جميع فصول : الفصل -الفصل 37

RAIENTinitingnan niya ang likod ng ulo ko at hindi ako lumingon hanggang sa mapagkatiwalaan ko ulit ang sariling mukha.“Magtatanong ang mga tao,” sabi ko, lumingon pabalik. “Yung mga katrabaho mo, yung board ko, yung tatay mo.”“Akala na ni Ylaya na magkasama tayo. Magtatanong ang tatay ko, pero nakita na niya na nagpapakita ka para sa’kin, kaya hahawakan niya. At ang board mo, pera ang alalahanin, hindi kung sino’ng katulog ko.” Binilang niya rin ‘yon, mabilis, na parang nanalo na niya isa-isa sa ulo niya.“Mababaliw si Edzel.” Ibinaba ko ang kutsara.“Mabuti. Hayaan mo siyang mabaliw sa harap ng lahat. Tuwing magre-react siya, mas masama ang itsura niya. Literal na ‘yon ang buong point.”“At kapag tapos na ‘to? Kapag bumalik na ang mga donor at hindi na natin kailangan ang act? Ano’ng mangyayari?”Tumahimik siya nang kalahating segundo. Kalahati lang. Tapos tumingin siya pabalik sa mesa. “Edi aalamin natin.”“Hindi ‘yon sag

RAIENSa parehong venue ng gala ang reception. Parehong ballroom, parehong chandeliers, parehong crowd. Ibang story.Inilagay ko ang kamay ko sa likod niya nang pumasok kami, mismo kung saan namin ni-practice. Tela ngayon, hindi balat, at honestly thank God kasi noong huling beses na nahanap ng thumb ko ang hubad na balat sa rehearsal, nakalimutan kong magsalita nang apatnapu’t limang segundo.“Ready?” tanong ko sa pinto.“Born ready. Tara, pagmahalin natin ang ilang mayayamang tao.” Isinabit niya ang braso sa akin at pumasok kami nang magkasama.Si Emilio ang unang nakita namin, na buong point kasi binalangkas ni Maya ang arrival time namin sa kanya. Nakakatakot siya kapag strategic.“Emilio, hey.” Nakipagkamay ako at hinila si Maya nang mas malapit. “Sa tingin ko hindi mo pa properly na-meet ang fiancée ko.”Bumagsak ang salita sa usapan at umakyat ang mga kilay ni Emilio at ang asawa niyang si Floribeth, na kalahating nakikinig na may champagne flute, umikot nang sobrang bilis na m

MAYAHinalikan ko siya.Hindi niya ako hinalikan. Hinawakan ko ang panga niya, hinila pababa, at hinalikan, sa madilim na hallway sa charity event na may sobrang daming champagne sa’kin at yung kawawang lalaki na halos suot na ang buong puso sa mukha.At maganda. Sobrang nakakainis na maganda na nag-off lang ang utak ko nang solid na tatlong segundo at sinabi ng buong katawan ko na yes, finally, at ngayon umaatras ako at tinitingnan ang mukha niya at oh God ano’ng ginawa ko.Hindi ko nga alam kung bakit ko ginawa. Walang plano. Umakyat lang ang kamay ko at hinawakan siya at sumunod ang iba sa’kin. At okay, eto ang bagay na ayaw kong aminin mamaya: ang sarap. Hindi man sa fireworks na paraan, mas parang may itch sa likod ng utak ko nang ilang linggo, bagay na hindi ko maabot at hindi ko mapigilang tusukin, at kinamot lang ng paghalik sa kanya. Naging tahimik ang lahat sa ulo ko nang isang segundo. Parang, oh. So ‘yon pala ang kailangan ko.Na masama. Sobrang sama. Hindi ka puwedeng mak