Ang Haciendero at si Marikit의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

Chapter 62: Ang Pag-amin ni RafaelMarikit ReyesHindi ako nakatulog nang maayos matapos ang kaarawan ni Rafael.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi niya bago kami naghiwalay kagabi.'You.'Isang salita lang iyon.Pero buong gabi ko iyong iniisip.Nakahiga ako sa kama habang nakatingin sa kisame. Tahimik ang buong bahay. Tanging mahinang tunog ng hangin mula sa labas ang naririnig ko. Minsan, may naririnig akong yabag mula sa hallway, pero agad din iyong nawawala. Pinilit kong ipikit ang mga mata ko, pero sa tuwing ginagawa ko iyon, nakikita ko ang mukha ni Rafael. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Ang hawak niya sa kamay ko. Ang boses niyang biglang naging seryoso nang sabihin niyang ako ang gusto niya para sa susunod niyang kaarawan.Hindi ko alam kung paano ko haharap sa kanya kinabukasan.Pero kinabukasan, siya mismo ang unang lumapit sa akin.Nasa kusina ako nang marinig ko ang kanyang mga yabag. Hawak ko ang tasa ng kape habang nakaharap sa bintana. Maaga pa. Mala

Chapter 64: Bakit Ka Umiiyak, Tita?Marikit ReyesHindi ko agad nagawang bumalik sa bahay.Nakatayo lang ako sa gitna ng daan habang hawak ko ang sarili kong mga kamay. Sa malayo, naroon si Rafael, tahimik na naghihintay. Hindi siya lumalapit. Hindi niya ako pinipilit. Para bang naiintindihan niyang kailangan ko munang ayusin ang sarili ko bago ako makabalik sa kanya. Sa ilalim ng maliwanag na araw, kita ko ang maliit na notebook na hawak niya. Regalo ko iyon sa kanya kahapon. Ang simpleng bagay na iyon ang lalo lang nagpaalala sa akin na kahit tumakbo ako, hindi ko naman talaga kayang lumayo.Huminga ako nang malalim.Pinunasan ko ang pisngi ko.Pagkatapos, dahan-dahan akong naglakad pabalik sa hacienda.Hindi ako tumakbo.Hindi rin ako nagmamadali.Bawat hakbang ay parang unti-unting tinatanggal ang takot na kanina ko lang pilit pinanghahawakan.Pagdating ko sa may bakuran, wala na roon si Rafael.Napatingin ako sa veranda.Wala siya."Marikit!"Napalingon ako.Si Miguel.Nakatayo s

Chapter 66: Ang Alok sa MaynilaMarikit ReyesKinabukasan, hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi ni Rafael.'I may have to ask you to make a choice soon.'Hindi ko alam kung anong choice ang tinutukoy niya. Simula paggising ko, ilang beses ko nang pinilit na isipin kung ano iyon, pero wala akong maisip na malinaw na sagot. Habang naghahanda ako ng almusal, napapahinto ako sa bawat maliit na tunog sa hallway. Kapag may yabag, napapatingin ako sa pinto. Kapag wala, napapailing ako sa sarili ko.Hindi naman ako sanay maghintay ng sagot.Pero para kay Rafael, kaya kong maghintay.Pagkatapos ng almusal, abala ang lahat sa kani-kanilang gawain. Sina Sofia at Miguel ay nasa school. Si Lola Conching ay nasa garden. Ang ibang mga tauhan ay nasa bukid. Naiwan ako sa bahay, nagliligpit ng mga gamit sa sala nang marinig ko ang tunog ng sasakyan sa labas.Maya-maya, bumukas ang pinto.Pumasok si Rafael.May hawak siyang brown envelope at ilang papel.Pagkakita ko sa kanya, agad kong napansin ang s

Chapter 68: Ang Bagong DoktorMarikit ReyesHindi ko alam kung bakit parang mas tahimik ang hacienda ngayong alam kong ilang araw na lang at aalis na si Rafael papuntang Maynila. Wala naman talagang nagbago sa paligid. Naroon pa rin ang malalaking puno sa gilid ng bahay, ang mga manggagawa na abala sa bukid, at ang tunog ng mga yabag sa sahig tuwing umaga. Pero para sa akin, iba na ang bawat araw. Parang mas mabilis ang oras. Parang bawat sandali kasama siya ay may bilang na.Nasa kusina ako nang marinig ko ang sasakyan na huminto sa harap ng bahay. Hindi ko iyon pinansin agad dahil akala ko isa lang sa mga supplier. Nagpatuloy ako sa paghihiwa ng mga gulay habang naririnig ang mga yabag papasok sa bahay. Maya-maya, narinig ko ang boses ni Lola Conching mula sa sala."Marikit, may bisita tayo," tawag ni Lola Conching habang nakatingin sa direksyon ng kusina, bahagyang nakangiti.Pinunasan ko ang kamay ko sa maliit na tuwalya bago lumabas. Pagdating ko sa sala, nakita ko ang isang lala

Chapter 70: Pero Pinipili KitaMarikit ReyesHindi ko alam kung paano naging napakaikli ng isang gabi.Kagabi lang, nakaupo kami ni Rafael sa kusina habang umiinom ng kape at pinag-uusapan ang tungkol sa pagtitiwala. Kagabi lang, sinabi niyang hindi niya ako pagmamay-ari. Sinabi niyang gusto niyang piliin ko siya dahil gusto ko, hindi dahil kailangan ko siya. At ngayong umaga, isang tawag lang mula sa Manila ang sapat para biglang magbago ang lahat.Bukas na ang alis niya.Nasa sala kami nang umagang iyon. Nasa mesa ang mga papeles niya, ang laptop, at isang maliit na notebook na ilang beses na niyang binuklat pero hindi naman talaga binabasa. Sa tabi nito ay ang phone niyang patuloy na tumutunog dahil sa mga mensahe mula sa opisina. Sa labas, maliwanag ang araw pero parang hindi ko maramdaman ang init nito. Ang alam ko lang, bukas ay wala na si Rafael sa hacienda.Hindi ko namalayang matagal ko na pala siyang tinitingnan.Tahimik siyang nakaupo sa sofa habang may binabasang email sa