บททั้งหมดของ สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p): บทที่ 71 - บทที่ 80

ฟงตอบรับบ้าง แซวบ้าง หยอดคำหวานบ้างตามนิสัย เขาเป็นคนมีเสน่ห์โดยธรรมชาติ รู้ว่าควรยิ้มตอนไหน ควรสบตาอย่างไร และควรพูดอะไรให้คนตรงหน้ารู้สึกว่าตัวเองได้รับความสนใจน้ำขิงเองก็ชอบเวลาฟงเป็นแบบนี้ ถึงจะรู้ว่าเขาไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวในชีวิต แต่การได้อยู่ใกล้ชายหนุ่มก็ยังทำให้เธอรู้สึกพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่นอยู่บ้างเพราะฟงไม่ค่อยมีเวลาให้ใครมากนัก เขาอาจจะเจ้าชู้ อาจจะพูดจาหว่านเสน่ห์ไปทั่ว แต่กับเธอเขาก็ยังมีความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าบางทีตัวเองอาจแตกต่างจากคนอื่น“พี่ฟงคะ”“หืม?”“ช่วงนี้พี่เหนือฟ้ากับพี่วายุเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“ทำไมเหรอ” มือที่กำลังยกแก้วขึ้นจิบของฟงชะงักไปเล็กน้อย“ก็…” น้ำขิงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยขึ้น “พี่เหนือฟ้ากับพี่วายุมีแฟนแล้วเหรอคะ”“ถามทำไม” ฟงเลิกคิ้วเล้กน้อยพลางวางแก้วลงบนโต๊ะ“น้ำขิงได้ยินพวกพี่ผู้หญิงคุยกันค่ะ”“พี่ผู้หญิงไหน”“พี่ฟ้ากับพี่แพรวไงคะ”เมื่อได้ยินสองชื่อนั้น ฟงก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขารู้จักทั้งคู่ดี แพรวเป็นผู้หญิงที่เคยตามจีบเหนือฟ้าอยู่พักใหญ่ ส่วนฟ้าเคยมีความสัมพันธ์กับวายุในแบบที่คนรอบข้างรับรู้กันอยู่บ้าง แม้ฟ

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันศุกร์ ก่อนจะถูกมือใหญ่ที่ยื่นออกมาจากใต้ผ้าห่มตบปิดอย่างไร้ความปรานี ฟงนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ผมสีขาวยุ่งเหยิงกระจายเต็มหมอน ใบหน้าหล่อเหลาซุกอยู่กับผ้าห่มผืนหนา ร่างกายของเขาไม่อยากขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับตั้งใจจะประท้วงโลกทั้งใบด้วยการนอนต่ออีกสักสามชั่วโมงแต่ทว่าเสียงโทรศัพท์ที่สั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะข้างเตียง กลับไม่ยอมปล่อยให้เขาได้ทำตามความตั้งใจ ชายหนุ่มยื่นมือควานหาโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด พอคว้ามาได้ก็ยกขึ้นแนบหูโดยไม่แม้แต่จะลืมตา“อะไร…”[ มึงอยู่ไหน ] เสียงของเฟยดังมาตามสาย“อยู่ห้อง”ฟงขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับตา ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายแล้วเอาแขนพาดหน้าผาก[ มีเรียนเก้าโมง ]“แล้ว?”[ ลุก ] ปลายสายเงียบไปสองวินาที“ไอ้เฟย มึงโทรมาเพื่อกวนตีนกูหรือไง”[ เปล่า โทรมาเตือนว่าถ้ามึงขาดเรียนอีก กูจะฟ้องแม่ให้หักเงินเดือนมึง ]“เออ รู้แล้วน่า”ฟงตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำบ่นของน้องชาย ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วถอนหายใจอย่างคนหมดแรง เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ความทรงจำจากเมื่อคืนค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ภาพร้านเหล้า โต๊ะที่ว่างเปล่า น้ำขิงที่เ

“อ้าว!”ไวกว่าความคิดเขาก้าวออกจากหลังเสาทันที น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้ทั้งสองคนหันมามอง ฟงเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะยกแขนพาดไหล่เพียงฟ้าอย่างเป็นธรรมชาติ“อยู่นี่เอง ฉันตามหาตั้งนานยัยลูกหมู”“นายตามหาเค้าทำไม” เพียงฟ้ากะพริบตา“ก็จะกลับพร้อมกันไง”“เค้าไม่ได้บอกว่าจะกลับกับฟงสักหน่อย”“อ้าว แล้วตอนนี้บอกหรือยังล่ะ”“ฟง!”“ขอโทษนะพี่ต้า ผมขอยืมตัวเพียงฟ้าสักครู่” ชายหนุ่มหัวเราะก่อนจะหันไปหาต้า“ได้ครับ พอดีผมก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน”ต้ามองแขนของฟงที่พาดอยู่บนไหล่หญิงสาว ก่อนจะยิ้มบาง ๆ“ครับผม เดินทางปลอดภัยนะพี่”“เช่นกันครับ”ต้ายกมือขึ้นโบกลาเพียงฟ้า ก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ ฟงมองตามจนอีกฝ่ายหายลับไปจากสายตา แล้วจึงค่อย ๆ ลดแขนลง“เป็นอะไรของฟงเนี่ย” เพียงฟ้าหันมาจ้องเขาอย่างสงสัย“อะไร”“ก็ฟงมาขัดจังหวะเค้าทำไม”“ฉันไม่ได้ขัดจังหวะ”“แล้วเมื่อกี้คืออะไร”“ฉันมารับเธอไง”“แต่เค้ายังคุยกับพี่ต้าไม่เสร็จเลย!”“คุยอะไรกันนักหนา” ฟงเลิกคิ้ว“คุยเรื่องงาน!”“อ๋อ งาน”“ใช่ งาน!” เพียงฟ้ากอดอก ทำแก้มพองอย่างไม่พอใจฟงมองท่าทางนั้นแล้วเกือบจะหัวเราะ แต่เมื่อคิดถึงภาพที่เธอยิ้มให้ต

ฟงไม่ใช่คนที่ชอบตื่นเช้า โดยเฉพาะเช้าวันที่ไม่มีเรียน ไม่มีนัดสำคัญ และไม่มีเหตุผลจำเป็นต้องลุกจากเตียงก่อนเที่ยง ชายหนุ่มมักเลือกนอนแผ่บนที่นอนราคาแพง ปล่อยให้เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ข้างหมอนจนกว่าเจ้าของเครื่องจะทนรำคาญไม่ไหวทว่าวันนี้กลับต่างออกไปเล็กน้อย เขาตื่นตั้งแต่เก้าโมงกว่า ทั้งที่เมื่อคืนเพิ่งกลับจากร้านเหล้าเกือบตีสอง สาเหตุไม่ได้มาจากอาการเมาค้าง ไม่ใช่เพราะมีธุระเร่งด่วน และยิ่งไม่ใช่เพราะจู่ ๆ เกิดความขยันอยากไปเรียนขึ้นมาอย่างกะทันหันแต่เป็นเพราะข้อความหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในกลุ่มแชตของพวกเขาตั้งแต่เมื่อคืนเพียงฟ้า : พรุ่งนี้มีส่งงานนะทุกคน อย่าลืมพักผ่อนกันด้วยข้อความธรรมดา ๆ ที่เธอส่งเตือนเพื่อนทั้งกลุ่ม ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ไม่มีคำหวาน ไม่มีสติกเกอร์หัวใจ และไม่มีแม้แต่การเจาะจงส่งหาเขาเป็นการส่วนตัว แต่ฟงดันจำมันได้แม่นยิ่งกว่ากำหนดส่งงานของตัวเองเสียอีก“เหี้ยเอ๊ย…”ชายหนุ่มสบถเบา ๆ ขณะนอนมองเพดาน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความนั้นซ้ำอย่างไม่มีเหตุผลนิ้วเรียวยาวเลื่อนผ่านข้อความในกลุ่มไปเรื่อย ๆ จนพบรูปที่เพียงฟ้าส่งไว้ก่อนหน้านั้น เป็นรูปกองเอกสารกับแบบร่างงานส

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งเพียงฟ้ากินเค้กจนหมดไปเกือบครึ่งกล่อง เธอก็เริ่มขยับกล่องออกห่างตัว เพราะต้องกลับไปจัดการเอกสารที่ค้างอยู่ ฟงจึงเลื่อนถุงขนมส่วนที่แยกไว้ไปทางเธอ“เอาครัวซองต์ไปด้วย กูซื้อมาเผื่อ”“ให้เค้าหมดเลยเหรอ”“แล้วจะให้ใครล่ะ ฉันซื้อมาให้เธอ”“ขอบคุณนะ”เพียงฟ้ายิ้มกว้าง ก่อนเก็บขนมอย่างระมัดระวัง เธอแบ่งครัวซองต์ชิ้นหนึ่งใส่ถุงเล็กเพื่อเก็บไว้กินตอนบ่าย ส่วนที่เหลือวางรวมกับกล่องเค้ก ระหว่างจัดของเธอก็พลันพูดขึ้นเหมือนนึกอะไรได้“อ้อ จริงสิ พี่ต้าบอกว่ามีร้านเค้กเปิดใหม่ด้วยนะ เห็นว่าชีสเค้กอร่อยมาก ไว้วันหลังเค้าอยากไปลองจัง”“ร้านไหน?” มือของฟงที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความหยุดชะงัก“เค้ายังไม่ได้ถามชื่อเลย พี่เขาบอกว่าจะส่งพิกัดมาให้”“อ๋อ”คำตอบสั้น ๆ หลุดออกมา ขณะที่คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว“พี่มันรู้ด้วยเหรอว่าเธอชอบกินเค้ก”“ก็บังเอิญคุยกันเรื่องร้านขนมตอนทำงานกลุ่มน่ะ พี่ต้าเขารู้จักร้านเยอะมากเลยนะ แนะนำร้านอร่อย ๆ ให้เค้าหลายร้านแล้ว”“เหรอ”“อื้อ พี่เขาใจดีมากเลย”ฟงเงยหน้าขึ้นมองเพียงฟ้า เธอพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา ไม่มีความเขินอายหรือท่าทีพิเ