Ang Haciendero at si Marikit의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

Chapter 72: Bago Ka UmalisMarikit ReyesMaaga akong nagising kinabukasan.Mas maaga kaysa sa dati.Madilim pa nang bumangon ako at tumingin sa bintana. Wala pang araw. Wala pang ingay mula sa mga manggagawa. Tahimik pa ang buong hacienda, pero gising na ang isip ko.Naalala ko agad ang sinabi ni Rafael kagabi.Huwag kang maghanda ng almusal.Dadalhin kita somewhere before I leave.Hindi ko alam kung saan iyon.Hindi ko rin alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko sa tuwing naiisip ko iyon.Bukas na siya aalis.At ngayong araw, parang gusto niyang sulitin ang bawat oras na mayroon kami.Nagsuot ako ng simpleng damit at lumabas ng kwarto. Pagdating ko sa ibaba, nakita ko agad si Rafael sa may pintuan. May hawak siyang maliit na backpack at isang jacket na nakasabit sa braso niya.Pagkakita niya sa akin, ngumiti siya."You're early," sabi niya habang nakatingin sa akin at bahagyang napangiti."Ikaw din," sagot ko habang marahang lumapit sa kanya."I couldn't sleep," amin

Chaptee 74: Ang Huling Gabi Bago Ka UmalisMarikit ReyesHindi ko alam kung bakit parang mas tahimik ang hacienda ngayong gabi.Pareho pa rin ang paligid. Nandoon ang mahinang tunog ng mga kuliglig sa damuhan, ang malamig na hangin na dumadaan sa mga puno, at ang maliliit na ilaw na nakasabit sa paligid ng bahay. Pero para sa akin, iba ang pakiramdam ng lahat.Siguro dahil bukas, aalis na si Rafael.Mananatili ako rito habang pupunta siya sa Maynila para sa trabaho. Ilang araw man iyon o ilang linggo, hindi ko alam kung gaano katagal bago ko ulit siya makikita nang personal. Sanay na akong marinig ang boses niya sa umaga, makita siyang nakaupo sa hapag habang umiinom ng kape, at masanay sa simpleng pagtawag niya sa pangalan ko.Marikit.Isang pangalan lang iyon.Pero kapag siya ang nagsasabi, parang may ibang bigat.Nakatayo ako sa veranda habang hawak ang maliit na litrato na ibinigay niya sa akin kahapon. Larawan naming dalawa iyon. Simple lang. Walang espesyal na lugar. Walang engr

Chapter 76: Si Lola ConchingMarikit ReyesHindi natuloy ang pag-alis ni Rafael.Hindi dahil nagbago ang isip niya tungkol sa trabaho.Hindi dahil ayaw na niyang pumunta sa Maynila.Kundi dahil bago pa man niya makuha ang susi ng sasakyan, narinig namin ang isang malakas na tawag mula sa loob ng bahay."Sir Rafael!" sigaw iyon ng isa sa mga kasambahay mula sa hallway, at agad niyang napalingon sa direksyon ng boses habang napahigpit ang hawak niya sa kamay ko.Tumakbo kami pabalik sa loob ng bahay.Pagdating namin sa sala, nakita namin ang dalawang kasambahay na nakatayo malapit sa hagdan. Pareho silang mukhang kinakabahan. Sa gitna nila ay si Lola Conching, nakaupo sa unang baitang ng hagdan habang hawak ang dibdib niya."Lola!" mabilis na lumapit si Rafael sa kanya, at agad niyang inilagay ang isang kamay sa balikat nito habang halatang nag-aalala ang mukha niya."I'm here," mahina niyang sabi habang nakaluhod siya sa harap ni Lola Conching, at pilit niyang pinananatiling kalmado an

Chapter 78: Ang TanongMarikit ReyesKinabukasan, maaga akong nagising.Hindi ko alam kung dahil sa sinabi ni Lola Conching kagabi o dahil sa isang bagay na mas matagal ko nang iniisip.Si Rafael.Aalis sana siya papuntang Maynila kahapon, pero dahil sa nangyari kay Lola Conching, nanatili siya sa ospital. Sa buong gabi, hindi na namin napag-usapan ang tungkol sa trabaho niya. Hindi rin namin napag-usapan ang tungkol sa sasabihin niyang regalo bago siya umalis.Pero ngayong umaga, may kakaiba sa kilos niya.Pagkatapos kong ihanda ang almusal para kina Sofia at Miguel, nakita ko siyang nakatayo sa may veranda. Nakatalikod siya sa akin habang nakatingin sa hacienda. Tahimik ang paligid. May araw na unti-unting sumisikat sa likod ng mga puno, at ang malamig na hangin ng umaga ay dumadaan sa mga kurtinang nakabukas.Sa kamay niya ay may maliit na kahon.Hindi ko alam kung bakit agad bumilis ang tibok ng puso ko."Rafael?" mahina kong tawag habang lumalapit ako sa kanya, at bahagya akong n

Chapter 80: Ang Anunsyo sa BarangayMarikit ReyesHindi ko alam kung bakit mas kinakabahan ako ngayon kaysa noong una akong pumasok sa Hacienda Monteverde.Noon, ang tanging iniisip ko ay kung paano ko makukuha ang trabahong kailangan ko para sa operasyon ng kapatid ko. Handa akong tiisin ang masungit na amo, ang maagang paggising, at ang sunod-sunod na utos basta may maiuuwi akong pera para sa pamilya ko. Hindi ko inakalang ang lalaking una kong kinainisan ay siya ring magiging dahilan kung bakit matututo akong ngumiti nang walang iniisip na problema.Ngayon, nakaupo ako sa tabi ni Rafael sa loob ng sasakyan, papunta sa barangay hall para sa anunsyo ng aming engagement. Nakapatong ang kaliwang kamay ko sa kandungan ko, at ilang beses ko nang sinilip ang singsing sa daliri ko. Simple lang iyon, pero sa tuwing nasisinagan ito ng araw, naaalala ko ang mukha ni Rafael noong tinanong niya ako kung papayag akong maging asawa niya. Hindi siya nagmadali sa paghihintay ng sagot ko. Hindi niya