หมอหญิงหัตถ์เทวะพลิกชะตาจวนแม่ทัพ

ความเจ็บปวดแล่นปราดจากลำคอลงไปถึงช่องท้องราวกับมีเปลวไฟลามเลียอยู่ภายใน ‘หลินเฟยหรง’ กระแอมไออย่างรุนแรง ของเหลวรสขมปร่าไหลย้อนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย กลิ่นกำยานจางๆ และกลิ่นไม้จันทน์หอมที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ใช่กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยในห้องผ่าตัด

เปลือกตาหนักอึ้งราวกับมีหินถ่วง เมื่อพยายามกะพริบปรือขึ้นก็เห็นเพียงภาพเลือนรางของเพดานไม้สลักลายเมฆมงคลอันวิจิตร ไม่ใช่ฝ้าเพดานสีขาวสะอาดกับโคมไฟผ่าตัดที่เห็นเป็นประจำก่อนที่รถบรรทุกคันนั้นจะพุ่งเข้าชนรถของเธอ

“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!”  เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กสาวดังอยู่ข้างหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง  “คุณหนูฟื้นแล้ว! ฮือ.......เสี่ยวถิงนึกว่าคุณหนูจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว!”

หลินเฟยหรงพยายามจะเอ่ยปากถามว่า ‘เธอเป็นใคร?’ และ ‘ที่นี่ที่ไหน?’ แต่สิ่งที่ออกมามีเพียงเสียงแหบพร่าและอาการไอสำลักจนตัวงอ ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือเสียงเบรกที่ดังลั่น แสงไฟที่สาดจ้า และแรงกระแทกมหาศาลที่ทำให้ร่างของเธอลอยคว้าง ศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างเธอรู้ดีว่าสภาพแบบนั้นไม่น่าจะรอดชีวิตมาได้ แต่ความเจ็บปวดแสบร้อนในกายนี้กลับจริงเสียยิ่งกว่าจริง

ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับทำนบเขื่อนแตก คุณหนูใหญ่หลินเฟยหรงแห่งจวนเสนาบดีกรมโยธาธิการ ร่างกายอ่อนแอขี้โรคมาแต่กำเนิด เป็นที่รังเกียจของบิดาตนเองเพราะมารดาเสียชีวิตหลังให้กำเนิดนางได้ไม่นาน

แล้วภาพสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมก็ฉายชัด....นางดื่มซุปบำรุงที่ถูกส่งมาจากที่ใดไม่แน่ชัด ก่อนจะล้มลงพร้อมกับความเจ็บปวดทุรนทุราย

พิษ!

หลินเฟยหรงเบิกตากว้าง สัญชาตญาณแพทย์ทำงานฉับไวกว่าความคิด ริมฝีปากแห้งผากและเริ่มมีสีคล้ำ ลิ้นชาแข็ง ชีพจรเต้นเร็วและอ่อนแรง เหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วร่าง นี่คืออาการของพิษที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาทและระบบไหลเวียนโลหิตอย่างรวดเร็ว หากรอให้หมอมาถึง ร่างนี้คงได้สิ้นใจเป็นครั้งที่สองอย่างแน่นอน

และในชั่วขณะนั้นเองภาพของม้วนคัมภีร์โบราณก็ปรากฏขึ้นในห้วงจินตนาการ.... มันเป็นม้วนคัมภีร์ตำราสมุนไพร ฝังเข็มและศาสตร์แห่งการเยียวยารักษาทุกแขนงสีทองส่องประกายซึ่งบรรจุความรู้เกี่ยวกับวิชาแพทย์เก่าแก่ที่สูญหายไปจากแผ่นดินนี้หลายร้อยปี ทุกตัวอักษรร้อยเรียงเป็นความรอบรู้เชี่ยวชาญไหลบ่าท่วมท้นเข้าสู่สมองของคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดี เมื่อผนวกกับความสามารถด้านการแพทย์ในยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอันล้ำสมัย หลินเฟยหรงก็กลายเป็นยอดพธูแห่งวิชาแพทย์ที่ยากจะหาผู้ใดเทียบเคียง

“เสี่ยวถิง.......” นางเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “ฟังข้า......”

“เจ้าค่ะคุณหนู! เสี่ยวถิงฟังอยู่เจ้าค่ะ!” สาวใช้รีบเช็ดน้ำตาแล้วก้มลงเงี่ยหูฟัง

“ไป......เอามีดเล็ก....เหล้าขาว.....แล้วก็......ปิ่นปักผมที่แหลมที่สุดมาให้ข้า เร็ว!”

เสี่ยวถิงหน้าซีดเผือด

“คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ! อย่าคิดสั้นนะเจ้าคะ! นายท่านให้คนไปตามท่านหมอแล้ว ท่านหมอกำลังมาช่วยชีวิตคุณหนูเดี๋ยวนี้....!”

“ไม่มีเวลาแล้ว!”  หลินเฟยหรงตวาดเสียงกร้าวเท่าที่เรี่ยวแรงจะอำนวย ดวงตาที่เคยอ่อนแสงกลับฉายแววคมกล้าเด็ดเดี่ยว  “ถ้าเจ้าอยากให้ข้ารอด....ก็จงทำตามที่สั่ง!”

แววตาคู่นั้นทำให้เสี่ยวถิงตัวแข็งทื่อ มันไม่ใช่แววตาของคุณหนูผู้อ่อนแอที่นางรู้จักเลยแม้แต่น้อย เด็กสาวผงกศีรษะอย่างลนลานแล้ววิ่งไปรื้อค้นของบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างตื่นตระหนก นางหยิบปิ่นหยกขาวปลายแหลมกริบ มีดสั้นสำหรับตัดด้ายปักผ้า และเทเหล้าขาวจากกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมาทั้งขวด

หลินเฟยหรงรับของมาด้วยมือที่สั่นเทา นางกัดฟันแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดพลางใช้นิ้วชี้อีกข้างเคาะที่ข้อมือเป็นจังหวะการเต้นของหัวใจอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์

‘เร็วเกินไป....ความดันเลือดกำลังตก!’

ในหัวมีแต่ภาพห้องผ่าตัดที่สว่างจ้า เสียงสัญญาณชีพที่ดังระรัวเตือนอันตราย และใบหน้าของผู้ป่วยที่แพทย์หญิงหลินเคยสูญเสียไปคาเตียง.... ความผิดพลาดครั้งนั้นตามหลอกหลอนเธอมาตลอดชีวิตที่แล้ว ชาตินี้ผู้ป่วยคนแรกของเธอคือตัวเธอเอง และเธอจะไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด!

หลินเฟยหรงราดเหล้าขาวลงบนปลายปิ่นและใบมีดจนชุ่มเพื่อฆ่าเชื้อเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็พับแขนเสื้อข้างซ้ายขึ้น เผยให้เห็นผิวขาวซีดและเส้นเลือดสีเขียวจางๆ สายตาคมกริบของศัลยแพทย์มองหาตำแหน่งที่แม่นยำที่สุด ก่อนจะใช้ปลายปิ่นกดลงบนจุดชีพจรเหนือข้อมือเพื่อชะลอการไหลเวียนของเลือด

“คุณหนู!” เสี่ยวถิงร้องเสียงหลงเมื่อเห็นการกระทำนั้น

“เงียบนะ!”

หลินเฟยหรงสั่งเสียงเฉียบขาด นางสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วใช้มีดสั้นกรีดลงบนแขนบริเวณเหนือข้อพับขึ้นมาเล็กน้อยอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เลือดสีคล้ำเกือบดำทะลักออกมาทันทีพร้อมกับกลิ่นเหม็นคาวจางๆ

มันคือการระบายเลือดเสียเพื่อลดปริมาณพิษที่เข้าสู่กระแสเลือดโดยตรง เป็นวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่งหากทำโดยผู้ที่ไม่รู้จักศาสตร์แห่งกายวิภาคอย่างแท้จริง แต่สำหรับศัลยแพทย์อย่างเธอ มันคือทางรอดเดียวในตอนนี้

เลือดสีดำไหลออกมาเรื่อยๆ จนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงสดขึ้น หลินเฟยหรงรู้สึกว่าอาการหายใจติดขัดเริ่มทุเลาลง แต่เรี่ยวแรงของนางก็ใกล้จะหมดเต็มที นางเหลือบไปเห็นกล่องเข็มเงินสำหรับงานเย็บปักที่วางอยู่ใกล้ๆ จึงรีบคว้ามาอย่างไม่ลังเล

“คุณหนู.....เลือด.....เลือดออกใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!”

เสี่ยวถิงตัวสั่นงันงกทำอะไรไม่ถูก นางยกชายแขนเสื้อตัวเองขึ้นมากัดด้วยความขวัญเสีย

หลินเฟยหรงไม่สนใจเสียงร้องของสาวใช้ นางดึงเข็มเงินออกมาสามเล่ม ราดด้วยเหล้าขาวอีกครั้ง ก่อนจะแทงมันลงไปบนจุดชีพจรสามจุดรอบแผลกรีดด้วยความเร็วและองศาที่แม่นยำราวกับจับวาง เป็นการสกัดจุดเพื่อห้ามเลือดและป้องกันไม่ให้พิษที่ยังตกค้างไหลย้อนกลับเข้าสู่หัวใจ

ทันทีที่เข็มเล่มสุดท้ายปักลง ประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดออกเสียงดังโครม!