All Chapters of หมอหญิงหัตถ์เทวะพลิกชะตาจวนแม่ทัพ: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อเขามาถึงกระโจมพยาบาล ก็เห็นหมอเฒ่าอู๋กำลังใช้เข็มเงินฝังตามจุดต่างๆ บนร่างของหลินเฟยหรงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงชั่วคราว เสี่ยวถิงร้องไห้จนตาบวมอยู่ข้างๆ“นางเป็นอย่างไรบ้าง!”จ้าวหยางเจี้ยนถามเสียงสั่น เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง จับมือนางขึ้นมากุมไว้ มันเย็นเฉียบจนน่าใจหายหมอเฒ่าอู๋ถอนหายใจ“กราบทูลท่านอ๋อง คุณหนูเพียงแค่ร่างกายอ่อนเพลียเกินขีดจำกัด จากการพักผ่อนไม่เพียงพอและทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน ข้าได้ฝังเข็มเพื่อปรับสมดุลลมปราณแล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องพักผ่อนและบำรุงร่างกายพ่ะย่ะค่ะ”จ้าวหยางเจี้ยนพยักหน้ารับรู้ เขาลูบไล้หลังมือของเฟยหรงเบาๆ ใบหน้าของนางซีดเซียวปราศจากสีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก มีรอยแตกเล็กน้อย เขาสั่งคนไปตามแพทย์หลวงอีกสองคนที่ติดตามทัพมาให้มาช่วยงานหมอเฒ่าอู๋ ก่อนจะหันไปสั่งเสี่ยวถิงด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“ไปเตรียมน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดมา ข้าจะเช็ดตัวให้นางเอง”“แต่ท่านอ๋อง.....” เสี่ยวถิงอึกอัก “นี่เป็นงานของบ่าวนะเจ้าคะ”“ออกไป”เขาพูดเพียงสั้นๆ แต่แววตาที่มองมานั้นทำให้เสี่ยวถิงไม่กล้าขัดคำสั่งอีก นางรีบคำนับแล้วออกไปจัดเตรียมของตามที่เขาสั่งอย่างรวดเร็วตลอดทั้ง

“อีกนิดเดียว.... อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น”หมอเฒ่าพึมพำกับตัวเอง เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผากที่เหี่ยวย่น เขากำลังจะใส่สมุนไพรหายากตัวสุดท้ายซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของยาถอนพิษลงไป“ท่านหมออู๋ เป็นอย่างไรบ้าง” หลินเฟยหรงเดินเข้ามาถามหลังจากจัดการพันแผลให้ทหารนายล่าสุดเสร็จ“ใกล้แล้วท่านอาจารย์หลิน.... ข้ากำลังจะใส่ ‘หญ้าประกายเหมันต์’ ลงไปแล้ว หากทุกอย่างเป็นไปตามตำราที่ท่านให้มา ยาถอนพิษที่สมบูรณ์จะสำเร็จในอีกไม่ถึงหนึ่งเค่อ”หมอเฒ่าอู๋ตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนอ่อนล้าหลินเฟยหรงพยักหน้า “ดีมาก ท่านทำต่อไป ข้าจะไปดูคนเจ็บทางโน้น”ทันใดนั้นเอง ทหารนายหนึ่งในชุดเกราะเปรอะเปื้อนเลือดก็โขยกเขยกเข้ามาในกระโจม เขาทรุดตัวลงกับพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด“ช่วยด้วย.....ช่วยข้าด้วย.....ข้าถูกแทง.....”เสี่ยวถิงซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดรีบวิ่งเข้าไปประคอง “ท่านทหาร! ท่านเป็นอะไรไป!”“ข้า......ข้าถูกแทงที่ด้านหลัง......” เขากล่าวเสียงขาดห้วงหลินเฟยหรงกับหมอเฒ่าอู๋หันไปมองพร้อมกันด้วยความเป็นห่วง หมอเฒ่าอู๋ซึ่งปรุงยาเสร็จพอดี รีบนำยาถอนพิษที่เพิ่งสกัดได้ปริมาณเล็กน้อยบรรจุลงในขวดยาหยกขาวอย่างรวดเร็ว

เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงหอบหายใจของทหารที่วิ่งเข้ามาทำลายความเงียบอันตึงเครียดภายในกระโจมพยาบาล แววตาของจ้าวหยางเจี้ยนที่จ้องมองหลินเฟยหรงอย่างล้ำลึกพลันเปลี่ยนเป็นคมปลาบ เขาหมุนตัวเผชิญหน้ากับทหารผู้นำสารทันที“มีอะไร!”“ท่านอ๋องแม่ทัพ แย่แล้วพะยะค่ะ!” ทหารผู้นั้นคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เสียงของเขาสั่นเครือ “ทัพของเว่ยอ๋องที่แตกพ่ายไปเมื่อครู่ บัดนี้พวกมันกลับมาอีกครั้ง แต่..... แต่พวกมันไม่ได้มาเพียงลำพังพะยะค่ะ!”“พวกมันพาใครมา”“ชาวบ้านพะยะค่ะ.... พวกมันไปกวาดต้อนชาวบ้านจากหมู่บ้านเชิงเขามาเป็นโล่มนุษย์!”หลินเฟยหรงซึ่งกำลังจะก้มลงตรวจชีพจรของหมอเฒ่าอู๋อีกครั้งชะงักงัน นางเงยหน้าขึ้นมองหยางเจี้ยนด้วยแววตาตื่นตระหนก แผนการสับเปลี่ยนยาพิษของนางทำลายแผนขโมยยาของศัตรูได้ก็จริง แต่มันไม่ได้หยุดยั้งความเหี้ยมโหดของสงคราม“เจ้าดูแลหมอเฒ่าต่อ” จ้าวหยางเจี้ยนสั่งนางด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหันไปสั่งทหาร “เตรียมทัพ! ข้าจะออกไปดูด้วยตนเอง!”เขาก้าวพรวดพราดออกจากกระโจมไปพร้อมกับองครักษ์ หลินเฟยหรงมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปจนลับตา นางหันกลับมามองร่างของหมอเฒ่าอู๋ที่หลับใหลไม่ได้สติ แล้วมองไปยังเ

เสียงโห่ร้องก้องกังวานดุจเสียงคลื่นยักษ์โถมเข้าซัดฝั่ง คลื่นเหล็กและโลหิตสาดซัดเข้าใส่แนวป้องกันของทัพกบฏเว่ยอ๋องจนแตกกระจัดกระจาย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นดินและเหงื่อไคลของบุรุษในสนามรบ โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนยืนตระหง่านอยู่ ณ ปลายสุดของหัวหอกที่ทะลวงลึกเข้าไปในทัพศัตรู ดาบยาวในมือของเขากลายเป็นลำแสงสีเงินที่วาดวงกวาดล้างทุกชีวิตที่ขวางหน้า เกราะหนักทั่วร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงฉานจนแทบมองไม่เห็นสีเดิมหลินเฟยหรงยืนอยู่หลังแนวรบ ในวงล้อมของทหารองครักษ์ที่จงรักภักดีที่สุดของโซ่วอ๋อง นางไม่ได้ถอยลึกเข้าไปในค่าย แต่กลับเลือกจุดที่สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างชัดเจนที่สุด ทุกครั้งที่ดาบของเขาฟาดฟัน ทุกครั้งที่ร่างของศัตรูล้มลงต่อหน้าเขา หัวใจของนางก็บีบรัดด้วยความห่วงใยและภาคภูมิใจระคนกันไป มือเรียวขาวที่เคยแต่จับเข็มเงินและเทียบยา บัดนี้กลับกำแน่นจนข้อขึ้นสีขาวซีดอยู่ภายในแขนเสื้อกว้างกองทัพของจ้าวหยางเจี้ยนที่ได้รับการหนุนเสริมจากทัพหลวงกำลังได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด ทหารเลวของเว่ยอ๋องที่ถูกเกณฑ์มาอย่างเร่งรีบเริ่มแตกทัพหนีเอาตัวรอด แต่ทว่าเมื่อทัพหน้าของจ้าวหย

เสียงอึกทึกในสนามรบพลันเงียบงันลง โลกทั้งใบของหลินเฟยหรงหดแคบลงเหลือเพียงร่างในชุดเกราะที่เปรอะเปื้อนโลหิตซึ่งล้มฟุบลงบนพื้นดินที่ชุ่มโชก ความเย็นเยียบแล่นจับขั้วหัวใจ เฉียบพลันและเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าคมดาบใดๆ“ท่านแม่ทัพ!”เสียงตะโกนโหวกเหวกของทหารรอบข้างดังขึ้นพร้อมๆ กับที่พวกเขาทะยานเข้ามาล้อมร่างของจ้าวหยางเจี้ยนไว้เป็นกำแพงมนุษย์ ป้องกันอันตรายจากศัตรูที่ยังหลงเหลือแต่หลินเฟยหรงเร็วกว่านั้น นางแหวกวงล้อมของทหารองครักษ์ที่คอยคุ้มกันนางอยู่ราวกับสายลม พุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง ร่างบางในอาภรณ์สีอ่อนเปรอะเปื้อนฝุ่นดินและคราบเลือดทรุดลงคุกเข่าข้างกายเขาโดยไม่สนใจพื้นดินที่เหนียวเหนอะไปด้วยเลือดและความตาย“ท่านอ๋อง!”นางเรียกเขา เสียงสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ มือเรียวบางที่สั่นเทาเอื้อมไปประคองใบหน้าคมคายขึ้นมา ผิวของเขาซีดเผือดเย็นเฉียบ ริมฝีปากแห้งผากเริ่มปรากฏสีคล้ำจางๆ ดวงตาที่เคยคมปลาบดุจเหยี่ยว บัดนี้ปิดสนิท ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้รองแม่ทัพนายหนึ่งฝ่าวงล้อมเข้ามา“คุณหนูหลิน ต้องรีบพาท่านอ๋องกลับกระโจมพยาบาลขอรับ!”“ไม่ได้!” หลินเฟยหรงตวาดสวนกลับทันควัน