ภัยมืดในเครื่องเสวยจวนอ๋อง

ควันอุ่นกรุ่นกลิ่นหอมของเป็ดย่างหนังกรอบและไก่ตุ๋นเครื่องยาจีนลอยอบอวลไปทั่วเรือนอาหารที่โอ่โถง แสงสีนวลจากโคมไฟระย้าที่ห้อยลงมาจากเพดานสูงสาดส่องลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงตัวยาว ซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสหลากชนิดจัดวางอย่างงดงาม เสียงกระทบกันของตะเกียบเงินและถ้วยชามหยกดังขึ้นเป็นจังหวะ แต่บรรยากาศโดยรวมกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นความสงบก่อนพายุจะมาเยือน

หลินเฟยหรงนั่งอยู่ข้างกายโซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยน ความใกล้ชิดที่เคยทำให้นางอึดอัดและต้องคอยระวังตัว บัดนี้กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยและปลอดภัย นางเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายของเขาขณะกำลังใช้ช้อนกลางตักน้ำแกงเห็ดหอมใส่ถ้วยให้นางโดยไม่เอ่ยคำใด การกระทำที่เรียบง่ายและเป็นธรรมชาติของเขาทำให้ความอบอุ่นระลอกเล็กๆ แผ่ซ่านในอก ไม่ใช่เพียงเพราะไออุ่นจากถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือ

ฝั่งตรงข้าม หมอหลวงเฒ่าแซ่อู๋ที่ได้ร่วมโต๊ะด้วยเป็นกรณีพิเศษกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก หลังจากที่เขายอมศิโรราบต่อความสามารถและวิชาแพทย์อันน่าอัศจรรย์ของหมอหญิงเทวดาหลินเฟยหรง ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขามักจะหาโอกาสซักถามข้อสงสัยทางวิชาแพทย์จากนางเสมอ

“เอ่อ.... ท่านอาจารย์หลิน” หมอเฒ่ากระแอมไอเล็กน้อย พยายามทำลายความเงียบ “เกี่ยวกับสมุนไพรที่ท่านใช้เมื่อสองวันก่อน สุราขาวมีฤทธิ์ขับพิษเย็นได้ก็จริง แต่ข้ายังไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องใช้ร่วมกับหญ้าเกล็ดวายุในอัตราส่วนที่พิสดารเช่นนั้น มันขัดกับหลักสมดุลหยินหยางในตำราโบราณโดยสิ้นเชิง”

หลินเฟยหรงวางตะเกียบลง กำลังจะเอ่ยปากอธิบาย ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เปล่งเสียง บ่าวชายร่างผอมสูงคนหนึ่งก็ประคองถาดไม้ใส่จานกระเบื้องลายครามเข้ามาอย่างนอบน้อม กลิ่นหอมของปลาหิมะนึ่งซีอิ๊วผสมขิงและต้นหอมลอยเตะจมูกทันทีที่เขาเปิดฝาครอบเงินที่ขัดเงาวับออก

“ปลาหิมะนึ่งยาจีน บำรุงพระวรกายท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

บ่าวผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ดวงตากลับหลุบต่ำ ไม่กล้าสบตาผู้ใดในห้อง เขาบรรจงวางจานปลาลงตรงหน้าจ้าวหยางเจี้ยนอย่างพอดิบพอดี

หลินเฟยหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย บ่าวรับใช้ในจวนแม่ทัพมีอยู่มากมาย แต่นางค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เคยเห็นหน้าชายผู้นี้มาก่อน

นางมองปลายนิ้วของเขาที่กำขอบถาดไม้ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด มือข้างนั้นสั่นเทาน้อยๆ อย่างที่หากไม่สังเกตก็คงไม่มีใครเห็น แต่ที่ทำให้นางรู้สึกถึงความผิดปกติได้อย่างเฉียบพลันคือกลิ่นจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กลิ่นหอมของเครื่องเทศ มันไม่ใช่กลิ่นคาวปลา แต่เป็นกลิ่นโลหะคล้ายกลิ่นสนิมเจือจาง.... กลิ่นเดียวกับที่นางเคยได้สัมผัสจากโลหิตพิษของเขาในวันแรก กลิ่นของพิษกลืนโลหะที่ถูกเจือจางจนแทบจะไร้ร่องรอย แต่สำหรับนางที่คลุกคลีกับมันมาตลอดหลายสิบวัน มันคือกลิ่นที่ไม่อาจลืมเลือนได้

จ้าวหยางเจี้ยนสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของสตรีข้างกาย เขาวางช้อนในมือลงอย่างเงียบเชียบ

“มีอะไรรึ” เขาถามเสียงทุ้มต่ำ มีเพียงนางที่ได้ยิน

หลินเฟยหรงไม่ตอบในทันที สายตาจับจ้องอยู่ที่จานปลาตรงหน้าไม่เว้นวาง เนื้อปลาสีขาวนวลราดด้วยซอสสีเข้มข้น ประดับด้วยขิงซอยและต้นหอมดูน่ารับประทานอย่างยิ่ง แต่ในสายตาของแพทย์หญิง มันกลับแฝงไว้ด้วยอันตรายถึงชีวิต จังหวะนั้นเองที่บ่าวชายคนนั้นกำลังจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวก่อน”

เสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจของว่าที่พระชายาโซ่วอ๋องหยุดทุกการเคลื่อนไหวในบัดดล เสียงพูดคุยของบ่าวไพร่ที่มุมห้องเงียบกริบ ทุกสายตาหันมามองหลินเฟยหรงเป็นจุดเดียว

บ่าวคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย กล้ามเนื้อแผ่นหลังเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าฉงนที่เสแสร้งขึ้นอย่างแนบเนียน

“คุณหนูมีสิ่งใดจะสั่งบ่าวหรือขอรับ”

นางไม่สนใจคำถามไร้สาระ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ท่วงท่าสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความกดดัน นางเดินอ้อมโต๊ะไปยังฝั่งของจ้าวหยางเจี้ยน ทุกย่างก้าวไม่เร่งร้อนกระโตกกระตาก แต่กลับดึงดูดความสนใจจากทุกคน หมอเฒ่าอู๋วางตะเกียบลงอย่างงุนงง เสี่ยวถิงยืนตัวเกร็งอยู่ข้างๆ ด้วยความกังวล

หลินเฟยหรงยื่นมือขาวเรียวของนางออกไปยกจานปลาหิมะที่ไออุ่นยังกรุ่นอยู่ขึ้นจากตรงหน้าจ้าวหยางเจี้ยน แล้วสลับกับจานซุปไก่ตุ๋นของตัวเองที่วางอยู่ข้างๆ การกระทำที่เรียบง่ายและรวดเร็ว ไม่มีการอธิบายใดๆ ทำให้บ่าวชายคนนั้นหน้าถอดสีในทันที เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามไรผม

“คุณหนู! ท่าน.... ท่านทำอะไรน่ะขอรับ! นั่นเป็นอาหารบำรุงของท่านอ๋องนะขอรับ!”

เขาก้าวเข้ามาหมายจะขวาง แต่ทหารองครักษ์สองนายที่ยืนคุมอยู่มุมห้องก็ก้าวออกมาขวางไว้ก่อน ดาบในมือของพวกเขายังคงอยู่ในฝัก แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาก็หนักหน่วงราวกับกำแพงภูผา จนทำให้บ่าวคนนั้นต้องหยุดชะงักและถอยกลับไป

จ้าวหยางเจี้ยนยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เขาไม่ได้ห้ามนางแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขาย้ายจากใบหน้าตื่นตระหนกของบ่าวรับใช้มาจับจ้องที่ทุกการกระทำของหลินเฟยหรงด้วยความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม

หลินเฟยหรงดึงปิ่นหยกขาวที่ประดับมวยผมออกมาอย่างใจเย็น ทำให้เรือนผมสีดำขลับบางส่วนคลายตัวลงมาเคลียต้นคอ นางพลิกปิ่นในมือ เผยให้เห็นเข็มเงินบริสุทธิ์ที่ซ่อนอยู่ภายใน นางใช้ปลายเข็มเงินที่แหลมคม จุ่มลงไปในน้ำซีอิ๊วสีเข้มข้นของจานปลาหิมะที่บัดนี้วางอยู่ตรงหน้าตนเอง

วินาทีที่ปลายเข็มสัมผัสกับของเหลว ปฏิกิริยาก็เกิดขึ้นทันที

ฟู่....

เสียงเดือดเบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับฟองอากาศเล็กละเอียดที่ผุดขึ้นรอบๆ เข็มเงิน ปลายเข็มที่เคยขาวบริสุทธิ์เป็นประกายกลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับถูกจุ่มลงในน้ำหมึกภายในชั่วพริบตา

“เฮือก!”

เสี่ยวถิงอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นปิดปากด้วยความหวาดกลัว หมอเฒ่าอู๋เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่ถือถ้วยชาสั่นระริกจนน้ำชากระฉอก ขณะที่องครักษ์ทั้งสองนายชักดาบออกจากฝักพร้อมกัน เสียงโลหะเสียดสีกันดังก้องไปทั่วห้องอาหารที่บัดนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า

“ในอาหารมียาพิษร้ายแรง!” หมอเฒ่าอู๋ร้องออกมาเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือด