สามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

เฮ่อเจียหลี่โมโห “ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าไม่ได้คิดกับเสี่ยวจือแบบความรักชายหญิง”ทว่าเฉินเยี่ยนเหิงกลับก้าวเท้าตรงเข้ามาหาถังหนิง ยื่นมือออกไปบีบข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น แล้วออกแรงฉุดดึงเธอให้เดินแยกออกไปอีกทางหนึ่งคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่รอบข้างต่างมองตามด้วยความประหลาดใจไม่ว่าเธอจะพยายามสะบัดอย่างไรก็ไม่สามารถสะบัดมือของเขาให้หลุดออกไปได้เฉินเยี่ยนเหิงบีบบังคับเรือนร่างชิดใกล้จนแทบแนบสนิท พลางเอ่ยถาม “เมื่อก่อนก็เคยเป็น หมายความว่าตอนนี้ไม่ได้เป็นแล้วงั้นเหรอ?”แววตาของเธอสะท้อนภาพใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม ก่อนจะแค่นหัวเราะเย็นชา “ก็แน่อยู่แล้วสิคะ พวกเราเซ็นสัญญาหย่ากันไปแล้ว คุณคงไม่ได้คิดว่าฉันกำลังเรียกร้องง้องอนอยู่อีกหรอกนะ”“พวกเรางั้นเหรอ?” เขาหลุบสายตาลงต่ำจ้องมองเธอเขม็ง “ฉันยังไม่ได้เซ็นสัญญาหย่ากับเธอสักหน่อย”ถังหนิงชะงักกึก เงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณ คุณยังไม่ได้เซ็นเหรอ?”น้ำเสียงของเขาสะกดข่มอารมณ์เอาไว้ “ถังหนิง ฉันไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว ถ้าฉันเซ็นไป คนที่จะต้องเสียใจภายหลังก็คือเธอ”“การหย่ากับฉันมันคือการหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวงั้นเหรอ?” เธอแค่นหัวเราะอย่างเ

สิ่งนี้ทำให้ซ่งจือเกิดความรู้สึกไร้กำลังใจและในยามนี้ หลิงชีก็สร้างความรู้สึกไร้กำลังใจเช่นเดียวกันนั้นให้แก่เธออีกครั้งทั้ง ๆ ที่เธอเพิ่งจะได้รับคำชมจากศาสตราจารย์เอ็ดดี้และมีแต่ผู้คนรุมล้อมให้ความสนใจเธออยู่แท้ ๆ ทว่าบัดนี้กลับปรากฏผู้ที่มีความสามารถเหนือกว่าโผล่มาดึงดูดสายตาและความสนใจของทุกคนไปจนสิ้นซ่งจือเดินเข้าไปข้างกายจ้าวหมิงฟู่ “หมิงฟู่ เพื่อนของนายเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เคยได้ยินนายเอ่ยถึงมาก่อนเลยล่ะ? แถมยังไม่เคยเห็นนายชวนเขาออกมาเที่ยวเล่นด้วยกันเลย วันหลังช่วยชวนออกมาเจอกันหน่อยสิ ฉันเองก็อยากจะขอคำแนะนำและแลกเปลี่ยนความรู้บ้างน่ะ”จ้าวหมิงฟู่ก้มหน้าลงมองเธอ สายตามองทะลุถึงเจตนาที่แฝงซ่อนส่วนลึกในอดีตเขาเคยคิดจริง ๆ ว่าซ่งจือเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง ทว่านับตั้งแต่วันที่รู้ว่าผลงานที่นำมาร่วมจัดแสดงในงานนิทรรศการของเธอนั้นเป็นการหยิบยืมมือผู้อื่นทำขึ้นมา เขาก็นึกดูถูกและไม่ชอบใจเธออย่างยิ่งแม้ในตอนนั้นถังหนิงจะไม่ได้สานต่อประเด็นนี้ แต่เขาก็พอจะคาดเดาได้ การที่ถังหนิงไม่เอ่ยออกมา คาดว่าเพื่อนของเธอคงจะมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่สะดวกเปิดเผยเป็นแน่จ้าวหมิงฟู่หั

เที่ยงวันถัดมาขณะกำลังนั่งรับประทานอาหาร ถังหนิงเลื่อนเปิดหน้าฟีดในเฟซบุ๊คขึ้นมาดูอย่างส่งเดช พลันสะดุดเข้ากับโพสต์ที่ซ่งจือเพิ่งจะโพสต์ลงไป:16 ชั่วโมง เหนื่อยมาก แต่คุ้มค่าสุด ๆ ขอบคุณบอสที่พามาผ่อนคลาย [รูปภาพ] [รูปภาพ] [รูปภาพ]หมุดสถานที่ระบุไว้ที่ประเทศนอร์เวย์รูปแรกถ่ายจากจุดชมวิวบนยอดเขาสตอร์สไตเนนในเมืองทรอมเซอ เป็นมุมมองจากความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 420 เมตร มองย้อนลงมาเห็นทัศนียภาพของเมืองทรอมเซอได้ทั้งเมือง ทั้งฟยอร์ด[1] แสงไฟระยิบระยับของเมือง และฉากหลังที่เป็นเทือกเขาหิมะขาวโพลนมันเป็นช่วงเวลาหรุบหรู่ที่ยามอาทิตย์อัสดงผสมผสานเข้ากับแสงเหนืออย่างงดงามลงตัวรูปที่สองถ่ายที่ร้านแมคโดนัลด์ที่อยู่เหนือที่สุดในโลกในเมืองทรอมเซอ ในภาพปรากฏแผ่นหลังของซ่งอวี้อันและเฉินเยี่ยนเหิง ซึ่งเธอจดจำได้ในปราดเดียวรูปที่สามถ่ายที่เขตนอกเมืองทรอมเซอ เป็นภาพสุนัขลากเลื่อน มีเด็กชายตัวน้อยนั่งอยู่บนนั้น โดยมีเงาของคนทั้งสามคนทอดลงบนพื้นหิมะช่องแสดงความคิดเห็นด้านล่างล้วนเต็มไปด้วยคำปลอบประโลมซ่งจือ[เสี่ยวจืออย่าเสียใจไปเลยนะ เป็นเพราะคนที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้คนนั้นเก่งเกินไปต่างหากล

เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังเตรียมตัวจะเข้านอน เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำ ขาเทียมถูกถอดออกไปแล้ว จึงต้องใช้ไม้เท้าค้ำยันเพื่อประคองตัวมาเปิดประตูทว่าสิ่งที่ถังหนิงสังเกตเห็นเป็นอย่างแรก กลับเป็นรอยรักสีเข้มอันคลุมเครือบริเวณลำคอของอีกฝ่าย และในวินาทีถัดมา สายตาของเธอก็สอดส่องมองลึกเข้าไปภายในบ้านสามีที่มีชื่ออยู่บนทะเบียนสมรสของเธอ เฉินเยี่ยนเหิง กำลังสวมชุดคลุมอาบน้ำเข้าคู่กันกับหญิงสาวตรงนี้ ตอนนี้เขานั่งอยู่บนโซฟา มือถือหนังสือนิทาน โดยมีเด็กชายนั่งอยู่บนตักและกำลังใช้มือนิ้วเล็ก ๆ สะกิดติ่งหูของเขาเล่นนี่คือภาพเหตุการณ์ที่ถังหนิงเคยเฝ้าฝันถึงในอดีตในตอนนั้นเธอเคยจินตนาการถึงการมีลูกด้วยกันกับเขา เมื่อเขากลับมาจากการทำงาน พวกเขาทั้งสองจะช่วยกันดูแลและเล่นกับลูก คอยอ่านหนังสือนิทานให้ลูกฟังภาพความฝันนั้นปรากฏขึ้นจริงตรงหน้าเธอแล้ว เพียงแต่คุณผู้หญิงของบ้านไม่ใช่เธอ และเด็กคนนั้นก็ไม่ใช่ลูกของเธอฟางความอดทนเส้นสุดท้ายของถังหนิงพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงทำไมเธอถึงไม่เหลืออะไรเลยสักอย่างคนรักของเธอไม่ได้รักเธอ ครอบครัวของเธอก็ไม่ได้รักเธอกระทั่งคุณตากับคุณยายซึ่งเป็นสิ่งเดียว

สแตนด์อินอีกสองคนหันไปมองหน้าหลี่เค่อทันที เพราะวันนั้นเป็นหลี่เค่อที่เอ่ยชวนพวกเธอสองคนไปกินข้าวด้วยกัน ทว่าคงไม่ใช่ฝีมือของหลี่เค่อแน่นอน เพราะตัวหลี่เค่อเองก็ได้รับบาดเจ็บไปด้วยหัวใจของหลี่เค่อพลันกระตุกเกร็ง วันนั้นเดิมทีเธอตั้งใจจะไปกินข้าวกับแฟนหนุ่ม ซึ่งแฟนของเธอได้จองร้านอาหารไว้เป็นอย่างดี ในตอนนั้นเธอเดินออกจากศูนย์ศิลปะมาพร้อมกับสแตนด์อินทั้งสองคนพอดี แฟนหนุ่มของเธอได้รับสายโทรศัพท์สายหนึ่งแล้วบอกว่าต้องทำงานล่วงเวลากะทันหัน ร้านอาหารที่จองไว้ก็ไม่สามารถยกเลิกได้ จึงเสนอให้เธอชวนสแตนด์อินอีกสองคนไปกินด้วยกันแทนครอบครัวแฟนหนุ่มของหลี่เค่อมีฐานะร่ำรวยก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นอยู่บ้าง ทว่าเขาไม่เคยเอ่ยปากให้เธอพาใครไปกินด้วยเพื่อประหยัดเงินเลยสักครั้ง ต่อให้ตัวหลี่เค่อเองไม่อยากไป และปล่อยให้มื้ออาหารนั้นสูญเปล่า เขาก็ไม่เคยใส่ใจทว่าในวันนั้น เขากลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา ทำให้หลี่เค่อไม่ได้คิดอะไร จึงชวนทั้งสองคนเดินทางไปกินข้าวด้วยกันร้านแห่งนั้นเป็นภัตตาคารหรูหรา ชั้นหนึ่งตรงกลางมีบันไดวนทรงโค้งที่สูงมาก ยามที่พวกเธอทั้งสามคนรับประทานอาหารเสร็จแล