ลืมเลือน

ความมืดทะลักเข้ามาบดบังการมองเห็น ขอบตาของหลินเฟยหรงพร่าเลือนไปด้วยจุดดำที่เต้นระริก ปอดของนางร้อนผ่าวราวกับถูกจี่ด้วยเหล็กเผา อากาศ.... นางต้องการอากาศ!

เสียงกรีดร้องโหยหวนของเสี่ยวถิงและเสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของหมอเฒ่าอู๋ดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกลราวกับอยู่ใต้น้ำ มือเล็กๆ ที่เคยจับมีดผ่าตัดได้อย่างมั่นคง บัดนี้กลับทำได้เพียงทุบตีและข่วนไปบนท่อนแขนที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าอย่างไร้ผล

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสีเลือดคู่นั้น ในแววตาของเขาไม่มีความรัก ความอ่อนโยน หรือความห่วงใยที่เคยเห็นอีกต่อไป มันว่างเปล่า ปราศจากสติสัมปชัญญะ มีเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าที่ต้องการทำลายล้างทุกสิ่งตรงหน้า นี่ไม่ใช่โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยน.... นี่คืออสูรร้ายที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยพิษมรณะ

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในสมองที่ใกล้จะดับวูบ ในเมื่อพละกำลังใช้ไม่ได้ผล นางต้องใช้สติปัญญา

หลินเฟยหรงเลิกทุบตีอย่างไร้ประโยชน์ เปลี่ยนมาเป็นการใช้ปลายนิ้วที่เหลือเรี่ยวแรงอยู่น้อยนิดจิกลงไปบนแขนของเขาซ้ำๆ พลางเหลือบสายตาไปทางโต๊ะเล็กข้างเตียงอย่างมีความหมาย.... ที่ตรงนั้น ซองหนังปักลายเมฆาที่บรรจุเข็มเงินของนางวางอยู่

“แค่ก... แค่ก...” นางไอออกมาอย่างสิ้นหวัง พยายามส่งสัญญาณ

หมอเฒ่าอู๋ยังคงยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง ทำอะไรไม่ถูก แต่เสี่ยวถิงที่ร้องไห้จนหน้าตาเปรอะเปื้อนกลับสังเกตเห็นสายตาของผู้เป็นนาย นางมองตามไปยังซองหนัง แล้วหันกลับมามองใบหน้าที่เริ่มเขียวคล้ำของคุณหนูของนาง

 “เข็ม.... คุณหนูต้องการเข็ม!” สาวใช้ร้องออกมาแล้วพุ่งไปยังโต๊ะทันที

“นังหนู เจ้าจะทำอะไร!”

หมออู๋ตวาดไล่หลัง แต่เสี่ยวถิงไม่สนใจ นางคว้าซองหนังมายื่นให้หลินเฟยหรงที่กำลังจะหมดลมหายใจ มือของหลินเฟยหรงสั่นเทาจนแทบจะรับไว้ไม่ไหว เรี่ยวแรงมหาศาลยังคงบีบรัดลำคอของนางไว้แน่น นางไม่มีปัญญาแม้แต่จะเปิดซองหนังออก

“เปิด.....เร็ว.....” นางเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น

เสี่ยวถิงรีบคลี่ซองหนังออก เข็มเงินเรียงรายแวววาวสะท้อนแสงเทียนอยู่ภายใน หลินเฟยหรงใช้ดวงตาที่พร่ามัวใกล้จะปิดสนิทจ้องไปยังเข็มเล่มที่สามจากทางขวา มันเป็นเข็มที่มีความยาวและหนาที่สุด นางรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายยกนิ้วชี้ไปที่มัน เสี่ยวถิงหยิบขึ้นมาทันที

“แทง.....ตรงนี้.....”

นางพยายามชี้นิ้วไปยังจุดชีพจรบนแขนของจ้าวหยางเจี้ยนที่กำลังบีบคอนางอยู่ แต่เรี่ยวแรงของนางหมดสิ้นแล้ว แขนตกลงข้างลำตัวอย่างอ่อนแรง

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น สติของหลินเฟยหรงกลับกระจ่างชัดอย่างน่าประหลาด นางต้องรอด และเขาก็ต้องรอดเช่นกัน.... นางกัดริมฝีปากล่างของตนเองอย่างแรงจนได้รสคาวเลือด ความเจ็บปวดแล่นปราดช่วยเรียกสติที่กำลังจะเลือนหายให้กลับคืนมา นางใช้มือขวาที่พอจะขยับได้ คว้าเข็มเงินมาจากมือของเสี่ยวถิง

นางไม่มีเวลาให้ลังเล ไม่มีเวลาให้หวาดกลัว ในหัวมีเพียงภาพจำลองของเส้นลมปราณและจุดชีพจรสำคัญทั่วร่างของมนุษย์ที่นางศึกษามาตลอดชีวิต นิ้วโป้งและนิ้วชี้ของนางคีบเข็มเงินไว้มั่น ปลายแขนบิดออกในองศาที่เป็นไปไม่ได้สำหรับคนธรรมดาที่กำลังถูกบีบคอจนแทบสิ้นใจ

ฉึก!

ปลายเข็มเงินที่แหลมคมแทงทะลุผ่านอาภรณ์เนื้อดี จมลึกลงไปในจุด ‘เส้าไห่’ บริเวณข้อพับแขนด้านในของจ้าวหยางเจี้ยนอย่างแม่นยำ มันเป็นจุดสกัดกั้นพลังลมปราณที่รุนแรงที่สุดจุดหนึ่ง หากฝังเข็มลึกเกินไปอาจทำให้แขนทั้งข้างไร้ความรู้สึกไปตลอดกาล แต่นางไม่มีทางเลือกอื่น

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แรงบีบยังคงหนักหน่วงไม่เปลี่ยน แต่แล้ว ดวงตาสีเลือดคู่นั้นก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง แสงแห่งความบ้าคลั่งค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความสับสนและเจ็บปวด ท่อนแขนที่แข็งดังศิลาเริ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

หลินเฟยหรงไม่รอช้า นางบิดข้อมืออีกครั้ง ฝังเข็มเงินอีกเล่มที่คว้ามาจากซองหนังเข้าที่จุด ‘เทียนฉวน’ บนต้นแขนของเขา

“อึ่ก......”

เสียงคำรามต่ำลอดออกมาจากลำคอของจ้าวหยางเจี้ยน ร่างสูงใหญ่ของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับถูกฟ้าผ่า มือที่บีบลำคอของนางคลายออกในที่สุด

ร่างของหลินเฟยหรงร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างหมดแรง นางโกยอากาศเข้าปอดอย่างตาลีตาเหลือก ไอโขลกออกมาจนตัวงอ น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บแสบที่แล่นไปทั่วทั้งลำคอและทรวงอก แต่ยังไม่ทันที่เสี่ยวถิงกับหมออู๋จะได้เข้ามาดูอาการ ร่างที่ไร้สติของจ้าวหยางเจี้ยนก็โงนเงนแล้วล้มฟาดลงมาบนพื้นเสียงดังตึง!

“ท่านอ๋อง!” หมอเฒ่าอู๋ร้องลั่น รีบถลาเข้าไปดูอาการ

“คุณหนู! คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!”

เสี่ยวถิงร้องไห้สะอึกสะอื้น พยายามจะประคองร่างของหลินเฟยหรงขึ้นมา

หลินเฟยหรงโบกมือปัดอย่างอ่อนแรง

“ข้า.... ไม่เป็นไร”

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน สายตาของนางจับจ้องอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เข็มเงินสองเล่มยังคงปักคาอยู่ที่แขนของเขา ลมหายใจของเขาเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ แต่ใบหน้ายังคงซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกเป็นสีคล้ำ

นางรู้ว่านี่เป็นเพียงการซื้อเวลา การสกัดจุดชีพจรทำได้เพียงแค่ระงับอาการคลุ้มคลั่งชั่วคราวเท่านั้น พิษร้ายยังคงไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเขา กัดกินอวัยวะภายในและทำลายสติสัมปชัญญะของเขาอย่างช้าๆ หากนางไม่รีบปรุงยาถอนพิษให้สำเร็จ เขาจะต้องตาย หรือไม่ก็กลายเป็นอสูรไร้หัวใจไปตลอดกาล

“หมอเฒ่าอู๋ ช่วยข้าพาท่านอ๋องขึ้นไปบนเตียง” นางสั่งเสียงเฉียบขาด “เสี่ยวถิง ไปต้มน้ำให้ร้อนเดือดจัด แล้วเอาอุปกรณ์ปรุงยาของข้ามาที่นี่ให้หมดทุกชิ้น! เร็วเข้า!”

ไม่นานนัก ห้องนอนที่เคยโอ่อ่าก็ถูกเปลี่ยนสภาพให้กลายเป็นห้องปรุงยาชั่วคราว เตาดินเผาขนาดเล็กถูกจุดขึ้นกลางห้อง ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งปะปนกับกลิ่นฉุนของสมุนไพรนานาชนิดที่ถูกบดและเคี่ยวอยู่ในหม้อ

หลินเฟยหรงนั่งอยู่หน้าเตาไฟ นางไม่สนใจรอยช้ำที่ลำคอหรือความเจ็บปวดที่ยังคงแล่นริ้วอยู่ทั่วร่าง สมาธิทั้งหมดของนางจดจ่ออยู่กับการควบคุมอุณหภูมิและสัดส่วนของตัวยาแต่ละชนิด เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก แต่สองมือของนางยังคงมั่นคงและแม่นยำ

หมอเฒ่าอู๋ยืนมองอยู่ข้างๆ ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย คอยส่งสมุนไพรและอุปกรณ์ต่างๆ ตามที่อาจารย์หลินร้องขอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความทึ่งและเลื่อมใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน.... เด็กสาวที่เขาเคยปรามาสในตอนแรก บัดนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความรู้ความสามารถทางการแพทย์ที่ล้ำลึกเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ ความนิ่งสงบเยือกเย็นเมื่อเผชิญกับความเป็นความตาย และความเด็ดเดี่ยวในการตัดสินใจ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่แพทย์ธรรมดาจะพึงมีได้

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เสียงฟืนในเตาแตกประทุดังเป็นจังหวะแข่งกับเสียงลมหายใจแผ่วเบาของบุรุษบนเตียง เปลวเทียนบนเชิงเทียนเริ่มสั้นลงเรื่อยๆ แสงสว่างจากภายนอกหน้าต่างค่อยๆ เปลี่ยนจากสีดำสนิทเป็นสีเทาหม่น และในที่สุด ลำแสงแรกของรุ่งอรุณก็สาดส่องเข้ามาในห้อง

พร้อมกันนั้น กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของยาที่เคี่ยวจนได้ที่ก็ลอยฟุ้งขึ้นมาจากหม้อดินเผา หลินเฟยหรงใช้ช้อนเงิน ตักของเหลวสีอำพันใสราวกับผลึกแก้วขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วบรรจงเทมันลงในขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวขนาดเล็ก

ในที่สุด.... ยาถอนพิษขนานเอกก็เสร็จสมบูรณ์

นางปิดฝาขวดอย่างแผ่วเบา สองมือที่ทำงานไม่ได้หยุดมาตลอดทั้งคืนเริ่มสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อภารกิจอันหนักหน่วงสิ้นสุดลง ความอ่อนล้าและเจ็บปวดที่ถูกกดเก็บไว้ก็ถาโถมเข้าใส่ร่างกายนางในทันที

หลินเฟยหรงเงยหน้าขึ้นมองร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง แสงแดดยามเช้าอาบไล้ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซีดเผือดให้กลับมามีสีเลือดฝาดจางๆ เข็มเงินทั้งสองเล่มถูกถอนออกไปแล้ว รอยช้ำบนลำคอของนางยังคงแสบร้อน แต่เมื่อมองเห็นเขาปลอดภัย ความเจ็บปวดทั้งหมดก็ดูเหมือนจะเลือนหายไป

“คุณหนู.... สำเร็จแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวถิงถามเสียงสั่นเครือ

หลินเฟยหรงไม่ตอบ นางเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ แล้วยันกายลุกขึ้น เดินตรงไปยังเตียงนอน ถือขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กไว้ในมือราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก