All Chapters of หมอหญิงหัตถ์เทวะพลิกชะตาจวนแม่ทัพ: Chapter 11 - Chapter 20

เกือบสิบวันผ่านไปนับจากวันที่หมอหลวงอู๋คุกเข่าขอเป็นศิษย์ บรรยากาศในเรือนพักของหลินเฟยหรงก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หมอเฒ่าผู้เคยหยิ่งผยองบัดนี้กลับกลายเป็นลูกศิษย์ผู้ว่าง่าย คอยเดินตามนางต้อยๆ ช่วยหยิบจับล้างอุปกรณ์บดสมุนไพรอย่างขยันขันแข็ง แม้จะยังคงขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจในหลายครั้งที่เห็นนางใช้สุราขาวล้างเครื่องมือแทนที่จะต้มในน้ำสมุนไพรตามตำราก็ตามค่ำคืนนี้ในห้องปรุงยาที่ดัดแปลงมาจากห้องหนังสือ หลินเฟยหรงยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวยาว แสงเทียนบนโต๊ะสาดส่องให้เห็นสมุนไพรหายากนานาชนิดที่กองอยู่ แต่ใบหน้าของนางกลับฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนขอบโกร่งหินอ่อนที่ว่างเปล่า“ติดขัดอันใดรึ”เสียงทุ้มดังขึ้นจากประตูที่เชื่อมระหว่างห้องนอนของเขากับห้องของหลินเฟยหรง โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนในชุดลำลองสีนิลกาฬเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ บาดแผลบนอกของเขาถูกพันด้วยผ้าฝ้ายสะอาด แม้จะยังไม่หายดีแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนไหวแล้ว สายตาคมกริบของเขากวาดมองโต๊ะที่เต็มไปด้วยสมุนไพร ก่อนจะหยุดลงที่สีหน้ากลัดกลุ้มของนาง“ยาถอนพิษของท่านอ๋อง.... หม่อมฉันยังขาดส่วนผสมสำคัญที่สุดอีกห

ควันอุ่นกรุ่นกลิ่นหอมของเป็ดย่างหนังกรอบและไก่ตุ๋นเครื่องยาจีนลอยอบอวลไปทั่วเรือนอาหารที่โอ่โถง แสงสีนวลจากโคมไฟระย้าที่ห้อยลงมาจากเพดานสูงสาดส่องลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงตัวยาว ซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสหลากชนิดจัดวางอย่างงดงาม เสียงกระทบกันของตะเกียบเงินและถ้วยชามหยกดังขึ้นเป็นจังหวะ แต่บรรยากาศโดยรวมกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นความสงบก่อนพายุจะมาเยือนหลินเฟยหรงนั่งอยู่ข้างกายโซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยน ความใกล้ชิดที่เคยทำให้นางอึดอัดและต้องคอยระวังตัว บัดนี้กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยและปลอดภัย นางเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายของเขาขณะกำลังใช้ช้อนกลางตักน้ำแกงเห็ดหอมใส่ถ้วยให้นางโดยไม่เอ่ยคำใด การกระทำที่เรียบง่ายและเป็นธรรมชาติของเขาทำให้ความอบอุ่นระลอกเล็กๆ แผ่ซ่านในอก ไม่ใช่เพียงเพราะไออุ่นจากถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือฝั่งตรงข้าม หมอหลวงเฒ่าแซ่อู๋ที่ได้ร่วมโต๊ะด้วยเป็นกรณีพิเศษกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก หลังจากที่เขายอมศิโรราบต่อความสามารถและวิชาแพทย์อันน่าอัศจรรย์ของหมอหญิงเทวดาหลินเฟยหรง ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขามักจะหาโอกาสซักถามข้อสงสัยทางวิชาแพท

สามวันผ่านไปนับแต่เงาของมัจจุราชพาดผ่านโต๊ะอาหาร ความสงบสุขจอมปลอมในจวนแม่ทัพได้มลายสิ้น บรรยากาศที่เคยผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเก่า เสียงฝีเท้าของทหารยามดังกระทบพื้นหินตลอดทั้งวันทั้งคืน เรือนพักของหลินเฟยหรงที่เคยเป็นเสมือนเขตแดนส่วนตัว บัดนี้กลับมีองครักษ์ในชุดเกราะเต็มยศยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูถึงสี่นาย พวกเขาไม่พูดไม่จา ทำเพียงยืนนิ่งราวกับรูปสลักหิน แต่สายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาก็ชัดเจนว่านางคือ ‘นักโทษ’ คนหนึ่งบานหน้าต่างไม้ถูกปิดตายลงกลอนจากด้านนอก แสงแดดที่เคยสาดส่องเข้ามาได้อย่างอิสระบัดนี้ทำได้เพียงลอดผ่านช่องเล็กๆ มาเป็นลำแสงบางเบา หลินเฟยหรงนั่งอยู่บนตั่งไม้ริมหน้าต่าง ปลายนิ้วเย็นเฉียบลูบไล้ถ้วยชาที่ว่างเปล่าอย่างไร้จุดหมาย“คุณหนูเจ้าคะ.... ทานอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ บ่าวเพิ่งอุ่นน้ำแกงซี่โครงไก่ไว้ให้”เสียงของเสี่ยวถิงดังขึ้นอย่างแผ่วเบา นางเดินเข้ามายกถาดอาหารที่แทบไม่พร่องเลยออกไป สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลหลินเฟยหรงส่ายหน้า “ข้าไม่หิว”หลังจากเหตุการณ์ลอบวางยาพิษซึ่งเป็นดั่งสายฟ้าฟาด ทหารหลวงบุกเข้าตรวจสอบจวนตระกูลหลิน ควบคุมตัวบิดาของนางและคนในจวนเสนาบดีหลินท

เสียงกรีดร้องของหลินเฟยหรงสะท้อนก้องอยู่ในเรือนไม้เก่าท้ายสระบัวซึ่งจวนจะพังมิพังแหล่ ปนเปไปกับเสียงแตกประทุของเปลวไฟที่ยังคงลุกไหม้อยู่ประปราย ร่างสูงใหญ่ของจ้าวหยางเจี้ยนหนักอึ้งอยู่ในอ้อมแขนของนางจนแทบจะทานทนไม่ไหว น้ำหนักของบุรุษที่นางรักกดทับลงมาทั้งทางกายและทางใจ“องครักษ์! มานี่เดี๋ยวนี้!”นางตะโกนจนสุดเสียง คอแห้งผากด้วยความตื่นตระหนกและควันที่ยังอบอวลอยู่เงาร่างในชุดเกราะสีดำทะมึนพุ่งเข้ามาในเรือนไม้ที่พังพินาศทันที เมื่อเห็นสภาพของนายเหนือหัวนอนแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนของสตรีร่างเล็ก และกองโลหิตสีดำคล้ำบนพื้น ทุกคนก็หน้าถอดสี“ท่านอ๋อง!”ภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของจ้าวหยางเจี้ยน บรรยากาศหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนมหึมากดทับอยู่ แสงเทียนบนเชิงเทียนเงินสั่นไหววูบวาบ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ซีดขาวราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ลมหายใจของเขาแผ่วเบาราวกับจะขาดห้วงได้ทุกเมื่อหมอเฒ่าอู๋ยืนอยู่ข้างเตียง มือเหี่ยวย่นของเขาสั่นระริกขณะจับชีพจรที่ข้อมือของโซ่วอ๋อง คิ้วขาวโพลนขมวดมุ่นจนแทบจะเป็นปม สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความสิ้นหวังอย่างชัดเจน“แย่แล้ว.... แย่แล

ภายในห้องกว้างใหญ่จึงเหลือเพียงบุรุษที่หลับใหลไม่ได้สติและสตรีที่นั่งเฝ้าอยู่เคียงข้างไม่ห่าง แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างที่กรุด้วยกระดาษชั้นดี ทาบทับลงบนร่างของคนทั้งสอง หลินเฟยหรงเอื้อมมือไปหยิบผ้าชุบน้ำบิดหมาด ซับรอยเหงื่อตามกรอบหน้าและลำคอของโซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนอย่างเบามือ นิ้วเรียวของนางเผลอไล้ไปตามโครงหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาและแข็งกระด้าง ทว่าในยามที่เขาหลับใหลไร้พิษสงเช่นนี้ เขากลับดูคล้ายดั่งบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งที่มีเลือดเนื้อและมีความเปราะบางซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลือกนอกที่แข็งแกร่ง ความผูกพันบางอย่างที่นางเองก็ไม่อาจหาคำตอบได้เริ่มหยั่งรากลึกลงในสี่ห้องหัวใจเวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งแสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงสู่ทิศตะวันตก หลินเฟยหรงที่ฝืนทนต่อความเหนื่อยล้ามาเนิ่นนานไม่อาจต้านทานความหนักอึ้งของเปลือกตาได้อีกต่อไป ร่างบางฟุบหลับลงข้างเตียงโดยที่มือเล็กๆ ของนางยังคงกอบกุมฝ่ามือใหญ่ของเขาเอาไว้ ราวกับต้องการถ่ายทอดไออุ่นและเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาจะไม่มีวันถูกทอดทิ้งให้อยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบสงบที่โรยตัวปกคลุม แพขนตาหนาของบุรุษบนเตียงเริ่มขยับไหว ก่อนที่ดวงตาคมกริ