All Chapters of หมอหญิงหัตถ์เทวะพลิกชะตาจวนแม่ทัพ: Chapter 1 - Chapter 10

“เกิดอะไรขึ้น! เสียงดังเอะอะโวยวายอะไรกัน!”นายท่านหลิน เสนาบดีอาวุโสเจ้าของจวนก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ตามหลังมาด้วยหมอหลวงเสิ่นซึ่งได้รับการขอร้องไหว้วานให้มาช่วยรักษาอาการป่วยกะทันหันของคุณหนูใหญ่หลินหมอหลวงเสิ่นเดินตรงเข้ามาที่เตียง ทว่าพอเห็นสภาพของคุณหนูใหญ่เท่านั้นก็ถึงกับขมวดคิ้วนิ่วหน้า“นี่มันเรื่องอะไรกัน! เหตุใดคุณหนูใหญ่จึงทำร้ายร่างกายตนเองเช่นนี้!?”เขาเห็นแขนเสื้อที่ถลกขึ้น รอยกรีดที่น่ากลัว และเลือดที่เปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอน ในใจก็ด่วนสรุปไปแล้วว่านี่คือการประชดประชันหรือพยายามฆ่าตัวตายของสตรีที่ไม่ได้ดั่งใจนายท่านหลินเห็นสภาพบุตรสาวก็มีสีหน้าเย็นชาขึ้นหลายส่วน“เฟยหรง! นี่เจ้าคิดจะทำอะไร!”หลินเฟยหรงไม่มีแรงจะต่อปากต่อคำ นางเพียงแค่พิงหมอนหอบหายใจอย่างอ่อนแรง พลางชี้นิ้วไปทางแขนของตนเองเป็นสัญญาณให้หมอหลวงตรวจดูหมอหลวงเสิ่นแค่นเสียงในลำคออย่างไม่พอใจ แต่ก็ยอมก้มลงไปหมายจะจับชีพจรตามหน้าที่ ทว่าวินาทีที่สายตาของเขามองเห็นเข็มเงินสามเล่มที่ปักอยู่บนแขนขาวซีดนั้น ร่างทั้งร่างของเขาก็พลันแข็งทื่อไปในทันทีดวงตาของหมอหลวงเบิกกว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้า มือที่กำลังจะยื่

สิบวันให้หลังเหตุการณ์ข้างกำแพงจวนคืนนั้น เมื่อได้หญ้าสมุนไพรน้ำค้างช่วยบรรเทาความปวดแสบปวดร้อนในทรวงอก อาการของหลินเฟยหรงก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้นร่างกายจะยังไม่กลับมาแข็งแรงสมบูรณ์เต็มร้อย แต่ก็ไม่ถึงกับต้องนอนติดเตียงตลอดวันอีกต่อไปกลิ่นไม้จันทน์หอมลอยอบอวลอยู่ในห้อง ปลายนิ้วเรียวของหลินเฟยหรงกำลังบรรจงปักเข็มเงินลงบนหุ่นผ้าที่ยัดนุ่นไว้แน่น ตรงตำแหน่งจุดฝังเข็มสำคัญต่างๆ ที่นางทำเครื่องหมายไว้ด้วยตนเอง ความรู้และความทรงจำด้านกายวิภาคศาสตร์จากชาติก่อนผสานเข้ากับตำราหมอเทวดาซึ่งติดตัวมากับร่างนี้อย่างน่าอัศจรรย์ นางขยับเข็มด้วยความเร็วและความแม่นยำที่เสี่ยวถิงซึ่งยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง“คุณหนู.... นี่ท่านไปเรียนรู้วิชาฝังเข็มมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ”สาวใช้เอ่ยถามด้วยความทึ่ง หลังจากเห็นคุณหนูของตนนั่งทำเช่นนี้มาหลายวันแล้วหลินเฟยหรงชะงักมือเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา“ก็อ่านจากตำราในห้องหนังสือของท่านพ่ออย่างไรเล่า”นางตอบปัดไปโดยไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา ความจริงแล้วนี่คือการฝึกฟื้นฟูความรู้สึกของปลายนิ้วให้กลับมาเฉียบคมเหมือนตอนที่นางยังเป็นศัลยแพทย์ทันใดนั้น เสียง

แสงเทียนจากโคมศิลาและตะเกียงน้ำมันส่องสว่างวูบวาบไปทั่วโถงใหญ่แห่งจวนสกุลหลิน ซึ่งบัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นเรือนแพทย์สนามชั่วคราวอย่างเร่งด่วน อากาศภายในห้องปิดทึบอบอวลไปด้วยกลิ่นสุราขาวเข้มข้นปะปนกับกลิ่นสมุนไพรฆ่าเชื้อที่ฉุนจนแสบจมูก หลินเฟยหรงกำลังจุ่มมีดผ่าตัดเล่มเล็กที่ถูกตีขึ้นมาเป็นพิเศษ คีมโลหะ และเข็มโค้งลงในชามกระเบื้องเคลือบที่บรรจุสุรากลั่นฤทธิ์แรงที่สุดเพื่อทำความสะอาดแสงสะท้อนจากตะเกียงจับจ้องบนใบมีดที่ถูกลับจนคมกริบ ขับเน้นให้เห็นใบหน้างามที่เรียบเฉยและเยือกเย็นของสตรีผู้อยู่หลังคมมีด ม่านตาของนางหดเล็กลง จดจ่ออยู่กับอุปกรณ์ทุกชิ้นที่ถูกคีบขึ้นมาวางเรียงบนผ้าขาวสะอาดซึ่งปูรอไว้ข้างเตียงไม้กลางโถง โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนนอนพิงหมอนแพรหลายใบที่ซ้อนกันอยู่ ทรวงอกเปลือยเปล่าของเขาเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งสมชายชาตินักรบ หากสิ่งที่สะกดสายตายิ่งกว่าคือบาดแผลฉกรรจ์บริเวณเหนือราวนมซ้าย บัดนี้ขอบแผลกลายเป็นสีดำคล้ำและส่งกลิ่นเนื้อตายจางๆ คลุ้งปะปนกับกลิ่นสุรา ชายหนุ่มมองการกระทำของนางเงียบๆ สายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเ

“ท่านอ๋อง! นี่มันไม่เหมาะสม!” หลินเฟยหรงโพล่งขึ้นมาอย่างลืมตัว “หม่อมฉันเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน เป็นถึงคู่หมั้นพระราชทานของพระองค์ การย้ายเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องก่อนพิธีสมรสจะทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้นะเพคะ!”“ชื่อเสียงของเจ้า หรือชีวิตของข้า สิ่งไหนสำคัญกว่ากัน” จ้าวหยางเจี้ยนย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาของเขาปราศจากร่องรอยของการหยอกเย้าล้อเล่นใดๆ “อีกอย่าง ข้าได้แจ้งเรื่องนี้ให้เสนาบดีหลินทราบแล้ว และเขาก็ไม่คัดค้าน”คำพูดสุดท้ายของเขาราวกับน้ำเย็นที่สาดใส่หน้าหญิงสาวจนชาไปหมด บิดาของนาง.... ยอมยกนางให้เขาไปง่ายๆ เช่นนี้เชียวหรือความรู้สึกขมขื่นแล่นปราดขึ้นมาในอก แต่หลินเฟยหรงสะกดมันเอาไว้ได้ทัน นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน“หม่อมฉันจะไป” นางเอ่ยเสียงหนักแน่น “แต่มีเงื่อนไข”มุมปากของจ้าวหยางเจี้ยนยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเย้ยหยัน“เจ้าคิดว่าตัวเองอยู่ในสถานะที่จะต่อรองได้หรือ”“เสี่ยวถิงต้องไปกับหม่อมฉัน และท่านอ๋องต้องจัดหาห้องทดลองยาพร้อมด้วยสมุนไพรทุกชนิดที่หม่อมฉันต้องการให้” นางกล่าวต่อโดยไม่สนใจท่าทีของเขา “หากท่านทำไม่ได้ การรัก

ครู่ต่อมา เสี่ยวถิงก็กลับมาพร้อมกับหุ่นผ้าขนาดเท่าตัวคนที่หลินเฟยหรงทำขึ้นเอง บนตัวหุ่นมีเส้นสายลายจุดที่ขีดเขียนไว้ด้วยหมึกสีแดงและดำอย่างละเอียดซับซ้อน มันคือแผนภาพจำลองระบบกล้ามเนื้อและเส้นประสาทที่นางวาดขึ้นจากความทรงจำเมื่อครั้งเรียนวิชากายวิภาคศาสตร์ในชาติก่อน สร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคนที่ได้เห็นเป็นอย่างยิ่ง“นี่มัน.... ของวิเศษอันใดกัน”หมอเฒ่าอู๋พึมพำ จ้องมองลายเส้นประหลาดบนหุ่นตาไม่กะพริบหลินเฟยหรงไม่ตอบ นางหันไปหาองครักษ์ลิ่วเฟิง“ท่านลองยกแขนขวาขึ้นช้าๆ”องครักษ์หนุ่มทำตาม แต่เมื่อยกแขนขึ้นได้เพียงครึ่งทาง สีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด“เจ็บบริเวณใดมากที่สุด” นางถามเสียงเรียบ“หัวไหล่ด้านหลังขอรับคุณหนู ราวกับมีของแหลมทิ่มแทงอยู่ตลอดเวลา”หลินเฟยหรงพยักหน้า นางเดินไปที่หุ่นผ้าแล้วใช้นิ้วชี้ไปที่จุดๆ หนึ่งบริเวณสะบักหลัง“อาการปวดของท่านไม่ได้เกิดจากเส้นลมปราณติดขัดดังที่ตำราแพทย์โบราณว่าไว้ แต่มันเกิดจากการที่กล้ามเนื้อมัดนี้” นางใช้นิ้วลากไปตามเส้นสีแดงบนหุ่น “อักเสบและกดทับ ‘เส้นสัญญาณ’ ที่เชื่อมต่อไปยังแขนของท่าน”คำว่า ‘กล้ามเนื้อ’ และ ‘เส้นสัญญาณ’ เป็นศั