สามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

วันถัดมา เจียงหนานจึงเดินทางไปแทนเธอผู้รับผิดชอบที่มาเซ็นสัญญาในครั้งนี้กลับกลายเป็นซูถง เจียงหนานเคยเห็นภาพถ่ายของถังหนิงกับครอบครัวมาก่อน จึงรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เธอจำได้แม่นว่าผู้หญิงคนนี้คือน้าเล็กของถังหนิงซูถงไม่เคยพบเห็นเจียงหนานมาก่อน เธอเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าราบเรียบ “คุณคือหลิงชีเหรอคะ?”เจียงหนานพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาบทสนทนาข้อตกลงดำเนินไปครู่ใหญ่ ด้วยศักยภาพความสามารถของเจียงหนานที่เปี่ยมล้น อีกฝ่ายจึงไม่ได้สงสัยในตัวเธอเลยสักนิด หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น เจียงหนานก็รีบแยกตัวออกมา สวมหน้ากากอนามัยเตรียมตัวเดินทางกลับบ้านเธอนึกขึ้นได้ว่าหลายวันมานี้ถังหนิงคงต้องหวาดผวาจนไม่ได้ทานอาหารดี ๆ จึงแวะเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้ออาหารทะเลและกระดูกหมู ตั้งใจจะกลับไปทำอาหารอร่อย ๆ ให้ถังหนิงทานสักมื้อยามเดินเลือกซื้อของอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต เจียงหนานบังเอิญเหลือบไปเห็นซ่งจือเข้า โดยมีซ่งอวี้อันเดินตามมาด้วยเจียงหนานรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทันที จึงยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความไปบ่นกับถังหนิง“มาเดินซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ดี ๆ ดันเจอเมียน้อยบ้านเธอซะได้”น้ำ

เขาบีบให้เธอตอบรับ ประคองท้ายทอยของเธอไว้ ลมหายใจของเขารุกรานเข้ามาลึกซึ้งภายในโพรงปากของเธอ ปลายนิ้วประสานสอดรับเข้าหากันอย่างแน่นแฟ้น ขณะที่ปลายนิ้วโป้งคอยลูบไล้หลังมือที่สั่นเทาของเธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมเขาไม่รู้ว่าไปนึกสนุกมาจากไหน ถึงได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า เหมือนลูกแมวตัวน้อยและก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เพราะถังหนิงไม่รู้ว่าได้ฝากรอยเล็บข่วนบนตัวเขาไว้กี่ริ้วรอยแผลเลือดแล้วรอยแผลที่ถูกกรรไกรบาดตรงลำคอของเขายังคงไม่ได้รับการรักษา บนผ้าปูที่นอนเต็มไปด้วยคราบเลือด จนกระทั่งมันแห้งและตกสะเก็ดไปเองตามธรรมชาติร่างทั้งร่างของถังหนิงอ่อนปวกเปียกราวกับไม่มีกระดูก ถูกอุ้มเข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนชุ่มเหงื่อผืนใหม่ แล้วจึงโอบกอดเธอล้มตัวลงนอนใหม่อีกครั้ง ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองคือสามีภรรยาที่รักใคร่กันปานจะกลืนกินเขากระซิบถ้อยคำบางอย่างแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของเธอถังหนิงไม่ได้ยินเนื่องจากเหนื่อยล้าจนเปลือกตาหนักอึ้ง และหลับใหลไปในที่สุดเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ห้องพักได้รับการทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ด้านข้างกายไร้เงาผู้คนถังหนิงเลิกผ้าห่มขึ้น

ในวันงานเลี้ยงวันเกิดของซ่งจือ ถังหนิงสวมชุดเดรสยาวกำมะหยี่สีแดงสดโดดเด่นสะดุดตาโดยไม่มีความเกรงใจใด ๆ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ภายในห้องจัดเลี้ยงก็ดึงดูดสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วนจนกลายเป็นจุดสนใจราวกับเป็นตัวเอกของงานถังหนิงกวาดสายตามองรอบ ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก เมื่อเห็นบรรดาผู้ทรงอิทธิพลระดับแถวหน้าในวงการที่มาร่วมงานกันอย่างพร้อมหน้า ในใจก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ เฉินเยี่ยนเหิงทุ่มเทปูทางสู่สวรงสวรรค์เอาไว้ เพื่อผลักดันให้เธอบินขึ้นสู่ที่สูงเธอก้าวเดินเข้าไปอย่างสง่างาม กลุ่มคนที่นำโดยเฮ่อเจียหลี่จ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาเย็นชาและรังเกียจทว่าครั้งนี้เฮ่อเจียหลี่กลับรู้จักสำรวม ไม่ได้พุ่งเข้ามาต่อว่าเธอทันทีที่เดินเข้ามาเหมือนแต่ก่อน เพียงแต่แววตาของเขาได้แสดงความเกลียดชังออกมาอย่างชัดเจนแล้วเธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หยิบไวน์แดงแก้วหนึ่งมาจากมือของพนักงานเสิร์ฟแล้วยกขึ้นจิบเบา ๆ บริเวณใจกลางห้องจัดเลี้ยง ซ่งจือสวมชุดเดรสผ้าซาตินสีเรียบ ยืนพูดคุยกับบรรดาผู้ทรงอิทธิพลด้วยท่าทีเป็นกันเองเฉินเยี่ยนเหิงยืนเคียงข้างกายของเธอ หากมองดูจากภาพนี้แล้ว ทั้งสองคนช่างดูเหมาะสมกันราวกับกิ่

ถังหนิงเพิ่งกินมูสช็อกโกแลตหมดไป ใช้กระดาษทิชชูเช็ดปากเสร็จก็ตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อเติมลิปสติกร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านข้างทาบทับเงาลงมา เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าเป็นเซี่ยหยุนจง ก็รีบถอยหลังหลีกเลี่ยงไปด้านข้างทันทีเธอไม่อยากเผชิญหน้ากับคนสติไม่ดีโดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากคืนนั้นรอยกัดตรงท้ายทอยนั่นชวนให้อึดอัดสะอิดสะเอียนสิ้นดี“จะหลบทำไมกันล่ะครับคุณนายเฉิน ฉันยังไม่ได้แตะต้องปลายเส้นผมของเธอสักเส้นเลยนะ”การเคลื่อนไหวของถังหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเงยหน้าจ้องมองเขาเขม็ง “นายไม่ได้แตะต้องปลายเส้นผมฉันสักเส้นงั้นเหรอ?”เธอแค่นเสียงหัวเราะออกมา “เซี่ยหยุนจง คุณทำอะไรลงไปบ้างในใจย่อมรู้ดีแก่ใจ”เซี่ยหยุนจงโน้มตัวลงเล็กน้อย “เธอคงไม่ได้เอาเรื่องที่เฉินเยี่ยนเหิงทำกับเธอมาลงที่ฉันหรอกนะ”เธอชะงักไป หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “คุณหมายความว่ายังไง”เขายักไหล่ “ไม่ได้หมายความว่ายังไง”เขาถือแก้วเหล้าขึ้นมาชนกับแก้วในมือของถังหนิง สายตามองไปยังฝั่งของเฉินเยี่ยนเหิง เมื่อเห็นว่าเฉินเยี่ยนเหิงหันมองมา เขาก็เอียงศีรษะไปทางด้านของถังหนิงแล้วเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งถังหนิงวางแก้วลง

ถังหนิงรู้สึกว่าข้อมือข้างนั้นเปื้อนจนสกปรกไปหมด เธอหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดถูซ้ำ ๆ อย่างไม่หยุดหย่อนจู่ ๆ ก็มีเสียงคุ้นเคยดังแว่วมาจากด้านข้าง “เธอนี่เอง”เธอเงยหน้าขึ้น ร่างกายชะงักไปเล็กน้อย เว่ยเฉิง คนสกุลเว่ยผู้นั้นเองเว่ยเฉิงเอ่ยขึ้นว่า “ครั้งก่อนฉันล่วงเกินไปหน่อย ไม่รู้ว่าคุณมีความสัมพันธ์กับคุณชายเซี่ย ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ”ถังหนิงเห็นท่าทีนอบน้อมถ่อมตนราวกับคนยอมจำนนของเขาแล้วก็ได้แต่รู้สึกขบขันท่าทีของเว่ยเฉิงสุภาพเรียบร้อยและเต็มไปด้วยความอ่อนน้อม “เธอมาร่วมงานเลี้ยงเหรอ? เข้าไปข้างในด้วยกันสิ พอดีฉันว่าจะเข้าไปขอโทษคุณชายเซี่ยต่อหน้าสักหน่อย”ถังหนิงส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ฉันจะกลับแล้ว”เธอไม่อยากพูดอะไรเพิ่มแม้แต่ประโยคเดียว เดินเลี่ยงออกมาทันทีชายหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังได้สัดส่วนของเธอด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นและนึกเสียดายจนต้องมองตามซ้ำหลายครั้งพูดตามตรงแล้ว ผู้หญิงหน้าตาและรูปร่างระดับนี้ หากไม่ได้ลองสักครั้งถือเป็นความน่าเสียดายของชีวิตแท้ ๆ น่าเสียดายนักที่ดันมีคนหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง เมื่อครู่เซี่ยหยุนจงเพิ่งจะเอ่ยปากตักเตือนไปหมาด ๆ อีกไม่นานเขาก็กำลังจะได้เล