Semua Bab Ang Haciendero at si Marikit: Bab 51 - Bab 60

Chapter 51: Ang Nakasulat sa PapelMarikit ReyesHindi ko agad hinawakan ang papel.Nakatitig lang ako sa pangalan ko na nakasulat sa ibabaw nito habang naririnig ko ang mahinang tunog ng orasan sa study room. Tik. Tik. Tik. Paulit-ulit. Para bang lalo nitong pinapabagal ang oras habang naghihintay ako sa kung ano mang katotohanang nasa harap ko. Sa kabilang bahagi ng mesa, tahimik si Rafael. Hindi niya ako minamadali. Nakaupo lang siya roon, hawak ang sariling mga kamay, habang paminsan-minsan ay tumitingin sa akin na para bang gusto niyang siguraduhin na hindi ako aalis."Rafael, ano ba talaga ito?" tanong ko habang hindi inaalis ang tingin sa dokumento."Read it first," sagot niya nang mahina habang marahang itinulak ang papel papalapit sa akin.Huminga ako nang malalim.Dahan-dahan kong kinuha ang dokumento.Malamig ang papel sa mga daliri ko. Ilang segundo muna akong nakatitig sa unang linya bago ko pinilit basahin ang bawat salita. Hindi madaling intindihin ang ibang bahagi. Mar

Chapter 53: Hindi Kita IiwanMarikit ReyesHindi ko alam kung ilang segundo akong nakatitig sa mensahe sa cellphone ni Rafael.'You were never supposed to let Marikit see this.'Paulit-ulit kong binasa ang bawat salita, pero hindi nagbabago ang ibig sabihin. May kung sino mang ayaw na makita ko ang dokumentong iyon. At higit sa lahat, alam niyang kasama ako ni Rafael. Alam niyang nakita ko ang papel. Alam niyang sinabi sa akin ni Rafael ang tungkol kay Meghan at Diana.Pero sa halip na matakot, mas lalo kong gustong malaman ang totoo.Tumingin ako kay Rafael.Hindi siya gumagalaw.Hawak pa rin niya ang cellphone habang nakatitig sa screen. Nakasara nang kaunti ang labi niya at mahigpit ang panga. Hindi ko na kailangang tanungin kung seryoso ang mensahe. Nakikita ko iyon sa paraan ng paghawak niya sa cellphone at sa tahimik na paghinga niya."Rafael," tawag ko nang mahina habang nakatingin sa kanya."I know," sagot niya habang ibinababa ang cellphone sa mesa."Who sent it?"Hindi siya

Chapter 55: Kasama Mo AkoMarikit ReyesHindi ko alam kung bakit parang ang bigat ng bawat hakbang papunta sa sala.Hawak ni Rafael ang kamay ko habang magkatabi kaming naglalakad. Hindi mahigpit ang hawak niya, pero sapat iyon para maramdaman kong nandiyan siya. Sa bawat hakbang, naririnig ko ang tunog ng sapatos namin sa sahig. Tahimik ang buong bahay. Parang pati ang mga tao sa paligid ay may alam na may mangyayaring mahalaga. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ni Diana. Hindi ko alam kung bakit gusto niya akong kausapin. Pero isang bagay ang malinaw sa akin. Hindi ako haharap sa kanya nang mag-isa.Pagdating namin sa sala, nakita ko siya.Si Diana.Nakaupo siya sa malaking sofa malapit sa bintana. Maayos ang damit niya at kalmado ang mukha. Hawak niya ang isang maliit na bag habang tahimik na nakatingin sa labas. Nang marinig niya ang mga yabag namin, dahan-dahan siyang lumingon.Una niyang tiningnan si Rafael.Pagkatapos ay ako.Hindi ko alam kung ano ang nakita niya sa mukha k

Chapter 57: Salamat Dahil Nanatili KaMarikit ReyesKinabukasan, iba ang pakiramdam ng hacienda.Wala na si Diana. Wala na ang sasakyan niya sa labas ng gate. Wala na rin ang mga papel na ilang araw na naging dahilan ng pagbigat ng bawat pag-uusap sa bahay. Pero kahit tahimik na ang lahat, parang may naiwan pa ring bigat sa hangin. Sa kusina, maaga akong nagising at naghanda ng almusal. Naririnig ko ang mahinang tunog ng kutsara sa plato at ang pagkulo ng tubig sa maliit na kaldero. Habang gumagawa ako ng kape, paulit-ulit kong naiisip ang nangyari kahapon. Pero sa pagkakataong iyon, hindi ko gustong isipin ang nakaraan. Gusto ko munang isipin ang mga taong nandito ngayon. Sina Sofia at Miguel na masayang nag-aagawan sa pagkain. Si Lola Conching na abala sa kusina. At higit sa lahat, si Rafael na simula nang dumating ako sa bahay na ito ay unti-unting naging bahagi ng bawat araw ko.Bitbit ko ang tasa ng kape nang marinig ko ang yabag sa likod ko.Hindi ko na kailangang lumingon.Alam

Chapter 59: Sa Pagitan ng Tahimik na GabiMarikit ReyesHindi ko na muling binanggit kay Rafael ang tawag na iyon nang gabing iyon. Hindi dahil nakalimutan ko. Hindi dahil hindi ako natatakot. Sa totoo lang, paulit-ulit pa rin sa isip ko ang boses na narinig ko sa kabilang linya. Pero nang makita ko ang mukha ni Rafael pagkatapos ng tawag, alam kong may mas kailangan siyang harapin kaysa sa tanong na hindi pa namin kayang sagutin. Tahimik siyang umakyat sa hagdan pagkatapos niyang sabihin sa akin na kailangan niyang magpahinga. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa mawala siya sa hallway. Ilang minuto akong nanatili sa sala, hawak ang tasa ng tubig na hindi ko naman nainom. May kakaibang bigat sa dibdib ko. Parang may bahagi sa akin na ayaw siyang iwan mag-isa.Bandang alas-diyes ng gabi nang mapansin kong hindi pa rin bumababa si Rafael.Karaniwan, kahit gaano siya ka-busy, bumababa siya para uminom ng tubig o tingnan ang mga bata bago matulog.Pero nang gabing iyon, tahimik ang buo