Semua Bab Unforgettable Love รักไม่ลืม : Bab 81 - Bab 90

“ไป...เข้าบ้านกัน” ฟินเอ่ยพูดกับดอกแก้วพลางถือวิสาสะจับจูงมือของเธอแล้วเดินเข้าไปในบ้าน“นี่คุณ...” ดอกแก้วเอ่ยพูดได้แค่นั้นก่อนที่เธอจะเดินตามฟินที่จับจูงมือของเธอเข้าไปในบ้านฟินจูงมือของดอกแก้วมานั่งลงที่โซฟาตัวยาวในห้องรับแขกแล้วนั่งลงข้างๆเธอพลางเอ่ยถามเธอขึ้น“แก้วเป็นยังไงบ้าง”“ก็...ก็โอเคค่ะ แล้วนี่คุณ...คุณมาทำไมคะ” ดอกแก้วเอ่ยถามออกไปพลางก้มหน้าลงอย่างทำตัวไม่ถูก“แก้ว ผม...ผมขอโทษ”“คะ? นี่...คุณขอโทษฉันเหรอ” ‘นี่เขาขอโทษเธอเหรอ ขอโทษเรื่องอะไรล่ะ’ ดอกแก้วคิดในใจ“ใช่ ผมขอโทษแก้ว ผมขอโทษที่ผมทำไม่ดีพูดจาไม่ดีกับแก้วในช่วงที่ผ่านมา ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่รู้จริงๆว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ แก้ว...แก้วไม่ได้นอกใจผม ผมรู้เรื่องทุกอย่างทั้งหมดอย่างละเอียดแล้ว ผมขอโทษนะแก้ว” ฟินเอ่ยพูดออกไปด้วยความรู้สึกผิดพลางเอื้อมมือไปจับมือของดอกแก้วมากอบกุมไว้“เอ่อ...คือ จริงๆคุณไม่ต้องขอโทษฉันก็ได้ค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจเพราะว่าคุณไม่รู้....ฉันเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้คุณเข้าใจผิดเองด้วย”“ไม่แก้ว ถ้าจะมีใครผิดก็เพราะความใจร้ายของแม่ผม แก้วไม่ได้ผิดอะไร งั้น...เรา...เรามาเริ่มต้นกันใหม่

กลับมาที่ฟินฟินขับรถกลับมาที่บ้านของดอกแก้วหลังจากที่เขาออกไปซื้ออาหารที่ตลาดและซุปเปอร์มาเก็ตมา ฟินนั่งรอดอกแก้วอยู่ที่โซฟาด้านล่างก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาจัดโต๊ะอาหารในช่วงเย็น...ตอนนี้ฟินกำลังตั้งโต๊ะอาหารจัดโต๊ะและจัดอาหารใส่จาน เขาเห็นโต๊ะอาหารเล็กๆสำหรับนั่งสองคนที่ตั้งอยู่ข้างๆครัวเล็กๆเขาจึงลากโต๊ะออกมาตั้งไว้กลางบ้านเพื่อจัดโต๊ะและจัดอาหารใส่จานไว้รอรับประทานอาหารกับดอกแก้ว ฟินจัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้วเขามองขึ้นไปที่บันไดข้างบน‘เมื่อไรเธอจะตื่นแล้วลงมานะหรือจะขึ้นไปตามเธอดี เธอบอกว่าจะขึ้นไปนอนพักผ่อนข้างบนตั้งแต่ช่วงบ่ายที่เขามาหาเธอจนถึงตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว เธอยังไม่ลงมาเลย’ ฟินคิดในใจด้วยความรู้สึกเป็นห่วงก่อนที่เขาจะตัดสินใจขึ้นไปตามดอกแก้ว เขาก้าวขาไปที่บันไดทางขึ้นหนึ่งก้าวแต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเพราะดอกแก้วเดินลงมาพอดี ดอกแก้วเดินลงมาด้วยใบหน้าซีดเซียวเพราะตั้งแต่เช้าเธอยังไม่ได้ทานข้าวเลยเธอทานแค่ขนมปังที่เหลืออยู่ในตู้เย็นกับน้ำเปล่าเท่านั้น ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกหิวและคิดว่าจะลงมาทำไข่เจียวทานเพราะตอนนี้ในตู้เย็นของเธอไม่มีอะไรนอกจากไข่เพราะเธอไม่ได้อยู่ที่บ้าน ส่วนฟินเขาเห็น

“จริงๆฉันทำเองก็ได้นะคะ งานบ้านน่ะ”“ได้ไงล่ะ แก้วเพิ่งเป็นลมแล้วก็ไม่สบายอยู่ แล้วที่สำคัญแก้วก็กำลังท้องอยู่ด้วย”“ฉันดีขึ้นแล้วค่ะ คนท้องไม่ใช่คนป่วยขนาดนั้นหรอกนะคะ ยังพอทำอะไรได้ก็ควรทำเป็นการออกกำลังไปในตัวด้วย”“จ้า ผมไม่เถียงกับแก้วแล้ว แต่...แก้ว...แก้วไปอยู่กับผมที่บ้านผมเถอะนะ เรามาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันนะ ไหนๆแก้วก็ท้องแล้ว นะ” ฟินเอ่ยพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังพลางกุมมือของดอกแก้วเอาไว้“คือ...คือเรื่องแม่คุณ...แม่คุณคงไม่ยอมหรอกค่ะ ฉันไม่อยากมีปัญหา แล้วจริงๆ ถ้าแม่คุณไม่ยอม...คุณ...คุณก็รับผิดชอบแค่ลูกก็ได้ค่ะ” ‘เธอกลัวว่าแม่ของเขาซึ่งไม่ชอบเธอจะมาตามรังควานเธอแล้วฟินจะต้องมีปัญหากับแม่และครอบครัวของเขา เธอไม่อยากให้เขามีปัญหากับที่บ้าน ถึงเธอจะรักเขามากแค่ไหนแต่เธอก็ยังกังวลเรื่องแม่ของเขาอยู่ดี เธอ..เธอไม่กล้ากลับไปคบหาหรืออยู่กับเขาหรอก...เธอกลัวว่าจะมีปัญหาจากแม่ของเขาตามมา แล้วเขาบอกว่าจะยกเลิกสัญญากู้เงินหกเดือนนั่นให้เธอ เธอก็คงจะไปเก็บเสื้อผ้าจากบ้านของเขาแล้วกลับมาอยู่ที่บ้านของตัวเอง คิดแล้วก็ใจหาย จริงๆเธอเองก็...ก็อยาก...อยากอยู่กับเขา’ ดอกแก้วคิดในใจพลางน้ำตาคลอแ

คุณหญิงชญาดาแอบฉุกคิดในสิ่งที่คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูด ‘เธอเองก็แอบกลัว...ว่าตาฟินจะโกรธจนไม่ยอมมาหาเธอมาเจอเธออีกแล้วไม่ยอมกลับบ้าน...แล้ว...ถ้าตาฟินหอบผ้าหอบผ่อนหนีไปกับแม่ดอกแก้วตามที่น้องสาวของเธอพูดล่ะ...เฮ้อ แต่เธอก็ทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้วเหมือนกัน แต่...ไม่...เธอไม่ยอมรับเธอยอมรับไม่ได้...เฮ้อ’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจด้วยความรู้สึกสับสนก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเขาปอดลึกๆเรียกความมั่นใจให้กับตัวเองแล้วเอ่ยพูดขึ้น“ไม่! ยังไงพี่ก็รับไม่ได้ เธอไม่ต้องมาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมพี่อีก พี่จะหาทางขัดขวางตาฟินกับนังดอกแก้วให้ได้”“แม่คิดจะทำอะไรครับ” ฟินที่ยืนแอบฟังอยู่นานเขาเดินเข้ามาในห้องรับแขกพลางเอ่ยพูดขึ้นด้วยความรู้สึกโกรธเกรี้ยวที่ได้ยินแม่ของเขาพูดจาแบบนั้นพลางกำหมัดไว้แน่น ‘เขากะว่าจะมาคุยด้วยดีๆแต่เขาต้องมาได้ยินแม่ของเขาพูดอะไรแบบนี้ หึ’ ฟินคิดในใจส่วนคุณหญิงชญาดากับคุณหญิงชลิตาก็ลุกขึ้นยืนจากโซฟาด้วยความรู้สึกตกใจที่เห็นฟินมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ ทั้งสองคนคิดว่าฟินคงจะได้ยินสิ่งที่พวกเธอทั้งสองคนพูดคุยกัน“ฟิน....” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดขึ้นด้วยความรู้สึกตกใจแต่เธอ

“ก็..ค่ะ แก้ว...แก้วจะแต่งงานกับฟิน”“เยส!” ฟินเอ่ยพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปจูบหน้าผากของดอกแก้วก่อนที่เขาจะผละออกมาแล้วใช้มือลูบศีรษะของเธอ“ผมรักแก้วนะ รักมากที่สุดเลย”“อืม แก้วรู้แล้ว แก้วก็รักฟินเหมือนกันนะ”“อือ แล้วเราจะจัดงานแต่งงานกันแบบไหนดี” ฟินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“เออ...คือ...แก้วขอไม่จัดงานแต่งได้ไหม”“ทำไมอะแก้ว”“ก็...จริงๆแก้วก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องงานแต่งงาน...แล้วแก้วก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้วด้วย...สำหรับแก้วงานแต่งงานมันไม่จำเป็นหรอกสิ้นเปลืองเปล่าๆขอแค่...แก้วได้อยู่กับฟินแก้วก็ดีใจมากแล้ว”“แก้ว แน่ใจนะ” ‘จริงๆเขาเองก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องงานแต่งงานเหมือนกัน แต่เขาก็แค่อยากจะให้เกียรติเธอ แต่ยังไงก็คงต้องแล้วแต่เธอเพราะเขายังไงก็ได้อยู่แล้วขอแค่เขาได้อยู่กับเธอก็พอแล้ว’ ฟินคิดในใจ“อืม” ดอกแก้วเอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม“งั้นไม่อยากจัดงานแต่งงานก็ไม่เป็นไรแต่อย่างน้อยก็...จดทะเบียนสมรสกันนะ” ฟินเอ่ยพูด“อือ ค่ะ เราจดทะเบียนสมรสกันก็พอ” ดอกแก้วเอ่ยพูดก่อนที่ฟินกับดอกแก้วจะโผเข้ากอดกันอีกครั้งด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข...ก่อนที่ทั้งคู่จะผละออกมา“งั้นผมว่าเราไปดินเนอร์กัน