Alle Kapitel von Ang Haciendero at si Marikit: Kapitel 91 – Kapitel 100

Chatper 91: Isang Bagong BuhayMarikit ReyesMaaga kaming bumalik ni Rafael sa Hacienda Monteverde matapos ang maikling bakasyon namin sa tabing-dagat. Hindi ko man alam kung ano ang mahalagang pag-uusapan namin kasama si Lola Conching, sinubukan kong huwag mag-isip ng kung anu-ano habang nakaupo sa tabi ng aking asawa sa sasakyan. Magkahawak ang aming mga kamay sa ibabaw ng upuan, at paminsan-minsan ay hinahaplos niya ang aking mga daliri gamit ang kaniyang hinlalaki. Sa labas ng bintana, unti-unting lumilitaw ang mga puno at malawak na bukirin na pamilyar na sa akin. Dati, ang hacienda ay lugar lamang kung saan ako nagtatrabaho at kung saan madalas kaming magtalo ni Rafael. Ngayon, pauwi na ako bilang asawa niya, at sa bawat paglapit namin sa malaking bahay ay lalo kong nararamdaman ang pagbabago sa buhay ko.“Are you worried?” tanong ni Rafael habang bahagyang lumilingon sa akin. Nakasalubong niya ang tingin ko at marahan niyang pinisil ang kamay ko, na para bang gusto niyang ipaal

Chapter 93: Ang Takot sa Likod ng NgitiMarikit ReyesHindi ko alam kung ilang minuto na kaming nakaupo ni Rafael sa loob ng kotse matapos naming umalis sa klinika. Tahimik ang paligid, at tanging mahinang tunog ng air conditioner ang maririnig sa pagitan namin. Nasa kandungan ko ang maliit na papel na ibinigay ng doktor. Ilang beses ko na iyong binasa, pero ganoon pa rin ang nakasulat. Posibleng buntis ako, pero kailangan pa ng karagdagang pagsusuri para makasiguro. Dapat ay masaya ako sa posibilidad na iyon. Dapat ay nakangiti ako habang iniisip ang isang munting batang maaaring dumagdag sa pamilya namin. Pero sa gilid ng aking paningin, nakita ko ang mahigpit na pagkakahawak ni Rafael sa manibela. Nakatingin siya sa daan kahit hindi pa umaandar ang sasakyan. Nakasara ang kanyang mga labi, at ang panga niya ay bahagyang naninigas na para bang may pinipigilan siyang sabihin.“Rafael,” mahinahon kong tawag sa kanya habang bahagya akong lumingon sa kanyang direksiyon. “Are you okay?”N

Chapter 95: Ang Takot sa Likod ng Ngiti Part 3Marikit ReyesMatagal niya akong tinitigan bago siya tuluyang ngumiti. Sa pagkakataong iyon, hindi na pilit ang ngiti niya. May pagod pa rin sa kanyang mukha, pero tila nabawasan ang bigat na kanina ay halos hindi niya kayang dalhin. Yumuko siya at marahang hinalikan ang noo ko, saka idinikit ang noo niya sa akin.“I love you,” bulong niya habang nakapikit. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking mukha at ang maingat na paghawak niya sa aking baywang. “And I want to be here for every part of this, whatever the doctor tells us.”“I love you too,” sagot ko habang marahang hinahaplos ang kanyang pisngi. Ngumiti ako sa kanya, hindi dahil sigurado na ako sa magiging resulta, kundi dahil sa wakas ay hindi na niya sinusubukang itago ang takot niya sa akin.Nang maghiwalay kami ng yakap, inakay niya ako papunta sa sofa at sabay kaming umupo. Ipinatong ko ang ulo ko sa kanyang balikat habang hawak niya ang kamay ko. Wala kaming ginawang mal

Chapter 97: Pangakong Hindi Bibitaw Part 2Marikit ReyesNapangiti ako sa kanilang dalawa. Dati, madalas akong makakita ng distansiya sa pagitan ni Rafael at ng mga bata, lalo na kapag masyado siyang abala sa trabaho o kapag may hindi pagkakaunawaan sa bahay. Ngayon, mas madalas na siyang umupo kasama nila, makinig sa kanilang mga kuwento, at magtanong tungkol sa maliliit na bagay na dati ay hindi niya napapansin. Hindi perpekto ang pamilya namin, pero araw-araw ay mas natututo kaming maging malapit sa isa't isa.Nang makitang maayos na ang modelo ni Miguel, naupo si Rafael sa tapat namin. Sandali siyang tumingin sa akin, at nang magtagpo ang aming mga mata, marahan akong tumango. Alam kong kinakabahan siya. Hinawakan ko ang kamay niya sa ilalim ng mesa, at agad niya iyong pinisil pabalik.“Sofia, Miguel, there's something your Marikit and I want to talk to you about,” panimula ni Rafael habang maingat na inilapag ang kanyang mga kamay sa mesa. Sinikap niyang maging kalmado ang boses

Chapter 99: Ang Unang IyakanMarikit ReyesHindi ko malilimutan ang araw na unang narinig ko ang iyak ng aming anak.Mula pa noong madaling-araw, hindi na ako mapakali sa loob ng silid. Sa labas ng bintana, nagsisimula nang magliwanag ang langit, ngunit sa loob ng ospital ay abala na ang mga nurse sa pag-aasikaso sa akin. Mahigpit ang hawak ko sa kamay ni Rafael habang hinihintay ang susunod na utos ng doktor. Pawis na ang aking noo, magulo ang buhok ko, at ilang beses ko nang kinagat ang aking labi para pigilan ang kaba. Sa tabi ko, hindi rin mapakali ang asawa ko. Paulit-ulit niyang hinahaplos ang aking kamay, at sa tuwing napapatingin ako sa kanya, sinusubukan niyang ngumiti kahit halatang nag-aalala siya.“Look at me, Marikit,” sabi ni Rafael habang yumuyuko upang salubungin ang aking tingin. Mahigpit ang hawak niya sa aking kamay, ngunit maingat ang kanyang mga daliri na para bang ayaw niya akong masaktan kahit kaunti. “I'm right here. I'm not going anywhere.”“Alam ko,” sagot ko