جميع فصول : الفصل -الفصل 50

Chapter 42: Ang Nakaraan NatinMarikit ReyesHindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang hangin sa loob ng sala nang umagang iyon.Tahimik ang buong Hacienda Monteverde. Karaniwan, sa ganitong oras, maririnig ko na ang mga yabag ni Miguel sa hallway, ang boses ni Sofia habang nakikipag-usap kay Lola Conching, at ang mga utos ng mga kasambahay sa kusina. Pero ngayong araw, halos wala akong marinig kundi ang mahinang tunog ng orasan sa dingding.Tik.Tak.Tik.Tak.Nasa gilid ako ng mesa, hawak ang tasa ng kape na matagal nang hindi ko iniinom. Sa kabilang dulo ng sala, nakaupo si Rafael. Tahimik siyang nakatingin sa mga dokumentong dala ng abogado ni Diana.Hindi ko binabasa ang mga papel.Hindi ko kailangan.Sa paraan ng pagkakahawak ni Rafael sa mga ito, alam kong hindi maganda ang laman.At higit sa lahat, alam kong may kinalaman iyon sa nakaraan niya.Sa buhay na nauna sa akin."Mr. Monteverde, these documents concern the agreement you had with Diana years ago," mahinahong sabi

Chapter 44: Aalis AkoMarikit ReyesHindi ko alam kung paano ko sasabihin kay Rafael na aalis ako.Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang magising ako kinabukasan.Hindi pa sumisikat nang maayos ang araw, pero gising na ako. Nakahiga ako sa maliit na kuwarto na ilang buwan ko nang tinatawag na akin. Sa tabi ng kama ay nakalagay ang lumang bag ko. Bukas ang zipper nito at kalahati pa lang ng mga damit ko ang nasa loob. May ilang blusa sa upuan, isang pares ng sapatos sa ilalim ng kama, at ang maliit na picture frame ng kapatid ko na nakapatong sa mesa.Tinitigan ko ang lahat ng iyon. Parang hindi ko kayang hawakan ang kahit ano. Kahit ang damit. Kahit ang bag. Kahit ang litrato. Dahil sa bawat bagay na inilalagay ko roon, mas nagiging totoo ang desisyon ko. Aalis ako. Hindi dahil ayaw ko na sa Hacienda Monteverde. Hindi dahil ayaw ko kay Rafael. At lalong hindi dahil gusto kong mawala sa buhay niya.Aalis ako dahil natatakot akong ako ang maging dahilan para tuluyang masira ang tahimik

Chapter 46: Hahanapin KitaRafael's POVHindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binabasa ang mensahe ni Marikit.'Rafael, hindi ako sigurado kung makakabalik pa ako.'Maikli lang.Walang paliwanag.Walang dahilan.Pero sapat iyon para hindi ako mapakali.Maaga pa nang bumangon ako. Madilim pa sa labas at malamig ang hangin na pumapasok sa bahagyang bukas na bintana ng kuwarto ko. Sa mesa ay naroon pa rin ang tasa ng kape na hindi ko natapos kagabi. Malamig na ito. Katulad ng lahat ng bagay sa bahay mula nang umalis si Marikit.Tumayo ako at lumapit sa bintana.Sa labas, tahimik ang hacienda.Pero sa isip ko, isang tanong lang ang paulit-ulit.Nasaan siya?Hindi ko alam kung saan siya pumunta.Hindi ko alam kung kanino siya kasama.Hindi ko alam kung kumain na ba siya.Kung nakatulog.Kung umiiyak.At higit sa lahat, hindi ko alam kung bakit sinabi niyang baka hindi na siya makabalik.Kinuha ko ang cellphone ko.Wala pa ring bagong mensahe.Tinawagan ko siya.Isang ring.

Chapter 48: Hindi Ka AalisRafael's POVTahimik ang biyahe pabalik ng Hacienda Monteverde.Nasa tabi ko si Marikit sa passenger seat. Nakatingin siya sa bintana habang dumadaan kami sa mahabang kalsada na napapalibutan ng mga puno at maliliit na bahay. Hindi siya nagsasalita, pero hindi na katulad ng katahimikan niya kanina sa ilalim ng mga puno ng niyog.Ngayon, may kakaibang gaan sa mukha niya.Parang may bahagi sa kanya na nakahinga na rin.Paminsan-minsan, napapatingin ako sa kanya.At sa bawat pagkakataon, nahuhuli niya ako."You keep looking at me," sabi niya, bahagyang nakataas ang kilay habang nakatingin sa akin mula sa passenger seat.Napangiti ako nang kaunti."I'm driving.""That didn't answer my question," sagot niya, bahagyang ngumiti habang ibinabalik ang tingin sa bintana.Napailing ako."You notice everything.""Only when it's obvious."Napatawa ako nang mahina.At sa unang pagkakataon mula nang umalis siya, narinig ko ulit ang tawa niya.Simple lang iyon.Pero parang

Chapter 50: Ang Katotohanang Pinili Niyang IbahagMarikit ReyesKinabukasan, hindi ko alam kung paano ako kikilos sa harap ni Rafael.Pagmulat ko pa lang ng mga mata ko, ang una kong naalala ay ang nangyari sa veranda kagabi. Ang kamay niyang mahigpit na humawak sa kamay ko. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Ang maikling halik na hanggang ngayon ay parang naiwan pa rin sa labi ko. At higit sa lahat, ang mensahe niya bago ako matulog. May gusto siyang sabihin sa akin na hindi pa niya sinasabi kahit kanino.Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa. Pero habang nakatayo ako sa harap ng salamin at inaayos ang buhok ko, napansin kong nakangiti ako Napailing ako sa sarili ko."Marikit, tumigil ka nga," bulong ko sa sarili ko habang pinipigilan ang sariling ngumiti.Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maalis ang ngiti ko.Paglabas ko ng kuwarto, tahimik pa ang bahay. Maaga pa. Malamig ang hangin mula sa mga bukas na bintana at naririnig ko ang mahina at paulit-ulit na tunog ng