All Chapters of สามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ: Chapter 81 - Chapter 90

ฉันโดนปิดตาไว้ตลอดเวลา ไม่เห็นอะไรเลยสักอย่างค่ะ”เฉินเยี่ยนเหิงขมวดคิ้ว “แล้วเธอรอดออกมาได้ยังไง”“มีคนช่วยฉันไว้ พอฉันฟื้นขึ้นมาก็ออกมาข้างนอกแล้ว ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร เขาไม่ได้ทิ้งเบาะแสอะไรไว้เลยค่ะ”เฉินเยี่ยนเหิงหลุบสายตาลงต่ำ “ฉันจะสืบหาตัวคนที่มันลักพาตัวเธอเอง”“ไม่ต้องค่ะ” เธอยิ้มพลางหันไปมองเขา “มาเริ่มสืบหาเอาป่านนี้ มันไม่สายเกินไปหน่อยเหรอคะ ป่านนี้ฝ่ายนั้นคงหนีไปกบดานนอกประเทศไปนานแล้วมั้งคะ”ถังหนิงพรูลมหายใจออกมา “และฉันก็ไม่ได้ต้องการให้คุณมาช่วยทำอะไรให้ทั้งนั้น ตอนนี้พวกเราปฏิบัติต่อกันเหมือนคนแปลกหน้า อยู่กันอย่างสงบ ๆ รอจนกว่ายายของฉันจะผ่าตัดเสร็จ แล้วค่อยหย่ากัน”“หย่า หย่าอีกแล้วเหรอ” เขายื่นมือขึ้นมากดนวดตรงขมับ “เธอจะต้องพูดคำนี้อีกกี่รอบ ฉันก็บอกเธอไปแล้วไงว่าพวกเราไม่มีวันหย่ากัน”“ถ้าคุณไม่ยอมหย่ากับฉัน ฉันก็มีแต่ต้องยื่นฟ้องหย่าคุณเท่านั้น ไม่ว่าจะยังไงฉันก็ต้องหย่ากับคุณให้ได้ ประธานเฉิน คุณเองก็คงไม่อยากให้มีข่าวพาดหัวหลุดออกไปหรอกใช่ไหมคะ ว่าคุณไม่ยอมหย่ากับผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างฉัน”เฉินเยี่ยนเหิงจ้องมองเธอเขม็ง ดวงตาดำมื

ถังหนิงคว้าจับตัวเจ้าหน้าที่ตำรวจไว้ “ตกลงค่ะ ต่อให้ตอนนี้พวกคุณจะสงสัยว่าคุณยายของฉันเป็นคนทำ แต่ฉันคือผู้เสียหาย ฉันขอถอนแจ้งความค่ะ!”เจ้าหน้าที่ตำรวจเบนสายตามองไปทางเฉินเยี่ยนเหิง “คุณคนนี้เป็นคนมาแจ้งความ เขาเป็นสามีของคุณ หากคิดจะถอนแจ้งความก็ต้องได้รับความยินยอมจากเขาด้วยครับ”เฉินเยี่ยนเหิงเอ่ยเสียงเย็นชา “ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ใครก็ตามที่มันทำร้ายภรรยาของฉัน ฉันไม่มีวันปล่อยมันไป”ถังหนิงรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างโงนเงน จนแทบจะลมจับหมดสติลงตรงนั้นซูถงยืนอยู่ตรงหน้าประตู เธอขบฟันเพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังไปรบกวนคนชราที่นอนป่วยอยู่ข้างใน พยายามกดน้ำเสียงให้ต่ำที่สุด ทว่าต่อให้จะพยายามกดเสียงลงต่ำเพียงใด ถังหนิงก็ยังสัมผัสได้ถึงความแค้นเคืองอันใหญ่หลวงที่ทะลักทลายอยู่ในน้ำเสียงของเธอ “ถังหนิง ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าให้อยู่ห่าง ๆ จากครอบครัวเรา! เธอมีแต่ทำร้ายคุณยาย ทำร้ายพวกเราทุกคน!”“ไม่ค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น” ถังหนิงส่ายหน้า จมูกเริ่มแสบร้อนบวมแดง “น้าเล็กคะ น้าต้องเชื่อฉันนะคะ เรื่องนี้ฉันจะเป็นคนจัดการเอง ฉันจะไม่มีวันยอมให้คุณยายต้องได้รับอันตรายเด็ดขาด!”น้ำตาของซูถงไหล

น้ำเสียงของซูถงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาลง “เรื่องงานของฉันไม่จำเป็นต้องรายงานให้แกฟังหรอกนะ ถังหนิง ส่วนเรื่องของคุณยาย”พูดได้เพียงเท่านั้น ขอบตาของเธอก็พลันบวมแดงขึ้นมา “เธอไปพูดอะไรกับเฉินเยี่ยนเหิงไว้กันแน่ วันนี้ฉันใช้เรื่องงานหวังจะได้พบหน้าเขา เพื่อจะเอ่ยปากขอร้องเรื่องของคุณยาย แต่เขากลับไม่ยอมออกมาพบหน้าเลยสักนิด”ถังหนิงรู้สึกละอายใจต่อเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง เธอก้มหัวต่ำลง “ขอโทษค่ะ แต่น้าวางใจได้เลยนะคะ หนูจะจัดการเรื่องนี้เอง หนูไม่มีวันปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณยายเด็ดขาดค่ะ”ซูถงหิ้วถุงกาแฟสิบกว่าแก้วที่เพิ่งซื้อเตรียมเดินกลับขึ้นไป “พูดแล้วก็ทำให้ได้อย่างที่พูดด้วยแล้วกัน”มาถึงขั้นนี้แล้ว ท่าทีของซูถงที่มีต่อเธอถือว่าดีมากแล้วจริง ๆ เพราะในสายตาของซูถง ผลกรรมอันเลวร้ายทั้งหมดของตระกูลซูล้วนแต่มีจุดเริ่มต้นมาจากถังหนิงทั้งสิ้นถังหนิงหลุบสายตาลง สีหน้าหมองมัว เธอก้าวกลับไปนั่งลงบนโซฟา มือเรียวกดโทรศัพท์พิมพ์ข้อความส่งหาเฉินเยี่ยนเหิงอย่างไม่ลดละ“ฉันนั่งรอคุณอยู่ข้างล่างนะคะ”“เฉินเยี่ยนเหิง ฉันยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับคุณได้นะคะ”“มันเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่ค

เธอเลิกผ้าม่านผืนหนาขึ้นแล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้เขายามที่ไฟในห้องดับลง ทั้งสองต่างตกอยู่ในความเงียบงันรุ่งเช้าของวันถัดมา ยามตื่นนอน ถังหนิงทอดสายตามองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียง “วันนี้วันสุดท้ายแล้ว ถ้าหากหลิงชียังไม่ตอบตกลงยอมร่วมมือกับคุณ คุณเคยบอกว่าจะให้โอกาสฉัน”เฉินเยี่ยนเหิงก้มหน้าลงค่อย ๆ ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวทีละเม็ด น้ำเสียงของเขาเจือความเกียจคร้านยามเพิ่งตื่นนอน มีความแหบพร่าและทุ้มต่ำ “เธอจะรีบร้อนไปทำไม”ถังหนิงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอเพียงแค่ก้าวลงจากเตียงเมื่อเดินทางมาถึงห้องปฏิบัติการ ถังหนิงกลับถูกศาสตราจารย์เอ็ดดี้เรียกตัวให้ออกไปพบเป็นการส่วนตัว“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจสีหน้าของศาสตราจารย์เอ็ดดี้ดูหงุดหงิดและกลุ้มใจไม่น้อย “คุณจำผู้บริหารที่สกุลเว่ยคนเมื่อครั้งก่อนได้ไหม”ถังหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง “จำได้ค่ะ”“วันนี้เขาจะเดินทางมาตรวจเยี่ยมที่ห้องปฏิบัติการน่ะ ถ้าเขาเกิดมาเจอเธอเข้าอีกมันคงจะไม่ดีแน่”ถังหนิงชะงักนิ่งไปทันใด “มาตรวจเยี่ยมอีกแล้วเหรอคะ?”ดูท่าทางอีกฝ่ายคงตั้งใจพุ่งเป้าเจาะจงมาหาเธออย่างเห็นได้ชัด“

ซูถงยังคงไม่มีสีหน้าดี ๆ ให้เธอเช่นเคย ในสายตาของน้าเล็ก ถ้าไม่มีถังหนิง ก็คงไม่เกิดอุบัติเหตุครั้งนี้ขึ้น เรื่องราวทั้งหมดล้วนเป็นเพราะถังหนิงเป็นต้นเหตุสร้างเรื่องทั้งสิ้นดังนั้น ต่อให้ถังหนิงจะสะสางปัญหานี้ได้แล้ว แต่มันก็เป็นสิ่งที่เธอสมควรต้องทำอยู่ดีคุณยายเอ่ยด้วยน้ำเสียงพร่าแหบ พลางยื่นมือมากุมมือของถังหนิงไว้แน่น “หนิงหนิง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลานเคยโดนลักพาตัวด้วยเหรอ? ทำไมไม่เคยบอกยายเลย เรื่องใหญ่ขนาดนี้กลับเก็บไว้คนเดียวงั้นเหรอ? ถ้าไม่เกิดเรื่องคราวนี้ขึ้น ยายก็คงไม่มีทางรู้เลย”ถังหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ร้อนผ่าวที่ขอบตาทันใดมีเพียงคุณยายคนเดียวเท่านั้นที่ห่วงใยเธอความอัดอั้นจากค่ำคืนนั้นพรั่งพรูไหลทะลักขึ้นมาในอกทันทีทั้งที่หลายต่อหลายคืนก่อนหน้านี้ ยามที่หวนคิดถึงเรื่องที่ถูกลักพาตัว เธอไม่เคยเสียน้ำตาเลยสักหยด แต่ทว่าพอมาอยู่ต่อหน้าคุณยาย เธอกลับกักเก็บน้ำตาไว้ไม่ได้เลยเธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณยายคะ หนูขอโทษค่ะ หนูไม่อยากให้คุณยายต้องเป็นห่วงก็เลยไม่ได้บอก อีกอย่าง ตอนนี้หนูก็กลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้วไม่ใช่เหรอคะ”คุณยายยื่นมือช่วยเช็ดน้ำตาบนแก้มใ