All Chapters of Ang Haciendero at si Marikit: Chapter 11 - Chapter 20

Chapter 11: Ang Mensaheng Hindi Dapat Dumating Marikit Reyes Hindi ko agad binasa ang mensahe. Ilang segundo akong nakatitig lamang sa screen ng cellphone ko habang nakasandal sa gilid ng bodega, pilit na pinapakalma ang mga daliring kanina ko pa hindi maipirmi. Nakatayo sa harap ko ang lumang mga kahon ng ani, mga sako ng bigas, at mga kagamitang bihira nang gamitin, ngunit sa sandaling iyon, tila walang ibang bagay na umiiral kundi ang anim na linya sa aking screen. Kung ayaw mong mangyari sa kapatid mo ang nangyari kay Meghan, umalis ka sa Hacienda Monteverde. Parang biglang nawala ang hangin sa loob ng bodega. Muling binasa ko iyon. Isa. Dalawa. Tatlong beses. Bawat pagbasa ay lalong nagpapabigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot. Ang banta sa kapatid ko o ang katotohanang alam ng taong nagpadala nito ang tungkol kay Meghan. At higit sa lahat, alam nito na nasa Hacienda Monteverde ako. Napahigpit ang hawak ko sa cellphone hanggang sa mangalay ang mga d

Chapter 13: Kape Para Kay Don Rafael Marikit Reyes Maaga pa lang ay gising na ako. Madilim pa sa labas nang bumaba ako sa kusina. Tahimik ang buong bahay, maliban sa mahinang tunog ng mga dahon na hinihipan ng hangin sa labas. Ang sahig ay malamig sa paa ko habang naglalakad ako papunta sa kitchen counter. Sa maliit na bintana, halos wala pang liwanag na pumapasok. Tanging maputlang kulay ng umaga ang unti-unting lumilitaw sa langit. Inilapag ko ang mga gamit para sa kape. Coffee beans. Tasa. Kettle. Tubig. At syempre, ang paboritong tasa ni Don Rafael. Hindi ko alam kung bakit kabisado ko na ang mga iyon. Mas nakakainis dahil pati ang timpla ng kape niya ay kabisado ko na rin. Walang asukal. Walang gatas. Matapang. Eksaktong gusto niya. Habang hinihintay kong kumulo ang tubig, kinuha ko ang coffee beans at sinimulan itong gilingin. Ang tahimik na kusina ay napuno ng mahinang tunog ng grinder. Paulit-ulit kong ginagawa iyon hanggang sa maging sapat ang pino ng kape. "You're awa

Chaptee 15: Ang Kasambahay sa Bukid Alas-sais pa lang ng umaga nang makarating kami sa bukirin ng Hacienda Monteverde. Malamig pa ang hangin at basa ang lupa dahil sa hamog. Sa malayo, tanaw ko ang mahahabang hanay ng mga tanim na tila walang katapusan. May mga dahon na gumagalaw sa bawat pagdaan ng hangin, habang ang araw ay unti-unting sumisilip sa likod ng mga puno. Hawak ko ang lumang sumbrero na ibinigay sa akin ni Lola Conching habang naglalakad sa tabi ni Don Rafael. Sa totoo lang, hindi ko alam kung bakit kailangan niya pa akong isama. Ang alam ko lang, hindi bagay ang sapatos kong pambahay sa putik. At lalo namang hindi bagay sa akin ang kasama ko. Tahimik si Don Rafael habang naglalakad. Naka-puting polo siya na nakatiklop ang manggas hanggang siko, may suot na simpleng sombrero at mahabang pantalon na halatang sanay sa trabaho sa bukid. Hindi siya mukhang haciendero na karaniwang nakikita ko sa loob ng malaking bahay. Sa bukid, iba siya. Mas seryoso. Mas tahimik. At higit

Chapter 17: Huwag Mo Siyang IdamayMarikit ReyesHindi ko alam kung alin ang mas mabigat, ang sobre na nasa lupa o ang katahimikan ni Don Rafael. Ilang segundo kaming nakatayo roon na parang walang gustong unang gumalaw. Ang hangin ay dumadaan sa pagitan ng mga puno, pero hindi nito kayang alisin ang bigat na naiwan ng mga salitang narinig namin. Hindi siya ang pumatay. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga salitang iyon. Kung hindi si Don Rafael ang pumatay, ibig sabihin may ibang tao. At kung may ibang tao, bakit ngayon lang siya lumitaw. Napatingin ako sa lalaking nag-iwan ng sobre, pero wala na siya sa pagitan ng mga puno. Tanging mga dahon na gumagalaw ang naiwan.“Where did he go?” tanong ko, mahina ang boses habang sinusubukan kong makita ang lalaki sa malayo. Napalitan ng kaba ang dating tapang ko nang mapansin kong wala na talaga siya.“Don't worry about him,” sagot ni Don Rafael, mababa ang boses habang hindi inaalis ang tingin sa direksiyong tinakbuhan ng lalaki. Nakata

Chapter 19: Ang Kaarawan ni SofiaMarikit ReyesPagsapit ng hapon, parang ibang bahay ang Hacienda Monteverde. Ang dating tahimik na sala ay puno ng maliliit na lobo, puting ribbons, at mga bulaklak na inilagay sa bawat sulok. May malaking cake sa gitna ng mesa na may pangalan ni Sofia sa ibabaw, habang ang mga plato at baso ay maayos na nakahanay para sa mga bisita. Sa labas, may mahabang mesa sa veranda na puno ng pagkain. May barbecue, spaghetti, tinapay, prutas, at iba't ibang matatamis na alam kong hindi ko kayang bilangin. Sa gitna ng lahat ng iyon ay si Sofia, naka-pink na dress at may maliit na korona sa ulo, abalang-abala sa pagtingin sa bawat dekorasyon na para bang gusto niyang siguraduhing walang kahit isang lobo ang wala sa tamang lugar.“Ate Marikit!”Napalingon ako.Tumakbo si Sofia papunta sa akin at agad na hinawakan ang kamay ko.“Ate Kit, look!”Itinaas niya ang isang maliit na ribbon na kulay puti habang nakangiti nang malaki. Kumislap ang mga mata niya sa tuwa hab