สามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ระหว่างนั้น เฉินเยี่ยนเหิงเดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก ผ่านไปได้ไม่นาน ซ่งจือก็เดินตามออกไปเช่นกันถังหนิงลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินตามออกไป แต่กลับถูกเฮ่อเจียหลี่ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ “เธอจะทำอะไร? ต้องคอยตามแทรกแซงความสัมพันธ์ของคนอื่นให้ได้เลยใช่ไหม”ประโยคนี้ทำให้เธอหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “เฮ่อเจียหลี่ ตัวก็โต แต่ดูเหมือนสมองไม่ได้โตตามเลยนะ ฉันเนี่ยนะไปแทรกแซงความสัมพันธ์? คนที่มีชื่ออยู่บนทะเบียนสมรสใบเดียวกับเฉินเยี่ยนเหิงคือฉัน ตัวหนังสือบนนั้นเขียนว่าถังหนิง ไม่ใช่ซ่งจือ คนที่เป็นฝ่ายแทรกแซงความสัมพันธ์คือยัยนั่นต่างหาก”เฮ่อเจียหลี่เค้นหัวเราะเยือกเย็น “คนที่พี่เยี่ยนรักมาโดยตลอดคือซ่งจือ เป็นเธอเองต่างหากที่อาศัยช่องโหว่ฉวยโอกาสคนอื่น”“ฉันไม่เคยบังคับให้เฉินเยี่ยนเหิงมาแต่งงานด้วยสักหน่อย เรื่องนี้ต่อให้เอาไปพูดให้ใครฟัง มันก็คือการที่เฉินเยี่ยนเหิงนอกใจไปหาซ่งจือทั้งนั้นแหละ”เธอไม่สนใจเขาอีกต่อไป ก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันทีณ ทางเดินยาวเหยียด ยามเดินมาถึงตรงมุมเลี้ยว เธอพลันได้ยินเสียงของซ่งจือลอยมา “เยี่ยนเหิง ขอบคุณนะ ที่เห็นว่าร่างกายของฉันยังไม่หายดี ก็เลยช่วยซื้อห

“เขาอาจจะรักซ่งจือ แต่เด็กที่ฉันอบรมสั่งสอนมากับมือฉันรู้ดี เขาไม่มีทางทำเรื่องที่เป็นผลเสียต่อตระกูลเฉินเด็ดขาด และซ่งจือก็ไม่มีวันได้ขึ้นมาเป็นคุณนายเฉิน”ถังหนิงพลันหัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ย “คุณย่าควบคุมเขาไม่ได้ไปตลอดชีวิตหรอกค่ะ”“อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังคุมได้” คุณหญิงย่าไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เธอหลุบสายตาลงต่ำ ไม่รู้ว่ากำลังหวนคิดถึงใครอยู่ “แรกเริ่มเดิมทีมีตัวเลือกที่เหมาะสมกว่าหนูตั้งเยอะแยะ น่าเสียดายจริง ๆ ”ถังหนิงลุกขึ้นยืนอย่างคล่องแคล่ว “เสื้อผ้าพวกนี้หนูขอรับไว้นะคะ ขอบคุณค่ะคุณย่า”การเจรจาของทั้งสองคนจบลงแต่เพียงเท่านี้ถังหนิงเข็นราวเสื้อผ้าเข้าไปจัดแขวนไว้ในห้องแต่งตัวสายตากวาดมองผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวและชุดสูทของชายหนุ่ม นิ้วมือของเธอพลันงอเกร็งเข้าหากันเล็กน้อยในสมองฉายภาพตอนที่เขากำหมัดแน่นประเคนหมัดใส่เฮ่อเจียหลี่ขึ้นมาอีกครั้งนี่คงเป็นครั้งแรกเลยมั้งที่เขาเปิดศึกชกตีกับเฮ่อเจียหลี่ยามหลุบสายตาลง ถังหนิงก็พบว่าสายฝนด้านนอกตกลงมาอย่างฉับพลันโทรศัพท์มือถือส่งเสียงดังขึ้นหนึ่งครั้งเป็นข้อความที่ส่งมาจากคุณย่า[ฝนตกแล้ว ถือร่มออกไปรับเยี่ยนเหิงหน่อยสิ]ถังห

ถังหนิงจ้องมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย “พาร่างเขาเข้ามาในห้องนอนเถอะค่ะ”การทิ้งเขาไว้ในห้องรับแขกโดยไม่เหลียวแล หากคุณหญิงย่ามาเห็นเข้าคงดูไม่ดีเมื่อโยนเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตู พอวันพรุ่งนี้เขาตื่นขึ้นมาก็คงจัดการตัวเองได้เองป้าแม่บ้านนึกว่าถังหนิงยอมดูแลเขาด้วยตัวเอง จึงรีบช่วยกันกับแม่บ้านอีกคนพยุงร่างเฉินเยี่ยนเหิงเข้ามาในห้องนอนพวกเธอวางเขาทิ้งไว้ตรงปลายเตียงทันทีที่สองคนนั้นก้าวพ้นประตูและปิดลงถังหนิงยืนอยู่ข้างกายชายหนุ่ม ทอดสายตามองรอยลิปสติกตรงปกเสื้อของเขา ก่อนจะผลักร่างของเขาลงไปกองบนพรม จากนั้นจึงเดินไปอาบน้ำจัดการตัวเอง แล้วปิดไฟขึ้นเตียงเข้านอนทันทีในช่วงเวลากึ่งตื่นกึ่งหลับ เธอรู้สึกได้ถึงร่างอันร้อนผ่าวที่ขยับเข้ามาแนบชิดกระทั่งหลับยาวรวดเดียวจนรุ่งสาง ชายหนุ่มภายในห้องก็หายตัวไปเสียแล้วหุ่นยนต์ของถังหนิงได้รับการพัฒนาจนเสร็จสมบูรณ์ วันนี้เธอต้องนำมันไปส่งที่งานนิทรรศการยามกำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้าน คุณหญิงย่ากลับเอ่ยทักท้วงรั้งตัวเธอไว้ “ตอนเที่ยงกลับมากินข้าวที่บ้านด้วยนะ”ถังหนิงไม่อยากดื้อดึงขัดใจในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ จึงพยักหน้าร

“คุณย่าสั่งให้มาค่ะ” เธอตอบตามความเป็นจริงชายหนุ่มหยุดชะงักเท้า ดวงตาดำสนิททอดมองมายังเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “วันหลังไม่ต้องมาแล้วก็ได้”พอเอ่ยจบ เขาก็นั่งลงเริ่มลงมือทานอาหารถังหนิงยกโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรูปส่งไปให้คุณหญิงย่า จากนั้นจึงหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องไปเฉินเยี่ยนเหิงช้อนสายตาขึ้นมอง “เธอไม่กินเหรอ”“ไม่ค่ะ” เธอไม่ได้อยากจะร่วมโต๊ะกินข้าวอยู่ในห้องนี้เลยสักนิด ใครจะไปรู้ว่าเมื่อครู่สองคนนั้นทำอะไรกันไว้ในห้องนี้บ้าง เธอรู้สึกขยะแขยงเฉินเยี่ยนเหิงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “นั่งลงกินสักหน่อยสิ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำจะกำเริบเอา”ถังหนิงหยุดชะงักเท้า อาการน้ำตาลในเลือดต่ำของเธอเกิดขึ้นเพราะตอนนั้นเธอต้องอดอาหารเพื่อซ้อมเต้นทว่าตอนนี้เธอไม่ได้อดอาหารอีกต่อไปแล้ว อาการน้ำตาลในเลือดต่ำจึงไม่เคยกำเริบขึ้นมาอีกเธอหันกลับไปมองเขา “ฉันกินมาแล้วค่ะ”“ถังหนิง ช่วงนี้เธอเอาแต่วุ่นอยู่กับอะไร” เขาหลุบสายตาลง เอ่ยถามราวกับไม่ได้ใส่ใจนักถังหนิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “เรื่องคณะเต้น...”เขาช้อนสายตาขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง “สำนักงานกับห้องซ้อมของคณะเต้นพ

“จ้ะ” คุณยายกดวางสาย แล้วหันมามองถังหนิง “เห็นไหม เขายังคอยเป็นห่วงเป็นใยหลานอยู่ มีเรื่องอะไรกันก็คุยกันดี ๆ ”เธอหลุบสายตาลงต่ำ สุดท้ายก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาถังหนิงและคุณยายเดินทางตรงไปยังโรงพยาบาลทันทีคุณตานอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าสีขาวซีดอมเทา ริมฝีปากแห้งผากลอกเป็นคราบขาว เปลือกตาหย่อนคล้อยปิดสนิท หางตามีรอยย่นลึกทับซ้อนกัน แม้แต่จังหวะการหายใจก็แผ่วเบาเสียจนแทบมองไม่เห็นการขยับขึ้นลงของแผ่นอก มีเพียงกระแสลมหายใจรวยระรินตรงปลายจมูกเท่านั้นที่ยังคงยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่ยามคุณยายก้าวเท้าเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เพียงแค่ทอดสายตามองเห็นสภาพตรงหน้า หยาดน้ำตาก็พรั่งพรูออกมา ร่างกายโอนเอียงทรุดตัวลงไปกอดขอบเตียงไว้ไม่มั่นคงถังหนิงรีบปราดเข้าไปช่วยประคองเรือนร่างของคุณยายไว้ “คุณยายคะ วางใจเถอะค่ะ หมอบอกว่าคุณตายังมีโอกาสฟื้นตัวอยู่นะคะ”แม้โอกาสการฟื้นตัวอันน้อยนิดนั้นจะริบหรี่จนแทบตัดทิ้งได้ ทว่าการมีความหวังย่อมดีกว่าไร้ซึ่งความหวังเสมอคุณยายส่ายหน้าไปมา ขอบตาแดงฉาน “ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ ยายล้ม ตาแก่ก็มาล้มลงไปอีกคน เวรกรรมอะไรนักหนา แม้แต่บุญคุณค