جميع فصول : الفصل -الفصل 30

Chapter 21: Ang Aral sa BukidMarikit ReyesKinabukasan, bago pa tuluyang sumikat ang araw, nasa bukid na ako kasama si Don Rafael. Malamig pa ang hangin at basa ang damo sa ilalim ng mga paa ko. Sa bawat hakbang, may maliliit na patak ng hamog na kumakapit sa laylayan ng pantalon ko. Sa malayo, unti-unting nagiging kulay ginto ang langit habang sumisilip ang araw sa likod ng mga puno. Tahimik ang paligid maliban sa mga ibong nagsisimula nang umawit at sa mahinang tunog ng mga dahong hinahampas ng hangin. Hawak ko ang isang maliit na basket habang naglalakad sa tabi ni Don Rafael. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya pa akong dalhin dito nang ganito kaaga. Ang sabi niya kagabi, may ituturo raw siya sa akin. Hindi niya sinabi kung ano. At dahil kilala ko na siya, alam kong hindi magandang ideya ang magtanong nang paulit-ulit.“You're quiet today,” sabi ni Don Rafael, bahagyang lumingon sa akin habang mabagal siyang naglalakad sa tabi ko. May maliit na ngiti sa kaniyang labi na paran

Chapter 23: Ang Bagay na Hindi Ko Dapat MaramdamanMarikit Reyes Maaga pa lang ay maingay na ang hacienda.Mula sa kusina ay naririnig ko ang kalansing ng mga plato at kutsara. Sa labas naman, sunod-sunod ang yabag ng mga manggagawa habang naghahanda para sa araw na iyon. Mainit na agad ang araw kahit hindi pa mataas sa langit. Sa pagitan ng mga puno, sumisingaw ang amoy ng bagong dilig na lupa, habang ang mga dahon ay kumikintab sa ilalim ng liwanag.Nasa gilid ako ng hardin, may hawak na maliit na basket habang nag-iipon ng mga dahon na natuyo sa paligid ng mga halaman.Hindi ko napansin ang isang tao sa likuran ko hanggang sa may marinig akong boses."Need help?"Napalingon ako. Si Carlo 'yon.Isa siya sa mga manggagawa sa hacienda. Ilang beses ko na siyang nakakasabay sa trabaho. Tahimik siya, palangiti, at madalas tumulong sa mga bagong manggagawa kapag may hindi alam.Umiling ako."Hindi na. Kaunti lang naman ito."Ngumiti siya habang lumalapit. Bahagya niyang itinuro ang baske

Chapter 25: Sa Ilalim ng Isang BubongMarikit ReyesAlam kong uulan nang malakas nang makita ko ang langit nang hapong iyon.Kanina lang ay maliwanag pa ang buong hacienda. Ngayon, halos wala nang araw na makikita sa pagitan ng makakapal na ulap. Unti-unting dumilim ang paligid habang ang mga puno ng mangga at niyog ay nagsisimulang yumuko sa malakas na hangin. Ang mga dahon ay nagsasayawan sa bawat bugso, at ang mga tuyong dahon sa lupa ay paikot-ikot na tinatangay papunta sa bukid.Nasa likod ako ng bahay at nagmamadaling ipasok ang mga damit na isinampay nang marinig ko ang unang kulog.Malakas iyon.Napalingon ako sa langit."Great."Napabuntong-hininga ako habang kinukuha ang huling piraso ng damit. Bahagya akong napangiwi nang tumama sa mukha ko ang malamig na hangin. Ilang patak ng ulan ang bumagsak sa aking braso.Kailangan ko nang bilisan.Nang makarating ako sa may kusina, nagsimula nang bumuhos ang ulan.Malalaki ang patak at halos sabay-sabay ang bagsak sa bubong. Sa loob

Chapter 27: Kapag Hindi Na KayaMarikit ReyesBuong umaga kong hinihintay ang bukas ng opisina ni Rafael.Hindi ko alam kung bakit parang ang bagal ng oras. Bawat minuto ay parang ayaw gumalaw. Paulit-ulit kong tinitingnan ang maliit na orasan sa kusina habang naghihiwa ng mga gulay para sa tanghalian. Naririnig ko ang ingay ng kutsilyo sa chopping board, ang mahinang kalansing ng mga plato, at ang mga boses ng mga kasambahay sa paligid ko. Pero kahit napakaraming tunog sa kusina, parang wala akong ibang naririnig kundi ang sarili kong iniisip.Bukas sana ang araw na pupunta ako kasama si Rafael.Hindi ko alam kung saan. Hindi ko rin alam kung bakit kailangan kong magpalit ng damit. Pero simula kagabi, ilang beses ko nang naisip kung ano kaya ang sasabihin niya.Napangiti ako nang kaunti. Agad ko ring pinigilan ang sarili ko."Marikit."Napalingon ako.Si Lola Conching ang nasa pintuan ng kusina. May hawak siyang maliit na tray at nakatingin sa akin."May ginagawa ka ba?"Bahagya niya

Chapter 29: Hindi Kita IpapalitMarikit ReyesHindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong naririnig sa isip ko ang sinabi ni Diana.'I''ll pay for everything.'Simple lang ang mga salita.Pero sa bawat pag-ulit nito sa isip ko, parang lalo akong nahihirapang huminga.Nasa maliit akong waiting area sa labas ng kuwarto ng kapatid ko. Tahimik ang buong hallway. Iilan lang ang mga taong dumadaan. May nurse na paminsan-minsang lumalabas sa isang kuwarto, may dalang folder o gamot. Sa kabilang dulo, may marahang tunog ng mga gulong ng hospital bed na dumadaan sa sahig.Nakapulupot ang mga braso ko sa sarili ko habang nakatitig sa sahig.Sa isang banda, napakadali ng sagot. Umalis ako. Kunin ko ang pera. Ipaopera ko ang kapatid ko. Tapos tapos na. Pero bakit parang hindi ganoon kasimple Pumikit ako. Agad kong nakita ang mukha ni Rafael. Hindi ko alam kung kailan siya nagsimulang maging ganoon ka-importante sa akin.Siguro noong unang beses niyang hinayaan akong sumagot sa kaniya