Todos os capítulos de Unforgettable Love รักไม่ลืม : Capítulo 51 - Capítulo 60

“เหรอ นึกว่าออกไปเร่ร่อนอ่อยผู้ชาย ยิ่งผู้ชายคนนั้นเป็นเพื่อนผมซะด้วย คิดจะจับเพื่อนผมเหรอ” ฟินเอ่ยพูดพลางหยิบช้อนขึ้นมาแล้วตักอาหารเข้าปาก“นี่คุณคิดได้ยังไง จะบ้าเหรอ ฉันไม่รู้จักผู้ชายคนนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นเพื่อนคุณ เรื่องวันนี้มันก็แค่อุบัติเหตุ รถเข็นของฉันไหลไปชนเขา เขาก็เลยช่วยจับไว้ให้ มันก็แค่นั้น เพื่อนคุณก็บอกคุณแล้วนี่” ดอกแก้วหันไปพูดกับฟินด้วยสีหน้าขุ่นเคือง“เหรอ อุบัติเหตุก็อุบัติเหตุ นึกว่าจงใจตั้งใจจะอ่อยผู้ชาย” ‘เขาเชื่อเพื่อนเขาหรอกนะ แต่เขาก็คิดอยู่แล้ว ว่าดอกแก้วกับไอ้พอลไม่น่าจะรู้จักกัน’ ฟินคิดในใจ“ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้น”“เหรอ ให้มันจริงเถอะ ผมบอกคุณแล้วนะว่าระหว่างที่คุณยังทำงานกับผมอยู่คุณห้ามไปยุ่งกับคนอื่น อย่าทำตัวสกปรกมักมาก หรือแค่จะคุยเฉยๆก็ไม่ได้ จนกว่าจะครบสัญญา ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน” ฟินหันไปพูดกับดอกแก้วที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสายตาเคร่งขรึม ดอกแก้วก็มองหน้าฟินกลับไปด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองก่อนที่จะหันกลับมาทานข้าวต่อ“แล้ววันนี้ออกไปไหนมาบ้าง”“คุณก็น่าจะเห็นว่าฉันออกไปซื้อของ ไปแค่ห้างสรรพสินค้าแล้วก็ตลาด” ดอกแก้วเอ่ยพูดพลางตักอาหารเข้าป

“เออ...นี่ฟิน ลูกเจอหนูแพรวพรรณรายแล้วเป็นยังไงบ้างลูก แม่ว่าจะถามเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว แต่งานยุ่งๆก็เลยลืมทุกที ชอบไหมลูก หนูแพรวทั้งสวยทั้งน่ารัก ชอบใช่ไหม นี่แม่จะได้อุ้มหลานแล้วใช่ไหม” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดกับลูกชายด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่ม ‘เธอทราบว่าลูกชายของเธอได้เจอกับหนูแพรวพรรณรายแล้วแต่ไม่ใช่เพราะว่าเธอนัดให้ทั้งสองคนมาเจอกันแต่ทั้งสองคนเจอกันด้วยตัวเองที่งานสังคมเนื่องจากธุรกิจ เธอเองก็เห็นภาพของทั้งสองคนจากข่าวในแวดวงธุรกิจสังคมไฮโซเพราะฟินไม่ได้เล่าให้เธอฟัง ลูกชายนะลูกชายเจอหนูแพรวแล้วไม่เห็นจะบอกแม่เลย’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจ“แม่ครับ คิดไกลไปแล้วครับ ผมไม่ได้ชอบเธอ ไม่ได้คิดอะไรด้วย ผมเฉยๆครับ” ฟินเอ่ยตอบแม่ของเขาที่กำลังนั่งยิ้มแย้มทานข้าวอยู่ตรงข้ามกับเขา ‘เขาเจอลูกสาวน้าปิ่นเพื่อนแม่คนนี้แล้ว แพรวพรรณราย เขาเจอเธอที่งานสังคมธุรกิจเพราะก่อนหน้านี้เขามีความจำเป็นจะต้องไปงานสังคมทั้งๆที่เขาไม่ชอบ เขาไม่ค่อยชอบออกงานสังคมแต่ด้วยความจำเป็นทางธุรกิจจึงจำเป็นต้องไปบ้าง เขาเจอเธอในงานสังคมสองถึงสามครั้งแล้วในช่วงเวลาเดือนสองเดือนที่ผ่านมา เธอเป็นคนเดินเข้ามาทักทายเขา เขาเองก็ไม่ทราบ

“พี่แตงกวา แล้วไอ้ต้นมาไหม”“ไม่ค่ะ ฉันนัดกินข้าวกับแตงกวาสองคน ต้นเขาจะมาทำไม คุณไม่ต้องห่วงหรอก ต้นเขาเป็นแฟนแตงกวาแล้วเขาสองคนก็รักกันดี”“เหรอ ให้มันจริงเหอะ อย่าลืมที่ผมเคยบอกนะ ห้ามยุ่งกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น แค่คุยก็ไม่ได้ อย่าทำตัวสกปรก”“ฉันรู้แล้วหน่า” ดอกแก้วเอ่ยตอบกลับไปพลางมองค้อนใส่ฟิน ฟินเองก็เช่นกันเขามองหน้าดอกแก้วก่อนที่ทั้งคู่จะหันกลับมาทานอาหารของตัวเองต่อ....อย่างที่บอกวันนี้ดอกแก้วมีนัดกับแตงกวาช่วงบ่ายที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้า ‘เธอจะทำขนมไปฝากแตงกวาด้วย แล้วตอนนี้เธอเองก็ได้กลับมาเป็นแม่ค้าขายขนมแล้วเพราะเมื่อเดือนที่แล้วเธอได้โทรไปหาพี่กิ๊ฟเจ้าของร้านเบเกอรี่ที่เธอเคยทำงานด้วย แล้วได้พูดคุยกันถึงเรื่องการนำขนมไทยไปวางขายที่ร้านของพี่กิ๊ฟ พี่กิ๊ฟยังคงสนใจและตอบรับให้เธอเอาขนมไทยไปวางขายที่ร้านได้ เธอตกลงกับพี่กิ๊ฟไปว่าจะนำขนมไทยไปส่งที่ร้านให้สัปดาห์ละครั้งจะเป็นทุกวันศุกร์สักสองถึงสามอย่าง พี่กิ๊ฟเห็นด้วย และตกลงแบ่งเปอร์เซ็นต์กัน เธอจะได้ค่าขนมเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ส่วนพี่กิ๊ฟจะได้สามสิบเปอร์เซ็นต์ แล้วเธอก็บอกฟินแล้วว่าทุกวันศุกร์หลังจากที่เธอทำงานบ้านเสร็จ

ฟินยื่นหน้าเข้าไปประกบจูบปากของดอกแก้วอย่างรวดเร็วพลางใช้มือข้างหนึ่งจับศีรษะบริเวณท้ายทอยของเธอไว้ส่วนมืออีกข้างก็คอยโอบกอดรัดเอวบางของเธอไว้แน่นจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดติดกัน ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่ดอกแก้วไม่ทันได้ตั้งตัว ฟินประกบจูบปากพลางสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปฉกชิมความหวานในโพรงปากของดอกแก้วอย่างดูดดื่มเร่าร้อนและร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ดอกแก้วที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวในตอนแรกแล้วพยายามผลักหน้าอกของฟินออกแต่เมื่อเธอเจอเข้ากับความช่ำชองมากประสบการณ์ของฟินมันก็ทำให้เธอโอนอ่อนผ่อนตามเขาไปง่ายๆฟินไล่ริมฝีปากจากที่จูบปากของดอกแก้วลงมาจูบปลายคางและไล่ริมฝีปากลงมาซุกไซ้ซอกคอของเธอพลางใช้มือข้างที่จับศีรษะบริเวณท้ายทอยของเธอเลื่อนลงมาจับขยำหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มของเธอเบาๆ ฟินกดจูบพลางขบเม้มซอกคอของดอกแก้วอย่างรู้สึกหลงใหลและลุ่มหลง“อ๊ะ คุณ คุณ พอ...พอ...พอแล้ว ฉันต้องทำงานนะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงขาดห้วงพลางหอบหายใจแรงเพื่อบอกให้ฟินหยุด“ก็นี่ไง งานของคุณ” ฟินพูดจบเขาก็เลื่อนริมฝีปากขึ้นมาประกบจูบปากของดอกแก้วอีกครั้ง ส่วนมือของเขาก็ยังคงจับขยำหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มของ

ในขณะที่ฟินที่ได้ยินดอกแก้วพูดแบบนั้นเขาก็รู้สึกอึ้งไป ทำอะไรไม่ถูก และรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดอกแก้วก้มลงไปหยิบกางเกงที่อยู่ที่พื้นขึ้นมาแล้วสวมใส่พลางเช็ดน้ำตาไปพร้อมกัน เมื่อเธอสวมใส่กางเกงเสร็จเธอก็ค่อยๆเกาะโต๊ะเคาน์เตอร์บาร์ครัวเพื่อเดินไปหยิบเสื้อยืดที่ถูกฟินถอดออกแล้วโยนลงไปที่พื้น มันอยู่ห่างจากจุดที่ดอกแก้วยืนอยู่ประมาณสามก้าว ส่วนฟินเขาก็มองดูดอกแก้วด้วยความรู้สึกผิดและรู้สึกเห็นใจเธอแต่เขาก็ยังพยายามวางมาดหลอกตัวเองว่าเขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเธอดอกแก้วที่กำลังเกาะโต๊ะและกำลังก้าวเดินไปเธอทำท่าจะหงายหลังล้มลงไปอีกครั้ง ฟินเห็นแบบนั้นเขาจึงรีบเดินเข้าไปรับร่างของดอกแก้วไว้จากทางด้านหลังส่วนดอกแก้วเธอก็ขืนตัวออกมาจากการโอบรับของฟินก่อนที่เธอจะหันหน้ากลับมามองหน้าเขาแล้วเอ่ยพูดขึ้น“คืนนี้ฉันจะไม่ไปนอนกับคุณ” ดอกแก้วพูดจบเธอก็หันหน้ากลับไปเพื่อจะเดินไปหยิบเสื้อของเธอที่ตกอยู่ที่พื้น“ไม่ได้ อย่ามาสำออย ตอนกลางคืนคุณก็ต้องไปนอนกับผม” ฟินเอ่ยพูดเสียงเข้มขึ้นถึงแม้ในใจของเขาจะแอบรู้สึกผิดอยู่ก็ตาม“แต่ฉันทำไปแล้ว!” ดอกแก้วหันหน้ากลับมาตอบกลับฟินด้วยความรู้สึกโกรธ ตอนนี้เธอท