is one way rare, complicated, and full of risks… but it could become possible for you two. Are you ready to face that, A

Sabrina's POV Kinabukasan…Abala ang lahat sa mansion. Pabalik-balik ang mga kasambahay, may inaayos na mga bulaklak at dekorasyon. Para bang may handaan o malaking okasyong magaganap.Lumapit si Mommy Zamara sa akin, may kakaibang ngiti sa labi.“Halika, Sabrina. Binilhan kita ng damit. Iyon ang isuot mo mamaya.”Hindi na niya ako hinintay magsalita. Marahan niya akong hinila patungo sa kwarto ko.“Mommy, bakit po parang busy ang lahat?” mahinahon kong tanong.Hindi siya sumagot.Pagpasok namin sa loob, pinaupo niya ako sa harap ng salamin. Dahan-dahan niya akong sinuklayan, maingat ang bawat hagod ng suklay sa buhok ko.“Darating din ang ate mong si Anastasia mamaya,” saad niya matapos ang ilang sandali.Napangiti ako.Kilala ko si Ate Anastasia. Siya ang panganay na anak nila Mommy at Daddy.Sa tatlong taon ko sa piling nila… isang beses ko pa lang siyang nakita.Napakaganda niya.At napakabait.“Para sa’yo ito, Sabrina,” marahang sabi ni Mommy Zamara, pero may bigat ang bawat sal

SABRINA'S POV...Tumakbo ako nang tumakbo.Sa gilid ng parking lot, may nakita akong ilang tauhan ni Daddy at ni Tito Azrael. Sabay-sabay silang napahawak sa mga earpiece nila—malamang may utos na ang kani-kanilang boss na habulin ako.At tama nga.Ilang segundo lang, nagsitakbuhan na sila papunta sa direksyon ko.Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Ramdam ko ang adrenaline rush halo ng takot at desperasyon. Hindi ako puwedeng maabutan. Hindi ngayon.Malapit na nila akong maabutan nang biglang may humarang sa daraanan nila.Mga lalaki rin—nakaitim, matitikas ang tindig. Hindi ko sila kilala.Hindi sila tauhan ng pamilya namin. Pero malinaw na hindi nila hahayaang malapitan ako.Nagkagulo sa likod ko.Sa dulo ng kalsada, may isang itim na kotse ang biglang huminto. Makinis. Walang plaka sa harap.Bumaba nang kaunti ang bintana.Isang babae ang nagmamaneho. Nakatali ang buhok niya, seryoso ang mukha, pero diretso ang tingin sa’kin.“Sakay na!” sigaw niya.Hindi na ako nag-isip.Agad

Sabrina's POV Kinabukasan...Napatingin ako sa pinto nang marahan itong bumukas."Good morning."Si Sarah iyon. May bitbit siyang tray."Mag-almusal ka na. Baka hindi makapunta si Master ngayon," sabi niya na may bahagyang ngiti, saka inilapag ang tray sa kama.Nakakadena pa rin ako-pero sa paa na lang. Mahaba ang kadena, sapat para makapunta ako sa banyo kung kailangan.Suot ko ang isang malambot na t-shirt at maikling shorts. Mas komportable kaysa sa wedding gown... pero hindi pa rin nito nababawasan ang pakiramdam na bihag ako.Mas maliwanag ang kwarto ngayon dahil sa sikat ng araw na pumapasok sa bintana. Pero hindi iyon nakagaan ng pakiramdam ko.Sa halip, mas lalo lang nitong pinaalala na may mundo sa labas na normal ang takbo-habang ako, nandito. Nakakulong.Tahimik akong tumingin kay Sarah."Ano bang kailangan n'yo sa'kin?" mahina kong tanong, pilit kinokontrol ang panginginig ng boses ko.Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya."Sa'min? Wala," kalmado niyang sagot. "Pero k