Lahat ng Kabanata ng สามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ: Kabanata 71 - Kabanata 80

คุณหญิงย่าถอนหายใจ “ที่ย่าเรียกซ่งจือมา ก็แค่อยากให้หนูรู้เอาไว้ว่า ต่อให้แม่นั่นจะเก่งจนตอนนี้ได้เป็นถึงหัวหน้าโปรเจกต์ แต่ตำแหน่งคุณนายเฉินก็ยังคงเป็นของหนูไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”คุณหญิงย่ายกนิ้วเคาะกับโต๊ะเบา ๆ “ของบนโต๊ะอาหารในวันนี้ ก็เตรียมไว้เฉพาะของที่หนูชอบทั้งนั้น พูดไปแล้ว แม่นั่นก็เป็นได้แค่แขกคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”อันที่จริง การที่คุณหญิงย่าพาซ่งจือมาที่บ้าน ก็เพียงเพื่อต้องการสั่งสอนเตือนสติเฉินเยี่ยนเหิงเท่านั้นเธอตวัดสายตามองไปยังเฉินเยี่ยนเหิงด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เรื่องที่แกไปลงไม้ลงมือชกต่อยด่าทอกับเฮ่อเจียหลี่เพราะแม่นั่น ฉันเพิ่งจะมารู้เอาวันนี้เอง เยี่ยนเหิง แกคิดว่าฉันกับปู่ของแกแก่จนไม่รับรู้เรื่องราวอะไรแล้วหรือยังไง? วันก่อนผู้อาวุโสเฮ่อไปตกปลากับปู่ของแก เขายังพูดสะกิดเตือนถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอยู่เลยว่า อย่าเอาความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองตระกูลไปผลาญทิ้งแบบนี้ เจียหลี่ติดตามแกมาตั้งแต่เด็ก ๆ คอยเรียกแกว่าพี่มาตลอด ไม่ใช่ว่าผู้หญิงหน้าไหนโผล่มา ก็จะมาทำลายความสัมพันธ์ของพวกแกลง”เฉินเยี่ยนเหิงยังคงมีสีหน้าราบเรียบ “ผมจะเดินทางไปขอโทษถึงที่บ้านเองครับ”“อืม แกยึ

ณ ห้องเพนท์เฮาส์สุดหรูยามที่เธอสะลึมสะลือรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือใบหน้าของเซี่ยหยุนจงเธอพยายามจะขยับร่างกาย ทว่าแขนขากลับอ่อนแรง ไร้ซึ่งกำลังจะเคลื่อนไหว ร่างกายและศีรษะหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ถังหนิงฝืนพยายามเบิ่งเปลือกตาอันหนักอึ้ง จ้องมองเซี่ยหยุนจงด้วยความแค้นทว่าแม้กระทั่งการแสดงสีหน้าโกรธแค้นเธอกลับไม่อาจทำได้ ร่างกายทั้งร่างอ่อนปลวกเปียก ไร้เรี่ยวแรงจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียวในขณะเดียวกัน เซี่ยหยุนจงก็หยิบโทรศัพท์มือถือพลางกดสายวิดีโอคอลหาเฉินเยี่ยนเหิงเปลือกตาของถังหนิงหนักอึ้งเสียจนมองภาพตรงหน้าได้ไม่ชัดเจนทำได้เพียงยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอของเซี่ยหยุนจงแว่วเข้ามา “เยี่ยนเหิงเอ๋ย เมียของนายกำลังนอนอยู่บนเตียงฉันเนี่ย ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอขนาดนั้นหรอก”“เซี่ยหยุนจง นายบ้าไปแล้วหรือไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ได้ “ปล่อยเธอซะ”“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่ทำให้เธอเคลื่อนไหวไม่ได้เท่านั้นเอง นายก็รู้นี่ว่าคนอย่างฉันไม่เคยชอบบังคับขืนใจผู้หญิงคนไหน”“นายต้องการอะไร”เซี

รอจนกระทั่งเสียงรอบข้างเงียบสงบลง ถังหนิงถึงยอมผลักประตูเดินก้าวออกไปด้านนอกเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความบอกจ้าวหมิงฟู่ว่าเธอจะเรียกรถกลับเองขณะจ้องมองหน้าจอเพื่อรอข้อความตอบกลับ ในหัวของเธอเผลอนึกถึงคำถามที่ซ่งจือเอ่ยถามเฉินเยี่ยนเหิงขึ้นมาเขาคงจะนอนไม่หลับเพราะง่วนกับการช่วยย้ายบ้านล่ะสิคนเย็นชาไร้หัวใจอย่างเขา มีหรือจะมานอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงคนอย่างเธอ ชาตินี้ทั้งชาติ ถังหนิงไม่มีวันลืมคำว่า ตามใจ กับประโยคที่ว่า ก็แค่เปลี่ยนตัวคุณนายเฉินคนใหม่ ที่หลุดออกมาจากปากเขาจนกระทั่งตกเย็น ถังหนิงเดินทางกลับมาถึงอู๋ถงจินอ้านเฉินเยี่ยนเหิงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องรับแขก ดวงตาคู่คมสีเข้มตวัดสายตาขึ้นกวาดมองมายังเธอ ทอดมองตรงไปยังบาดแผลบริเวณลำคอของเธอ ก่อนจะก้มสายตาลงต่ำ “ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”ถังหนิงก้มหน้าเปลี่ยนรองเท้า โดยไม่ยอมปริปากเอ่ยคำใดออกมาคุณหญิงย่าเห็นเช่นนั้นจึงเกิดความงุนงง “เสี่ยวนิงเป็นอะไรไป?”เฉินเยี่ยนเหิงเอ่ยตอบกลับ “ไม่มีอะไรครับ”คุณหญิงย่าจ้องมองทั้งสองคนสลับไปมา “ท่าทางของพวกแกสองคนดูแปลก ๆ ไปนะ เมื่อคืนนี้นอนไม่พอหรือไง”ถังหนิงไม่อยากจะพูดอะไรให

เช้าวันถัดมา ถังหนิงตื่นนอนเช้ากว่าเฉินเยี่ยนเหิงยามที่เดินออกไปด้านนอก ป้าแม่บ้านประจำบ้านเพิ่งจะเริ่มตระเตรียมทำอาหารเช้า “คุณผู้หญิงคะ จะออกไปโดยไม่ทานอาหารเช้าก่อนเหรอคะ”ถังหนิงปรายสายตามองไปแวบหนึ่ง “ไม่กินค่ะ”ป้าแม่บ้านรีบเดินออกจากห้องครัว ทั้งที่ในมือยังคงถือตะหลิวเอาไว้ พร้อมเอ่ยขึ้นว่า “คุณหญิงย่ากำชับไว้ว่า ต่อไปนี้อยากให้คุณผู้หญิงรับประทานอาหารทั้งสามมื้อที่บ้าน ท่านบอกว่าคุณผู้หญิงผอมเกินไป จะตั้งครรภ์ได้ยากเอาค่ะ”ใบหน้าของถังหนิงพลันมืดครึ้มลงทันตา “งั้นป้าก็ไปบอกท่านสิคะ ว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ฉัน แต่อยู่ที่ตัวหลานชายของท่านต่างหาก”พอเอ่ยจบ เธอก็ก้าวเท้าเดินตรงออกไปทันทีเฉินเยี่ยนเหิงเดินออกมาจากห้องนอนพอดี จึงทันได้ยินประโยคนี้พอดีป้าแม่บ้านลอบมองเขาด้วยความระมัดระวัง “ประโยคนี้ต้องไปเรียนให้คุณหญิงย่าทราบไหมคะ”เฉินเยี่ยนเหิงเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่ต้อง”“ค่ะ”เฉินเยี่ยนเหิงก้มสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ ซือเจ๋อส่งข้อความเข้ามา:“ทีมหลิงเจี้ยมีนัดรับประทานอาหารกับคุณเว่ยในวันนี้ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายต้องการให้ผมช่วยจัดแจงตารางเวลาให้ไหมครับ”เฉิน

เฉินเยี่ยนเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แค่นี้เหรอ?”ถังหนิง “ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าเป็นยังไงล่ะคะ? คิดว่าเป็นอะไรไปได้อีก? ฉันเป็นฝ่ายไปอ่อยเขางั้นเหรอ?”เฉินเยี่ยนเหิง “เธอจำเป็นต้องพูดจาประชดประชันแบบนี้ไหม?”ถังหนิงสูดหายใจเข้าลึก “แล้วจะให้ฉันพูดแบบไหนล่ะคะ”หากไม่ใช่เพราะเฉินเยี่ยนเหิงโผล่ไปที่ห้องวีไอพีของพวกเขา ถังหนิงก็คงไม่ต้องแอบหลบออกมาและถ้าเธอไม่หลบออกมา ก็คงไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนั้นฉวยโอกาสลงมือได้ เธอคงจะได้เดินทางกลับพร้อมกับพวกศาสตราจารย์เอ็ดดี้ไปแล้วดวงตาของเฉินเยี่ยนเหิงมืดมนลงเรื่อย ๆ ทันใดนั้นเขากลับยกมุมปากหัวเราะเยาะออกมา “ดี งั้นเธอก็นั่งรออยู่นี่ต่อไปแล้วกัน คอยดูว่าถ้ามันตื่นขึ้นมาแล้ว มันจะจัดการกับเธอยังไง”ถังหนิงหลุบสายตากดต่ำลง “คิดว่าตระกูลเฉินก็คงไม่อยากมีคุณนายเฉินที่แปดเปื้อนแบบนี้หรอกมั้งคะ ถ้าอย่างนั้น คุณยอมหย่ากับฉันได้หรือยัง”ริมฝีปากของเฉินเยี่ยนเหิงเม้มแน่นจนกลายเป็นเส้นตรงหยางเจ๋ออีเดินเข้ามาใกล้ เอ่ยปากขัดขึ้น “เอาละ ทั้งสองคนเลิกเถียงกันได้แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาทะเลาะกันนะ”ถังหนิงเบือนสายตาไปอีกทาง ไม่ยอมปริปากพูดอะไรอีก