เหนือฟ้าหลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจของเขาหนักขึ้น เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะเดินออกจากราวระเบียงสองสามก้าว วายุไม่ได้ตามเขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องการเวลาเพราะถ้าเป็นเขาก็คงต้องการเวลาเหมือนกัน…“แล้วมึงคิดจะทำอะไร” ผ่านไปครู่หนึ่ง เหนือฟ้าจึงพูดขึ้น“…”วายุเงียบไปราวกับกำลังรวบรวมความคิด แม้ว่าคำถามนั้นง่ายแต่เขากลับไม่มีคำตอบในหัว เขามองพื้นอยู่พักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา“กูไม่รู้”“ไม่รู้?” เหนือฟ้าหันมามอง“กูไม่รู้ว่าควรทำอะไร” วายุพูดตรง ๆ “กูไม่ได้อยากแย่งฟ้าจากมึง แต่...”“แต่อะไร”“แต่กูก็ไม่อยากทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว กูอิจฉาฉิบหายเวลาเธอมีความสุขกับมึง”“...”“แต่กูไม่อยากเป็นคนที่ทำให้เธอต้องร้องไห้เพราะเรื่องนี้”เหนือฟ้าฟังจบก็ลอบถอนหายใจออกมา ความโกรธที่อยู่ในแววตาเมื่อครู่ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหนักใจ เขาเดินกลับมาหยุดตรงหน้าวายุ“กูถามอีกเรื่อง”“อะไร”“แล้วหลังจากนี้มึงจะเอายังไงต่อ”“ตอนนี้กูยังไม่รู้...”“ไม่รู้หรือว่ากลัวกันแน่วะ”“เออ” เป็นครั้งแรกที่เขายอมรับคำนี้ออกมาตรง ๆ “กูกลัวว่าเธอจะมองกูไม่เหมือนเดิม”“…” เหนือฟ้าเงียบไป“แต่กูก็ไม่ได้กลัวว่ามึงจะต่
آخر تحديث : 2026-09-29
