Todos os capítulos de รักร้ายนายมาเฟีย (ยี่เฟิงxโปรด): Capítulo 21 - Capítulo 30

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~(ยี่เฟิง xโปรด)...PRODPRAN PARTมึน เวียนหัว นี่ผมหลับไปนานแค่ไหนกัน เหมือนโดนยาสลบ ผมพยายามลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ ห้อง ผมยังคงนอนอยู่ในห้องของหลิวลี่เฉิง จริงๆ ผมก็ไม่ได้ว่าไม่ชอบขี้หน้าเขา แต่พอเขาพูดจาดูถูกผม ผมก็เลยรู้สึกไม่ดีนิดหน่อย"ตื่นแล้วหรือ""ครับ....อ่ะ ผมนอนไปนานแค่ไหนเนี่ย""เกือบทั้งวัน"ใจหายวาบเลยกู....ป่านนี้ไอ้เฮียยี่มันไม่อาละวาดแย่แล้วหรือที่หาผมไม่เจอ ความจริงเมื่อคืนผมต้องกลับไปนอนบ้านแล้วรุ่งเช้าก็ต้องมาทำงานตามที่ไอ้พี่กล้าบอกไว้ แต่นี่มันกำลังจะครบหนึ่งวัน ซวย ซวยแล้ว คิดได้ดังนั้นผมจึงรีบลุกออกจากที่นอนโดยด่วน"จะกลับเลยหรือ เดี๋ยวฉันไปส่ง จากนี่ไปตลาดก็ไกลอยู่นะ"ผมจำเป็นต้องรับความหวังดีจากหลิวลี่เฉิง เพราะถ้าผมออกไปทั้งๆ ที่สภาพสะบักสะบอมแบบนี้คงจะไปไม่ถึงบ้านแน่...บริเวณงานชั้นล่างเสียงเพลงบรรเลงครึกครื้นอยู่ชั้นล่าง ทั้งเพื่อนสนิทของหลิวฟางหลิน กับญาติพี่น้อง รวมไปถึงเหอยี่เฟิง กำลังรับประทานอาหารกันโดยไม่ได้ทันสังเกตุเห็นว่าชั้นบน นายน้อยของตระกูลหลิวกำลังพยุงเด็กหนุ่มหน้าหวานลงมาข้างล่างด้วยท่าทางสนิทสนม แต่แล้วเสียงของพี่สา

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด)...วันนี้หมอบอกว่าไอ้ปรายมันกลับบ้านได้แล้ว พี่กล้ามาหาผมกับแม่ทุกวันตามคำสั่งไอ้เฮียยี่ หรือมันจะกลัวว่าผมจะหนีมัน บอกแล้วไงว่าผมไม่หนี ผมต้องตักตวงเงินทองจากมันอีกเยอะ พี่กล้าเดินมาพร้อมกับถุงยาแล้วยื่นให้ผม ส่วนผมกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอยู่ก็จำเป็นต้องละมือแล้วเอื้อมหยิบถุงยา ผมเปิดออกดูก็เห็นว่ามีขวดยาอยู่หลายขวด คงจะบังเอิญที่พี่กล้าลืมหยิบใบเสร็จออกไปด้วย ผมจึงคลี่ออกดู เมื่อเห็นค่ารักษาผมถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ เฉพาะค่าห้องก็เกือบหมื่นแถมยังมีค่ายากับค่าอื่นๆอีก ทำไมถึงแพงขนาดนี้"พี่กล้า ค่ารักษาทำไมถึงแพงขนาดนี้ล่ะ แล้วผมจะหาเงินที่ไหนมาคืน""เออ นายเขาจ่ายให้ไม่เป็นไรหรอก ก็น้องมึงปอดบวมด้วย ต่อไปเวลานอนก็ใส่เสื้อหนาๆล่ะ อากาศมันชื้น""แล้วนี่เฮียให้พี่มาจ่ายค่ายาหรือ""อืม ให้มารับมึงกับแม่ด้วย""หืม มารับผม เดี่ยวผมกลับเองก็ได้ รถสองแถวก็มีเยอะแยะ""มึงจะให้น้องกับแม่ลำบากทำไม เก็บของเสร็จหรือยัง""เสร็จแล้วครับ"พี่กล้าพาผมกับแม่และก็ไอ้ปรายมาส่งที่บ้าน แล้วยังซื้อของใช้กับของกินมาให้แม่ด้วย พี่กล้าบอกว่าเผื่อผมไปทำงานแล้ว แม่จะไ

~รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด)...PRODPRAN PART"อื้อ... โอย"ผมเจ็บแปลบทันทีที่รู้สึกตัว นี่ผมอยู่ที่ไหน จำได้ว่ามีไอ้โจรเหี้ยมันมางัดบ้านผมแล้วผมกับมันก็ต่อสู้กัน ผมโดนมันบีบคอเกือบตาย แล้วผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย มองไปรอบๆห้องสีขาว ที่นี่คงจะเป็นโรงพยาบาลสินะ "โอ้ย... เชี่ย"ผมใช้ฝ่ามือดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งโดยไม่ได้มองว่าที่มือมีเข็มน้ำเกลือเจาะอยู่ ผมคงลุกเร็วไปเลือดที่มือมันถึงถูกดูดให้ไหลย้อนขึ้นมาที่สายสีขาว ผมเหลือบมองไปทั่วห้องพลันสายตาก็ปะทะกับร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่ที่โซฟาเฮียยี่ทำไมมันมานอนอยู่ที่นี่ผม แล้วแม่ผมไปไหน ในขณะที่ผมกำลังจ้องมองมันอยู่นั้น เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น นางพยาบาลในชุดสีขาวสะอาดตาใบหน้ายิ้มแย้มเดินเข้ามาหาผมพร้อมรถเข็นที่ใส่อุปกรณ์ทำแผลและขวดยา เธอเหลือบมองสายน้ำเกลือแล้วคิ้วขมวดมุ่น พร้อมกับใช้นิ้วมือเรียวปรับระดับของหยดน้ำ แล้วหันมาหาผม"ตอนลุกขึ้นระวังหน่อยสิ เดี๋ยวโดนเจาะเข็มใหม่ไม่รู้ด้วยนะ""พี่พยาบาลครับ ใครพาผมมาโรงพยาบาล""อ๋อ... คุณยี่เฟิง เมื่อคืนคุณเขาก็นอนที่นี่นะ""แล้วแม่ผม""ป้าแกกลับไปได้สักพักแล้วล่ะ "เสียงของผมที่คุยก

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . รถบิ๊กไบค์คันใหญ่แล่นเข้ามาจอดสงบนิ่งอยู่หน้าสถานที่อโคจร ตึกแถวสามชั้นย่านเจริญกรุงถูกแปรสภาพให้กลายเป็นผับหรู ที่นี่เพิ่งตกแต่งแล้วเสร็จเพื่อที่จะเปิดให้บริการวันนี้เป็นวันแรก ชายในชุดพนักงานรีบวิ่งมาต้อนรับ เหอยี่เฟิงลงจากรถแล้วไม่ลืมที่จะโอบเอวเด็กหนุ่มร่างเล็กให้ลอยละลิ่วตามลงมาด้วย "เฮ้ยเฮีย ผมลงเองได้ จะอุ้มทำไมวะ" "ลงยังไง ตอนขึ้นกูยังเป็นคนอุ้มขึ้นเลย" เด็กหนุ่มเหลือบมองพนักงานหลายคนที่ยืนอมยิ้มอยู่ ร่างสูงใหญ่เดินนำเด็กหนุ่มเข้าไปด้านใน คนตัวเล็กเหลียวมองซ้ายขวาแล้วรู้สึกเกรงสถานที่อยู่ไม่เบา ไอ้เฮียยี่พาเขามาที่นี่ทำไม มันจะมาเที่ยวหรือ แต่นี่มันยังไม่คำ่สักหน่อย แหงนมองข้างบนที่มีโคมไฟระย้า ด้านล่างถูกตกแต่งอย่างหรูหรา เด็กน้อยไม่เคยเห็นสถานที่แบบนี้มาก่อน ช่วงนี้ยังไม่ใช่เวลาเปิดบริการ พวกพนักงานจึงตระเตรียมเก้าอี้และอุปกรณ์ต่างๆจนวุ่นวายไปหมด แต่ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนก็ยังไม่ลืมที่จะยกมือไหว้คนที่เพิ่งเดินเข้ามา เด็กหนุ่มมองด้วยความสงสัย เมื่อเหลียวมองไปเห็นถึงความใหญ่โตแล้วฝ่ามือน้อยๆจึงเผลอเอื้อมไปจับชายเสื้อของคนตัวโตโดยอ

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิง xโปรด) . . . เป็นเวลาหลายวันเเล้วที่โปรดปรานได้เข้ามาอยู่ในบ้านของเหอยี่เฟิง ทุกๆเช้าก่อนที่เหอยี่เฟิงจะออกไปดูงาน เขาก็จะเอาเด็กหนุ่มนั่งรถไปส่งที่โรงเรียนด้วย ส่วนตอนเลิกเรียนเขาจะให้คนขับรถไปรับ ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วที่โปรดปรานได้เรียนหนังสือในระดับมัธยม เด็กหนุ่มผิวขาว ดวงตากลมโตกับชุดนักเรียนขาสั้นสีดำ และทรงผมประบ่าที่ถูกมัดรวบไว้ด้านหลังให้ดูสุภาพ เป็นภาพที่ทำให้เหอยี่เหิงละสายตาออกมาไม่ได้ เขานั่งอยู่ในรถสปอร์ตสีดำที่จอดสงบนิ่งอยู่หน้าโรงเรียนเป็นเวลาหลายนาที เขามาก่อนเวลาเลิกเรียน ชายหนุ่มแลบลิ้นร้อนออกมาเลียริมฝีปากที่เเห้งผาก เกือบอาทิตย์แล้วที่เขาไม่ได้ปลดปล่อย เกือบอาทิตย์แล้วที่เขาต้องคอยมองไอ้เด็กนั่นมันหยอกล้อกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน ไม่ชอบเลย เหอยี่เฟิงรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่เห็นเด็กหนุ่มอีกคนใช้มือมาจับแก้มคนของเขา แล้วคนของเขาก็ยังคงยิ้มให้ ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่น แล้วเหอยี่เฟิงก็อดทนรออยู่ในรถไม่ไหว "โปรดปราน จะกลับได้หรือยัง" "อ้าว...เฮีย มาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ ผมไม่เห็นเลย " "เพิ่งมา" "เฮียรอก่อนนะ ผมทำงานกลุ่มอีกสักสิบน