All Chapters of NAIWAN AKO SA ALTAR… KAYA PINILI KO ANG KUYA NIYA: Chapter 1 - Chapter 10

MAYAAng bibig pa lang ng pari ay nakabuka nang magsalita si Edzel.“I don’t.”Dalawang salita. Mahina. Final. Parang tumigil ang buong simbahan sa paghinga.It was as if the entire church had stopped breathing.Kumurap ako. Tama ba ang narinig ko?Kasing-gulo ng itsura ng pari ang nararamdaman ko.“Edzel, do you take Maya to…”“Narinig ko na ‘yan kanina, Father.” Humarap siya sa akin. Tahimik ang boses niya, halos malumanay. “I’m sorry. Hindi ko kaya ‘to, Maya.”His voice was quiet, almost gentle. “I'm sorry. I can't do this, Maya.”Tumigil ang mga musikero sa gitna ng nota. May alon ng gulat na bulungan sa mga pew, tapos biglang naging katahimikan—sobrang tahimik, parang sinipsip ang hangin sa buong lugar.Sandali lang, tila umikot ang mundo sa ilalim ng paa ko. Kumukulog ang tibok ng puso ko sa tenga. Sinubukan kong umatras para tingnan siya, pero ayaw niyang makipagtitigan. Nakatitig siya sa likod ko.Lumiko ako.Nakatayo si Haliya nang ilang talampakan ang layo, nagyelo, nakabit

MAYA“What the fuck does that mean?”“Ibig sabihin, nandiyan lang ako sa kabilang side ng pinto. Hindi mo kailangang kausapin ako. Hindi mo kailangang magpasalamat. The second na gusto mo akong umalis, aalis ako. ‘Yon lang ang meron ako.”Ayoko umamin na ‘yung space na binigay niya sa’kin ang unang bagay buong araw na nakahinga ako nang maayos.Kinuha ko na lang ang phone at ginawa ang tanging bagay na parang control.I-block ko ang number ni Haliya.Tapos si Edzel.Tapos nakaupo ako nang matagal, thumb ko sa pangalan ng nanay ko, bago siya rin i-block.“Si Mom mo?”“Sasampalin niya lang ang side ni Haliya. Lagi naman.” Inilagay ko ang phone face down sa blanket at itinulak palayo. “Hindi ko kaya siya today. Maybe not ever.”“Si Dad mo?”“Yeah.” Kinuha ko ulit. “Siya kaya kong tawagan.”Sumagot siya bago pa matapos ang unang ring.“Maya? Oh, thank God. Nasaan ka? Nasaktan ka ba? Sabihin mo lang kung nasaan ka at pupunta ako.”“Dad.” Kailangan kong tumigil at huminga bago makalabas ang

MAYAI sprinted papunta sa kwarto ko at isinara nang malakas ang pinto sa likod ko, puso kong tumitibok nang husto laban sa dibdib habang pinipilit ang mga takong ng kamay ko sa mga mata.Wala naman itong naitulong para burahin ang alaala ng hininga niya sa tenga ko o ‘yung mababang tono sa boses niya.Limang araw. Yun lang ang nakalipas, at somehow, after everything, napansin pa rin ng katawan ko ang isa pang lalaki. Sinabi ko sa sarili ko na wala itong ibig sabihin—lalaki lang siya, at may mata pa naman ako. Yun lang. Halos naniwala na ako.Tumunog ang phone ko sa nightstand. Desperate for any distraction mula sa natitirang pakiramdam ng hininga niya sa balat ko, kinuha ko ito at binuksan ang post ni Edzel.Nakatayo siya sa beach somewhere, puting buhangin sa ilalim ng paa niya at asul na tubig na umaabot sa likod. Nakatabi sa kanya si Haliya na naka-bikini, isang braso nakapaligid sa baywang niya. Mukha silang masaya—hindi guilty, hindi nahihiya, simpleng masaya. Ang caption: Some

MAYA“Excuse me?” Tumaas yung kilay niya.“Lumabas ka sa bahay na ‘to. Bago ko makalimutan na Mama kita.” Tinuro ko yung pinto.“Mayari, hindi ka thinking straight.” Hindi siya gumalaw.“Hindi ako magme-make peace kay Haliya. Hindi ako uuwi para maglaro ng happy family para lang hindi tumaas yung blood pressure ni Dad, mahal ko siya at alam niyang kailangan ko ng time, at para walang awkward questions si Lola sa bridge. Hindi ako titigil dito para tawaging small change of plans yung worst day of my life.” Ibinilang ko lahat, steady, tapos pinanood ko kung paano walang land sa kanya.Tumayo siya. Humigpit yung mukha niya, the way it always did the second she stopped getting her way. “Parang bata ka na.”“At cruel ka. Yung scary part, parang hindi mo pa nga alam.” I held my ground sa kabilang side ng counter.“Lahat ng ginawa ko ever, para sa family na ‘to.” Ipinatong niya yung kamay sa dibdib niya, wounded, parang ako yung gumuguhit ng dugo.“Para sa family. Never once para sakin. Ni i

MAYA“Keep your voice down.”“Or what? Sasabihin mo kay Edzel na nagcacause ako ng scene? Good. Kunin mo siya.”At nandun na siya. Si Edzel, dumulas sa doorway behind her, isang kamay sa shoulder niya, easy lang, parang nakikinig siya the whole time at nae-enjoy niya.“Maya.” Yung smile na yun. Yung dating kinabubuhayan ko. “This is a surprise.”“Gusto ko yung pera ko.”Hindi man lang nagflicker yung smile. “Hindi ko alam kung ano’ng pinagsasabi mo.”“Yung pera para sa house. Lahat ng meron ako. Ikaw ang nagpaconvince sa akin na ilagay lahat sa isang lugar, sinabi mong trust mo, tapos inempty mo.”“You signed for that. Willingly.” Sumandal siya sa doorframe parang pinag-uusapan lang namin yung weather. “Hindi mo nga binasa. Pinirmahan mo lang kung saan ko itinuro, kasi trusted mo ako.” Tinagilid niya yung ulo. “Sobrang easy mo, Char. Lagi naman.”Gusto kong maghiwa-hiwalay. Nandun yung rage, mainit, pero naisip ko yung floor ng guest house at pinanatili kong flat at cold yung voice ko