บททั้งหมดของ สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p): บทที่ 61 - บทที่ 70

“โอ๋ ๆ นะเมีย”“ดื่มน้ำก่อนครับฟ้า” วายุหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะส่งให้“ขอบคุณ” เพียงฟ้ารับมา พลางมองทั้งสองคน “เห็นไหม ทำแบบนี้ก็ดี”“กูดีกว่าอยู่แล้ว” เหนือฟ้ายิ้ม“มึงพูดอะไร” วายุหันขวับ“เปล่า หูแว่วไปเองมั้ง กูเป็นคนดีของเมียจ๋าโว้ยย”“เมื่อกี้ยังเถียงกูอยู่เลย”“ก็คนดีเถียงได้”“โถ่ไอ้ควาย”เพียงฟ้าแทบอยากเอามือกุมขมับ แต่ในที่สุดเธอก็หลุดหัวเราะออกมา เพราะสองคนตรงหน้าช่างเหมือนเด็กตัวโตที่กำลังแย่งของเล่นชิ้นเดียวกันไม่มีผิด จนกระทั่งหลังเวลาล่วงเลยไปคู่ใหญ่ ชายหนุ่มทั้งสองก็ต่างพากันสงบศึกชั่วครู่ อย่างน้อยก็ต่อหน้าเพียงฟ้า“เอาผักไปล้างให้หน่อย” เพียงฟ้าเอ่ยขึ้น“ได้ครับเมีย” เหนือฟ้ารับคำทันที“ยุ ช่วยเค้าหั่นเนื้อหน่อย”“ครับฟ้า” วายุหันขวับทุกอย่างดูราบรื่นจนเพียงฟ้ายกยิ้ม จนกระทั่งเมื่อเธอหันหลังไปหยิบหม้อ เหนือฟ้าก็เป็นฝ่ายเริ่มกระซิบแซะวายุอีกครั้ง“มึงหั่นบางไปเปล่าวะ”“กูรู้ว่ากูทำอะไรอยู่” วายุไม่เงยหน้า“เมียกูชอบหนา ๆ ”“กูรู้ งั้นหั่นผักของมึงไป”“มึงก็หั่นเนื้อไปดิ”ในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสองกำลังเถียงกันเงียบ ๆ เพียงฟ้าก็หันกลับมาพอดี เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีเล

“เหนือ ลุกก่อน” เพียงฟ้าก้มลงเกลี่ยผมหน้าม้าที่ตกลงมาปรกหน้าผากคนรัก “เค้าจะนั่งดี ๆ แล้วนะ”“งั้นกูขอนอนหนุนตักอีกห้านาที”“เมื่อกี้ก็นอนมาเกือบชั่วโมงแล้ว”“ห้านาทีสุดท้ายจริง ๆ ครับ”“...”“นะครับ”เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ ดวงตาคมที่มักเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ยามนี้กลับออดอ้อนเสียจนเพียงฟ้าใจอ่อนอีกครั้ง“ห้านาทีนะ” เธอถอนหายใจยาวเหยียด“ครับผม!”ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบซุกหน้าลงบนตักเธอทันที ราวกับกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ วายุมองภาพนั้นแล้วรู้สึกเหมือนเส้นเลือดตรงขมับกำลังเต้นตุบ ๆ สุดท้ายเขาก็ขยับเข้ามานั่งชิดอีกด้านของเพียงฟ้า ก่อนจะจับมือเล็กของเธอไปกุมเอาไว้“อะไรเหรอยุ” หญิงสาวหันไปมองด้วยความสงสัย“จับมือครับ”“ก็จับอยู่แล้วนี่ไง”“อยากจับอีก”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆวายุไม่ได้มีนิสัยออดอ้อนเก่งเหมือนเหนือฟ้า เขามักแสดงความห่วงใยผ่านการกระทำมากกว่าคำพูด คอยเตือนให้เธอกินข้าว คอยรับส่งเวลาเธอกลับดึก และจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับเธอได้มากกว่าที่เจ้าตัวคิดดังนั้นเมื่อเขาพูดอะไรหวาน ๆ ออกมาสักครั้ง หัวใจของเธอจึงมักเต้นแรงอย่างช่วยไม่ได้“ยุ...” เ

หลายสัปดาห์ผ่านไป ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยกลับเข้าสู่ความวุ่นวายตามปกติอีกครั้ง เสียงเครื่องจักรจากโรงฝึกของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดังสลับกับเสียงนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ไปตามทางเดิน ส่วนอาคารสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่อยู่ไม่ไกลกัน ก็เต็มไปด้วยนักศึกษาหอบหิ้วแบบร่างและอุปกรณ์ทำงานกันจนแทบไม่มีเวลาหยุดพักทุกอย่างดำเนินไปตามปกติเช่นทุกวัน อย่างน้อยก็สำหรับคนอื่น เพราะสำหรับฟงแล้วชีวิตช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาช่างน่าเบื่อหน่าย“พวกแม่งหายหัวไปไหนกันหมดวะ”ชายหนุ่มผมสีขาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปลายนิ้วเรียวหมุนโทรศัพท์เล่นไปมา ขณะที่ดวงตาคมกริบจับจ้องหน้าจอด้วยสีหน้าบึ้งตึงบนโต๊ะมีแก้วชานมที่น้ำแข็งละลายจนเกือบหมดวางอยู่หนึ่งแก้ว ข้างกันเป็นจานข้าวที่เขากินไปได้เพียงไม่กี่คำ เพราะมัวแต่หงุดหงิดกับข้อความในแชตกลุ่มตัวพ่อระดับGodกลุ่มแชตที่เขาพึ่งเปลี่ยนชื่อไปไม่กี่วัน เพราะเห็นว่ามันเบียวดี เมื่อก่อนมันเคยเต็มไปด้วยข้อความไร้สาระ การนัดกินเหล้า และการส่งรูปผู้หญิงที่พวกเขาพบเจอระหว่างวัน บัดนี้กลับเงียบเหงาจนน่าสงสัย โดยเฉพาะเมื่อคนที่ทำให้กลุ่มคึกคักอยู่เสมออย่างเขา ต้องนั่

“มันจะมาทำไม” เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ทันที“ก็มาหาเค้าไง เป็นเพื่อนกันทำไมจะมาหาไม่ได้” เพียงฟ้าหันไปมองแฟนหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ“กูรู้ว่าเป็นเพื่อน แต่ช่วงนี้แม่งชวนกินเหล้าไม่เลิก กูไม่ไปก็ยังจะลากกูไปให้ได้”น้ำเสียงของเหนือฟ้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะที่วายุพลิกหน้ากระดาษต่อโดยไม่ได้แสดงความเห็น เพียงฟ้าส่ายหน้าอย่างเอ็นดู“ก็ไปกับเขาบ้างสิ พวกนายเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน”“ไม่เอา กูอยากอยู่กับมึง”“พูดอะไรเนี่ย!”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เพียงฟ้าหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เธอยกหมอนข้างขึ้นมาตีแขนเขาเบา ๆ จนเหนือฟ้าหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้ามือเธอมากุมเอาไว้“เรื่องจริงทั้งนั้น”วายุเหลือบตามองภาพตรงหน้าเพียงครู่เดียว ก่อนกลับไปอ่านเอกสารต่อ ทว่ามุมปากที่ขยับขึ้นนิดหนึ่งกลับบอกว่าเขาเองก็ไม่ได้รำคาญบรรยากาศแบบนี้นัก ไม่มีใครพูดถึงความลับที่พวกเขาเก็บไว้จากฟง เพราะในความคิดของเหนือฟ้าและวายุ พวกเขาเพียงแค่รอให้ทุกอย่างลงตัว แล้วค่อยบอกเพื่อนตามเวลาที่เหมาะสมแต่ดูเหมือนฟงจะไม่คิดรอถึงวันนั้น...ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เพียงฟ้า! เปิดประตูหน่อย!”เสียงของฟงดังมาจากด้านนอกอย่างคุ้นเคย เพียง

“พวกมึงนี่มัน...” ฟงหลุดหัวเราะพรืด เขาส่ายหน้าอย่างเหลือเชื่อ “เมื่อกี้ยังพูดเหมือนเข้าใจกันดีอยู่เลยนะ!”“กูกับมันเข้าใจกันดี แต่ไม่ได้หมายความว่ากูต้องยอมมันทุกเรื่อง” เหนือฟ้าตอบ“กูก็ไม่เคยขอให้มึงยอม” วายุสวนกลับทันที“เออ มึงไม่ต้องพูดเลย ไอ้หุ่นยนต์”“มึงนั่นแหละที่พูดมาก”“พอเลยทั้งคู่!”เพียงฟ้าวางจานขนมลงบนโต๊ะ แม้ว่าเสียงของเธอดังไม่มากนัก แต่ทว่ากลับทำให้ชายหนุ่มร่างสูงทั้งสองคนหยุดเถียงกันแทบจะทันที เหนือฟ้าหุบปากที่กำลังจะต่อว่าอีกฝ่าย ส่วนวายุเพียงหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม“เดี๋ยวนะ...”ฟงมองภาพนั้นตาค้าง เขาอ้าปากเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ชี้นิ้วไปยังเพื่อนทั้งสองคน“อะไรเหรอ?” เพียงฟ้าหันมา“เมื่อกี้มึงสองคนยังเถียงกันอยู่เลย แต่พอยัยลูกหมูพูดคำเดียว พวกมึงก็หยุดพร้อมกันเนี่ยนะ?”“แล้วมึงจะให้พวกกูทำอะไร” เหนือฟ้าขมวดคิ้ว“กูไม่รู้! แต่พวกมึงสองคนยอมยัยนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่วะ!”“กูก็ยอมเธอมาตลอด” วายุมองฟงนิ่ง ๆ“...” ฟงหันขวับไปมองเหนือฟ้า“กูด้วย” อีกฝ่ายยักไหล่“เชี่ยเอ๊ย กูไม่รู้แล้วว่าควรตกใจเรื่องไหนก่อนดี”คราวนี้ฟงถึงกับยกมือขึ้นปิดหน้า เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าผู้หญิงตั