MAYABumaba ako sa car bago pa ako makapagsalita ulit sa sarili ko para bumalik. Papunta na siya across the yard, unhurried, kamay sa pockets parang may all the time in the world siya at ako yung late. Nahuli ng porch light yung half ng face niya, yung rest dark, at naisip ko—hindi first time—na three years na siyang nasa orbit ko at wala akong maisagot na one true thing tungkol sa kanya.“Mabilis ka magsalita,” sabi ko. “Sobrang educational yung afternoon ko.”“I figured.” Huminto siya a few feet off, hindi ako cinrowd, tinagilid yung ulo papunta sa door. “Pasok ka. Cold, running on fumes ka na, at hindi ko gagawin ‘to sa back of your head habang isang kamay mo pa sa car door.”“Fine ako rito.”“Nagsu-sway ka.” Mild yung tono, almost amused, at itinulak niya yung door open behind him without breaking eye contact, wide. Invitation, hindi pull. “Suit yourself. Pero nandito yung heat.”Pumasok ako. Hindi kasi nanalo siya. Kasi tumigil yung legs ko, at may decency siyang hindi ituro yun
最終更新日 : 2026-09-05 続きを読む