Alle Kapitel von Ang Haciendero at si Marikit: Kapitel 81 – Kapitel 90

Chapter 81: Ang Anunsyo sa Barangay Part 2Marikit ReyesNgayon, naroon sila, nakangiti at masayang nakikiisa sa amin.Umupo kami sa harapan. Inayos ko ang palda ko at inilagay ang mga kamay sa kandungan ko. Napansin kong nakatingin si Rafael sa akin, kaya bahagya akong lumingon."Ano na naman?" tanong ko habang nakataas ang kilay. Pilit kong pinanatiling seryoso ang mukha ko, kahit gusto ko nang ngumiti."Nothing," sagot niya habang bahagyang ngumiti. "I'm just looking at my future wife."Napatakip ako sa bibig ko para pigilan ang tawa. "Rafael, nasa barangay hall tayo," bulong ko habang bahagyang lumapit sa kanya. Tumingin ako sa paligid upang matiyak na walang nakarinig sa sinabi niya."I know," sagot niya habang mahinang tumawa. "I'm trying to behave.""Try harder," sagot ko habang marahang kinurot ang kamay niya sa ilalim ng mesa. Natawa siya nang mahina, at sa pagkakataong iyon ay wala akong pakialam kung may makapansin sa aming dalawa.Makalipas ang ilang minuto, tumayo ang kap

Chapter 83: Ang Simula ng PaghahandaMarikit ReyesHindi ko akalaing darating ang araw na uupo ako sa veranda ng Hacienda Monteverde kasama si Rafael, pinag-uusapan ang magiging kasal namin. Sa loob ng maraming buwan, ang lalaking ito ang dahilan ng pinakamahaba kong buntong-hininga, pinakamalalaking inis, at mga gabing hindi ko maintindihan kung bakit kusang sumasaya ang puso ko sa simpleng pag-alala sa kaniya. Ngayon, nasa harap ko siya, nakasuot ng simpleng puting polo at maitim na pantalon, habang nakalatag sa mesa ang ilang papel, mga litrato ng bulaklak, at isang maliit na kuwaderno. Sa tabi namin ay may pitsel ng malamig na tubig at dalawang baso. Tahimik ang paligid, maliban sa huni ng mga ibon at mahinang tunog ng mga dahong sumasayaw sa hangin.“Shall we start, future Mrs. Monteverde?” tanong ni Rafael habang nakasandal sa upuan at nakangiting nakatingin sa akin. May kakaibang lambot sa mga mata niya na hindi ko madalas makita noong una kaming magkakilala. Hindi na iyon ang

Chapter 85: Sa Harap ng LahatMarikit ReyesMaaga pa lamang ay gising na ako, ngunit ilang minuto akong nanatiling nakaupo sa gilid ng kama habang nakatingin sa puting damit na nakasabit sa tabi ng bintana. Dumadaan ang sikat ng araw sa manipis na kurtina, at sa bawat galaw ng hangin ay bahagyang sumasayaw ang laylayan ng damit. Simple lamang iyon, may maliliit na puting bulaklak sa mga manggas at mahabang palda na bahagyang kumikinang kapag tinatamaan ng liwanag. Walang mabibigat na palamuti o malalaking bato sa tela. Gayunman, habang tinitingnan ko iyon, pakiramdam ko ay may kung anong malaking bagay na unti-unting nagiging totoo sa harap ko. Ngayong araw, hindi na ako basta Marikit na nagtatrabaho sa Hacienda Monteverde. Ngayong araw, haharap ako kay Rafael at sasabihin sa lahat na siya ang lalaking pinili kong makasama habang buhay.“Marikit, ready ka na ba?” tanong ni Sofia mula sa may pintuan habang maingat na kumakatok. Nakasilip siya sa maliit na siwang, at nang makita niyang

Chapter 87: Ang Mundo Nating DalawaMarikit ReyesHindi ko na maalala kung ilang beses kong tiningnan ang singsing sa daliri ko mula nang lisanin namin ang Hacienda Monteverde. Sa tuwing gumagalaw ang kamay ko, sumasalo ng liwanag ang maliit na bato sa gitna nito, at sa tuwing nakikita ko iyon, kusang bumabalik sa isip ko ang mga pangyayari sa kasal namin. Ang mga puting rosas sa hardin, ang ngiti ni Rafael nang makita niya ako, at ang paraan ng paghawak niya sa mga kamay ko habang binibigkas namin ang aming mga panata. Hanggang ngayon, parang panaginip pa rin ang lahat. Pero nang maramdaman kong marahang hinawakan ni Rafael ang kamay ko habang magkatabi kami sa sasakyan, alam kong hindi na iyon panaginip. Asawa ko na talaga siya.“Still looking at your ring?” tanong ni Rafael habang nakatingin sa akin mula sa kabilang upuan. May nakasabit na ngiti sa labi niya, at ang isang kamay niya ay nakapatong sa pagitan namin, handang hawakan ang akin sa tuwing gugustuhin ko. “You know it's not

Chapter 89: Ang Buhay na Pinili NatinMarikit ReyesNakatayo ako sa may pintuan ng cottage habang hawak ang kamay ni Rafael. Sa likod namin ay naririnig pa rin ang mahinang hampas ng mga alon, at sa harap namin ay ang mainit na liwanag mula sa mga ilaw na nakasabit sa kisame. Ilang sandali na ang lumipas mula nang sabihin niyang may bahagi ng nakaraan niya na kailangan kong malaman, ngunit hindi pa rin siya nagsisimulang magsalita. Nakatingin siya sa aming magkadikit na mga kamay, at paminsan-minsan ay humihinga siya nang malalim na para bang pinipili niya ang tamang mga salita. Hindi ko siya minadali. Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong nahihirapan siyang sabihin ang isang bagay na matagal na niyang dinadala.“Rafael,” tawag ko habang marahang hinihimas ang likod ng kamay niya. Sinubukan kong ngumiti upang ipakitang nakikinig ako at hindi ako nagmamadali. “Hindi mo kailangang sabihin lahat nang sabay-sabay. Nandito lang ako.”Tumingin siya sa akin, at bahagya