Todos os capítulos de Unforgettable Love รักไม่ลืม : Capítulo 41 - Capítulo 50

“ไปเถอะลูก ทำไมหรือว่าลูกยังไม่ลืมผู้หญิงที่มันทรยศหักหลังลูกอย่างแม่ดอกแก้วคนนั้น” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดขึ้นด้วยความรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ ‘เพราะตั้งแต่ที่ลูกชายของเธอเลิกรากับแม่ดอกแก้ว เธอก็ไม่เห็นว่าลูกชายของเธอจะคบหากับใครเลย ตอนที่ลูกชายของเธอไปเรียนต่อต่างประเทศเธอก็คอยบินไปเยี่ยมแล้วก็คอยถามตลอดว่ามีแฟนหรือคบหากับใครอยู่ไหม ลูกชายของเธอก็บอกว่าไม่มีบอกว่าโสดตลอด จริงๆเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกถ้าลูกชายของเธอจะมีแฟนหรือคบหากับใครขอแค่เป็นคนที่เหมาะสมมีชาติมีตระกูลทัดเทียมกันไม่ใช่ใครก็ได้ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า พอเป็นแบบนี้มันก็ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าลูกชายของเธอยังไม่ลืมแม่ดอกแก้วนั่นหรือเปล่า ทั้งที่ชาตินี้ก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว เธอเองก็ไม่ได้เจอแม่นั่นอีกเลยตั้งแต่ที่แม่ของแม่นั่นออกจากโรงพยาบาลไป เธอเองก็ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับแม่นั่นแล้วว่าจะดูแลรักษาแม่ของมันเป็นอย่างดีทั้งที่แม่ของมันก็อาการหนักมากแล้วแต่เธอก็ให้หมอรักษาจนมีชีวิตกลับมาได้แล้วเท่าที่เธอทราบจากหมอแม่ของแม่นั่นก็กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง เวลาก็ผ่านมาหลายปีแล้วไม่รู้ว่าป่านนี้แม่ของแม่นั่นจะเป็นยังไงบ้างแต่...จะเป็นยัง

“เออ คือ ฉันมีเรื่องอยากจะขอคุณน่ะค่ะ”“อะไร”“คือ...ฉันอยากขอคุณทำขนม ฉันเห็นว่ามีเตาอบอยู่แล้วดูเหมือนมันไม่ค่อยจะได้ใช้งาน คือฉันอยากจะทำขนมถ้ามีเวลาว่างจากงานบ้านที่ฉันทำอยู่เพื่อฝึกฝีมือเอาไว้แล้วเผื่อว่าจะได้ทำขายด้วย” ดอกแก้วเอ่ยพูดออกไป ‘เธออยากจะทำขนม ทั้งขนมไทยที่เธอเคยเป็นลูกมือแม่ของเธอแล้วเธอก็ทำขายเองมาแล้วด้วย แล้วก็อยากทำเบเกอรี่เพราะเธอเคยทำงานเป็นผู้ช่วยทำขนมที่ร้านเบเกอรี่ของพี่กิ๊ฟ เธออยากฝึกฝีมือเอาไว้เผื่อว่าจบสัญญาครบหกเดือนที่เธอทำงานให้ฟินเธออาจจะกลับไปทำขนมขายเพื่อหารายได้ให้กับตัวเองถ้าเธอหางานอื่นทำไม่ได้ แล้วเผื่อว่าเธออาจจะลองติดต่อไปที่ร้านของพี่กิ๊ฟเพื่อขอฝากขายขนมที่เธอทำเพราะพี่กิ๊ฟก็เคยพูดๆกับเธอไว้ตอนที่แม่ของเธอป่วยแล้วอยู่ที่โรงพยาบาลเวลาที่เธอแวะไปหาว่าอยากจะลองรับขนมไทยมาขายที่ร้านบ้างแต่ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันนั้นเธอยังไม่สะดวกที่จะทำขนมไปส่งขายให้พี่กิ๊ฟเพราะแม่ของเธอเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลแล้วเธอต้องดูแลแม่ของเธอที่ป่วยติดเตียง เธออยากฝึกฝีมือเอาไว้เผื่อว่าจะติดต่อไปที่ร้านของพี่กิ๊ฟเผื่อว่าเขาจะยังสนใจอยากได้ขนมไทยไปขายอยู่’ ดอกแก้วคิดในใจ“จะทำท

‘ดูปากเขาสิ หึ เธอก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะมาเป็นห่วงอะไรเธอหรอกถึงบางครั้งเขาจะทำเหมือนว่าเขาเป็นห่วงเธอ แล้วทำให้เธอแอบคิดเข้าข้างตัวเองอยู่บ้าง แต่เธอก็คิดว่าเขาคงกลัวว่าจะไม่มีคนคอยเป็นที่ระบายอย่างที่เขาพูดแต่หน้าตาฐานะอย่างเขาจะหาผู้หญิงอีกกี่คนก็ได้แต่เธอว่าเขาคงกลัวว่าจะไม่ได้แก้แค้นเอาคืนเธอมากกว่าแล้วก็คงกลัวว่าหนี้จะสูญด้วย หึ’ ดอกแก้วคิดในใจพลางมองหน้าฟินอย่างเคืองๆแล้วยื่นมือออกไปรับถุงโจ๊ก ในขณะที่ฟินเขาก็แอบขำกับท่าทางเคืองๆเขาของดอกแก้ว ‘ฮ่าฮ่าฮ่า ทำท่าฟึดฟัดอย่างนี้ ก็...น่ารักดี’ ฟินคิดในใจอย่างหลงลืมตัวก่อนที่เขาจะยื่นมือออกไปสัมผัสหน้าผากของดอกแก้วเพื่อวัดไข้ ดอกแก้วเองเธอก็แอบรู้สึกตกใจและรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ฟินทำแบบนี้กับเธอมันทำให้หัวใจของเธอเกิดเต้นแรงและรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา“ตัวก็ไม่ร้อนนี่ แสดงว่าไข้ไม่ขึ้นแล้ว นี่สงสัยว่าคุณคงจะชินแล้ว ก็ดี จะได้ไม่เป็นภาระผมแล้วก็จะได้ทำงานได้เต็มที่ แล้วถ้าไม่ป่วยก็อย่านอนกินบ้านกินเมืองรู้ป่ะ อย่าอู้งาน เตรียมโจ๊กใส่ชามไว้ให้ด้วย เดี๋ยวผมจะลงมากิน อ้อ...แล้วก็เตรียมไข่ลวกไว้ให้ผมด้วยสักสามสี่ฟอง เพราะเมื่อคืนผมใช้พลังงานไ

“หึ แล้วคุณมีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ผมไหม มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้เหรอ ถ้าผมไม่ยุ่งถ้าผมไม่ใช้วิธีนี้คุณจะมีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ผมเหรอ ห๊ะ! คุณมันมีแต่ตัวรู้ตัวเองไว้ด้วย!” ฟินเอ่ยพูดพลางใช้สายตาไล่มองเรือนร่างของดอกแก้วอย่างสำรวจก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มออกมา“ชีวิตที่ไร้ค่าของคุณ มันมีแต่ตัวที่พอจะแก้ขัดได้ เมื่อมีแต่ตัวก็ต้องเอาตัวมาใช้” ฟินเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพลางมองจ้องหน้าดอกแก้วแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะในขณะที่ดอกแก้วที่ได้ฟังในสิ่งที่ฟินพูด เธอรู้สึกเจ็บปวดเจ็บใจรู้สึกจุกแน่นอยู่ในอก น้ำตาของเธอไหลออกมามากกว่าเดิมโดยที่ไม่มีเสียงสะอื้นไห้ให้ได้ยิน เธอนอนนิ่งๆโดยที่เธอไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนอะไร เธอยอมรับ...ยอมรับชะตากรรมทุกอย่าง“และที่สำคัญ ผมยังเอาคืนคุณไม่สาสมกับสิ่งที่คุณเคยทำเคยทรยศหักหลังผม คุณต้องอยู่ชดใช้ให้ผมตามที่เราตกลงกันจนกว่าจะครบหกเดือน แล้วไม่ต้องห่วงว่าผมจะอาลัยอาวรณ์คุณ ครบหกเดือนเมื่อไรผมจะเขี่ยเศษขยะที่ไร้ค่าอย่างคุณทิ้งทันที” ฟินพูดจบเขาก็ก้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอของดอกแก้วพลางจูบซับขบเม้มดูดดึงซอกคอของเธอทันที ในขณะที่ดอกแก้วเธอก็เบือนหน้าหนีไปด้านข้างแล้วปล่อ

“เขินเหรอ หน้าแดงเชียว ไม่ต้องเขินหรอกมากกว่านี้ผมก็ทำมาแล้ว”“บ้า! บ้าเหรอ”“ฮ่าฮ่าฮ่า” ฟินหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีกับท่าทางของดอกแก้ว“ไปเลย ไปทำงานเลย”ฟินยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะหันหลังแล้วเดินออกไปเพื่อไปทำงานอย่างอารมณ์ดี‘หมั่นเขี้ยวชะมัด หึ’ ฟินคิดในใจพลางยิ้มออกมาอย่างหลงลืมตัว ในขณะที่ดอกแก้วเธอก็แอบรู้สึกเขินแล้วก็รู้สึกงงๆกับท่าทีของฟิน ‘เมื่อกี้เขายิ้มนี่ นี่เขาเป็นไบโพล่าหรือไง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเธอตามอารมณ์เขาไม่ทันแล้ว แต่เมื่อกี้ที่เขาหอมแก้มเธอแถมยังมายิ้มหยอกล้อเล่นกับเธอ...มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆของเธอรู้สึกหวั่นไหวเป็นอย่างมาก ถึงเธอจะรักเขาแต่ยังไงเรื่องระหว่างเธอกับเขามันก็เป็นไปไม่ได้ ยังไงครบหกเดือนเธอก็ต้องไปจากชีวิตของเขาตามสัญญา เธอต้องทำใจแล้วก็ตัดใจจากเขา เฮ้อ....’ ดอกแก้วคิดในใจพลางน้ำตาก็รื้นขึ้นมาก่อนที่เธอจะกลั้นน้ำตาไว้แล้วกลืนมันลงไปในลำคอแล้วทำงานบ้านต่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงสายดอกแก้วทำงานบ้านของเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพราะอย่างที่เคยบอกงานบ้านบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องทำทุกวันมีแค่ทำอาหารรดน้ำต้นไม้แล้วก็งานตอนกลางคืนเท่านั้นที่เธอต้องทำทุกวันแน่ๆ ตอนนี้ด