All Chapters of สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p): Chapter 81 - Chapter 90

บรรยากาศในช่วงบ่ายแก่ ๆ ท่ามกลางความเหนื่อยล้าของนักศึกษาที่นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่กับงานมาตลอดทั้งวัน บริเวณหน้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เริ่มคึกคักขึ้นทันตา นักศึกษาทยอยเดินออกจากอาคาร บ้างก็จับกลุ่มพูดคุยถึงงานที่เพิ่งส่ง บ้างรีบก้มหน้าก้มตาตรวจดูโทรศัพท์เพื่อนัดหมายมื้อเย็น ขณะที่บางคนแทบอยากจะทิ้งตัวลงนอนทันทีที่กลับถึงห้องพักแต่ความวุ่นวายตามปกติกลับถูกกลบด้วยเสียงฮือฮาที่ดังมาจากลานจอดรถด้านหน้าอาคาร“แก ๆ นั่นใครอะ!”“พี่ฟงจากแก๊งระดับGodไง!”“เชี่ย หล่อมาก!”“รถคันนั้นด้วย! โอ๊ย หล่อรวยอะไรขนาดนั้น!”สายตาหลายคู่หันไปยังรถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทที่จอดอยู่ริมฟุตบาทอย่างพร้อมเพรียง ตัวรถสะท้อนแสงแดดยามเย็นเป็นประกาย กระจกสีเข้มบดบังภายในไว้เกือบทั้งหมด ทว่าชายหนุ่มที่ยืนพิงประตูรถอยู่กลับโดดเด่นเสียยิ่งกว่ารถราคาแพงคันนั้นฟงอยู่ในเสื้อยืดสีดำพอดีตัวกับกางเกงยีนส์สีเข้ม เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ได้รูปจากการออกกำลังกายเป็นประจำ เส้นผมสีขาวสะดุดตาถูกจัดทรงอย่างไม่ตั้งใจนัก ต่างหูที่ใบหูและรอยเจาะบริเวณคิ้วเสริมให้ใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์ร้าย ๆ ตามแบบฉบับของเจ้าตัวเขายืนไขว่ห้างเล็กน้อย มือข

ในเวลาเดียวกันเสียงโทรศัพท์ของฟงสั่นขึ้นบนคอนโซลกลาง ขณะที่รถกำลังเคลื่อนผ่านถนนสายหลักของมหาวิทยาลัย ชื่อของเหนือฟ้าปรากฏบนหน้าจอ ฟงเหลือบมองก่อนกดรับสายผ่านระบบแฮนด์ฟรี“ว่าไง”[ อยู่ไหน ] เสียงของเหนือฟ้าดังขึ้นจากลำโพง“กูขับรถอยู่”[ กับใคร ]“มึงคิดว่ากูอยู่กับใครล่ะ โทรมาถามทั้งที่รู้อยู่แล้วเนี่ยนะ” ฟงกลอกตา[ ฟ้าอยู่กับมึงใช่ไหม ]“เออ อยู่กับกู”[ ดูแลเมียกูดี ๆ ด้วย ]“อะไรของมึงวะ กูพาเมียมึงไปส่งร้านซ่อมรถหรือไง ต้องกำชับขนาดนี้?” ฟงหัวเราะในลำคอ[ กูพูดจริง ] น้ำเสียงของเหนือฟ้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย [ อย่าให้ผู้ชายคนอื่นเข้ามาวุ่นวายกับเธอ แล้วมึงก็ห้ามฉวยโอกาสด้วย ]“ไอ้เหี้ย! มึงเห็นกูเป็นคนยังไงวะ!” ฟงขมวดคิ้ว ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ[ กูรู้จักมึงดี ]“เออ กูก็รู้จักมึงดีเหมือนกัน ไอ้คนติดเมีย!”[ ไอ้ฟง ]“ครับพ่อ!”เพียงฟ้าซึ่งนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะจนไหล่สั่น เธอยกมือปิดปาก พยายามกลั้นเสียงเอาไว้ แต่ยิ่งได้ยินฟงประชดเหนือฟ้า เธอก็ยิ่งอดขำไม่ได้ เหนือฟ้าได้ยินเสียงหัวเราะของเธอผ่านสาย จึงเปลี่ยนน้ำเสียงทันที[ เมียจ๋า ]“หือ?”[ หัวเราะอะไร ]“เปล่าค่ะ”

“ไม่เอาแล้ว!” เพียงฟ้ารีบคว้าแขนเขาไว้ทันที“ทำไมล่ะ” ฟงหันมามองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ“เค้ามีเสื้อผ้าเยอะแล้วนะ ซื้อแค่นี้ก็พอแล้ว”“แต่เธอบอกว่าหาเสื้อผ้าใส่ยากไม่ใช่เหรอ”“ก็ใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องซื้อเยอะขนาดนี้!” เธอชี้ไปยังตะกร้าอีกครั้ง ฟงกวาดตามองตาม ก่อนจะยักไหล่“งั้นเอาเท่าที่เธอชอบจริง ๆ ไม่ต้องเอาตามโปรโมชันก็ได้”คำตอบนั้นทำให้เพียงฟ้าชะงัก เธอคิดว่าเขาจะยืนยันให้ซื้อเพิ่ม เพราะเห็นว่าตัวเองมีเงินและไม่เดือดร้อนกับราคาสินค้า แต่ฟงกลับหันไปบอกพนักงานให้ตัดเสื้อผ้าที่เธอไม่ได้อยากได้จริง ๆ ออก โดยไม่ได้แสดงสีหน้าเสียดายแม้แต่น้อย“เลือกเฉพาะตัวที่ใส่แล้วสบายใจ” เขาบอกเธอ “เธอต้องเป็นคนใส่ ไม่ใช่ฉัน เพราะงั้นไม่ต้องซื้อเพียงเพราะฉันเป็นคนจ่าย เข้าใจไหม?”“อื้อ” เพียงฟ้ามองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ“ดี งั้นไปจ่ายเงิน”ฟงพูดจบก็หยิบตะกร้าขึ้นมาเอง ขณะที่เพียงฟ้าเดินตามไปยังเคาน์เตอร์พร้อมพนักงานที่ช่วยจัดเรียงสินค้าให้ เมื่อยอดชำระปรากฏบนหน้าจอ เพียงฟ้าก็แทบอยากจะยกมือกุมขมับ“ฟง…มันเยอะมากเลยนะ”“ก็เสื้อผ้าตั้งหลายตัว”ชายหนุ่มเหลือบมองตัวเลขเพียงครู่เดียว ก่อนจะห

เสียงพูดคุยของลูกค้าในร้านหมูกระทะลุงศักดิ์ดังครึกครื้นไปทั่ว กลิ่นหอม ๆ ของเนื้อหมูที่กำลังย่างบนเตาลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ แสงไฟสีส้มจากหลอดไฟเหนือศีรษะทำให้ร้านเล็ก ๆ หลังมหาวิทยาลัยดูอบอุ่นอย่างที่มันเป็นมาเสมอโต๊ะริมสุดซึ่งอยู่ห่างจากกลุ่มนักศึกษาที่กำลังส่งเสียงเฮฮา มีชายหนุ่มผมขาวนั่งเท้าคางอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนหญิงสาวร่างอวบในชุดนักศึกษานั่งอยู่ตรงข้าม เธอกำลังตั้งอกตั้งใจคีบหมูสามชั้นที่สุกพอดีใส่จานของตัวเอง ฟงมองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบหมูอีกชิ้นลงในถ้วยน้ำจิ้มของเธอ“กินเข้าไปอีก ตัวแค่นี้ทำไมกินช้าจังวะ”“ใครตัวแค่นี้!” เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที“อ้าว ก็เห็นอยู่” เขากวาดตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนยกยิ้มกวนประสาท “ตัวกลม ๆ น่าฟัด เอ๊ย น่ากอดจะตาย”“ฟง!”“ครับผม”คนถูกเรียกชื่อยกมือรับคำอย่างว่าง่าย ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากกลับบอกชัดว่าไม่ได้สำนึกผิดแม้แต่น้อย เพียงฟ้าถลึงตาใส่เขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้ากินหมูในจานต่ออย่างไม่อยากเสียเวลาทะเลาะด้วยเพราะเธอชินกับนิสัยปากเสียของเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ต่อให้ดุไปอีกสิบรอบ คนอย่างฟงก็ยังหาทางแกล้งเธอได้อยู่ดี

แต่ทว่าในจังหวะที่เพียงฟ้ากำลังหยิบคุกกี้เข้าปาก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง“เพียงฟ้า”“พี่ต้า!” หญิงสาวหันไปมอง ก่อนใบหน้าจะสว่างขึ้นทันทีชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักศึกษาก้าวเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ เขาถือแก้วกาแฟเย็นสองแก้วมาด้วย ใบหน้าหล่อแบบหนุ่มตี๋มีรอยยิ้มสุภาพประดับอยู่เช่นเคย“พี่ซื้อกาแฟมาเผื่อ เห็นวันก่อนเราบอกว่าชอบร้านนี้”ต้ายื่นแก้วหนึ่งให้เธอ เพียงฟ้ามองแก้วกาแฟตรงหน้าอย่างประหลาดใจ ก่อนรีบลุกขึ้นรับด้วยสองมือ“ขอบคุณค่ะพี่ต้า แต่พี่ไม่เห็นต้องลำบากเลย”“ไม่ลำบากหรอก พี่ผ่านไปพอดี”เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังชายหนุ่มผมขาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“อ้าว ฟงใช่ไหม”“ครับ”ฟงยิ้มตอบตามมารยาท ทว่าดวงตากลับจับอยู่ที่แก้วกาแฟในมือเพียงฟ้าอีกแล้ว...เมื่อวานก็เพิ่งพูดถึงร้านเค้กที่แนะนำให้เธอฟัง วันนี้ก็เอากาแฟมาฝากถึงคณะอีกเชียวไอ้รุ่นพี่นี่ว่างมากหรือไงวะ!“พี่เห็นเรานั่งทำงานอยู่ตั้งแต่เช้า เลยคิดว่าน่าจะยังไม่ได้พัก” ต้าพูดต่อ “กินอะไรบ้างหรือยังครับ”“กินคุกกี้ไปแล้วค่ะ แล้วก็มีชานมด้วย ฟงเพิ่งเอามาให้เมื่อกี้นี้เองค่ะ” เพียงฟ้าชี้ไปยังแก้วเครื่องดื่มท