Semua Bab Ang Haciendero at si Marikit: Bab 31 - Bab 40

Chapter 32: Sa Isang MesaMarikit ReyesKinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Hindi dahil marami akong trabaho. Hindi rin dahil may kailangang habulin. Nagising lang ako dahil may kakaibang katahimikan sa buong bahay.Paglabas ko ng kuwarto, madilim pa nang kaunti ang hallway. Ang mga bintana ay may manipis na hamog mula sa malamig na hangin ng umaga. Sa labas, naririnig ang mga ibon na unti-unting nagigising at ang mahinang tunog ng mga dahon na gumagalaw sa hangin.Tahimik akong naglakad papunta sa kusina. Pagpasok ko, agad kong napansin ang isang bagay. May taong nauna sa akin.Si Rafael.Nakatayo siya sa harap ng coffee maker habang hawak ang isang tasa. Nakasuot siya ng simpleng puting polo at madilim na pantalon. Bahagyang nakatiklop ang manggas niya at magulo nang kaunti ang buhok niya.Hindi siya mukhang Don Rafael na palaging maayos at seryoso. Mukha lang siyang isang taong bagong gising. Napahinto ako sa may pintuan. Hindi niya pa ako napapansin. Ilang segundo ko

Chapter 34: Kasama Mo AkoMarikit ReyesParang biglang nawala ang ingay sa paligid ko.Nakatayo ako sa kusina, nakatingin kay Rafael habang hawak niya ang cellphone niya. Kanina lang, magaan ang pakiramdam ko. Nakangiti pa ako dahil sa simpleng usapan namin. Pero ngayon, parang may malamig na kamay na humawak sa dibdib ko at pinahinto ang paghinga ko."The hospital called," mababa ang boses ni Rafael habang nakatingin sa akin. Hindi siya gumagalaw, pero kitang-kita ko ang pag-aalala sa mga mata niya."Ano pong sinabi nila?" mabilis kong tanong habang napahigpit ang hawak ko sa laylayan ng damit ko."They need your decision."Bahagya siyang huminga nang malalim."The operation has to move forward tonight."Parang hindi ko agad naintindihan ang sinabi niya."Tonight?" mahina kong ulit habang unti-unting nawawala ang kulay sa mukha ko.Tumango siya."Yes."Napatingin ako sa sahig. Ngayong gabi. Ang dami kong gustong gawin. Ang dami kong gustong isipin. Pero isang bagay lang ang paulit-ul

Chapter 36: Isang SegundoMarikit ReyesHindi ko alam kung bakit parang masyadong tahimik ang umagang iyon.Mula nang bumalik kami ni Rafael mula sa ospital, may kakaibang gaan sa loob ng bahay. Hindi ibig sabihin na nawala na ang problema ko. Nandoon pa rin ang takot para sa kapatid ko, nandoon pa rin ang mga gastusin, at nandoon pa rin ang mga bagay na kailangan naming ayusin. Pero kahit ganoon, may parte sa akin na mas kalmado dahil alam kong hindi ko kailangang harapin ang lahat nang mag-isa. Si Rafael ang dahilan kung bakit ganoon ang pakiramdam ko. Hindi niya ako pinilit magsalita. Hindi niya rin ako tinanong nang paulit-ulit kung okay lang ako. Basta nanatili lang siya sa tabi ko.At iyon ang problema.Mas lalo akong nasasanay sa kaniya.Maaga akong lumabas ng kusina dala ang isang basket ng mga prutas. Inutusan ako ni Lola Conching na dalhin iyon sa likod ng bahay para sa mga manggagawa. Hindi naman mahirap ang trabaho. Ilang minuto lang iyon. Kaya kahit sinabi ni Rafael na ma

Chapter 38: Patawad, MarikitMarikit ReyesTahimik ang kuwarto nang magsara ang pinto sa likod ng doktor. Naiwan kami ni Rafael na parehong nakatingin sa kaniya. Hawak ko pa rin ang kamay ni Rafael, pero nang mapansin kong seryoso ang mukha ng doktor, dahan dahan kong niluwagan ang hawak ko. Hindi dahil gusto kong bumitaw, kundi dahil bigla kong naramdaman na baka may kailangan kaming marinig na hindi namin inaasahan. Nakaupo si Rafael sa kama, tahimik at tuwid ang likod. Sa unang tingin, parang maayos lang siya. Pero nang mapansin ko ang bahagyang paggalaw ng mga daliri niya at ang paraan ng paghinga niya, alam kong hindi pa rin siya lubos na okay."Don Rafael needs to rest for the next few days," maingat na sabi ng doktor habang tinitingnan ang kaniyang mga tala at pagkatapos ay si Rafael."Nothing serious was found, but he should avoid heavy work and anything that could put stress on his body."Tumango si Rafael."I understand," kalmado ang sagot niya habang bahagya siyang tumango.

Chapter 40: Dahil Pamilya Ka Na NaminMarikit ReyesPagbalik namin sa Hacienda Monteverde, iba ang pakiramdam ng bahay.Hindi naman nagbago ang itsura nito. Nandoon pa rin ang malalaking bintana na tinatamaan ng araw tuwing umaga, ang mahahabang kurtinang bahagyang gumagalaw kapag pumapasok ang hangin, at ang lumang orasan sa sala na palaging nauuna ng ilang minuto. Naroon pa rin ang mga halaman ni Lola Conching sa tabi ng hagdan at ang malaking hapag-kainan na ilang beses ko nang punasan hanggang luminaw ang kahoy.Pero para sa akin, parang may bagong ibig sabihin ang bawat sulok.Siguro dahil unang beses kong bumalik dito na hindi ko na iniisip kung hanggang kailan ako mananatili.O baka dahil sa mga nangyari sa ospital.Sa tabi ko ay naglalakad si Rafael. Mabagal ang kanyang kilos dahil kailangan pa rin niyang mag-ingat sa katawan niya matapos ang aksidente. Hindi na siya naka-hospital gown. Naka-puting polo na siya at maitim na pantalon, pero may maliit pa ring benda sa gilid ng n