Todos os capítulos de รักร้ายนายมาเฟีย (ยี่เฟิงxโปรด): Capítulo 41 - Capítulo 50

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด)...ผมนั่งอยู่หน้าห้องรอตรวจที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านอาจจะเป็นเพราะที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชนด้วย ผมนั่งรอแม่ที่เข้าไปตรวจเกือบชั่วโมงแล้ว ส่วนไอ้เฮียยี่มันเดินไปไหนกับพี่สิงห์ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน "พี่โปรดค้าบ ปรายหิว""รอแม่ออกมาก่อน ถ้าเราไปตอนนี้เดี๋ยวหมอออกมาไม่เจอญาติคนป่วย อดทนหน่อยนะ""อือ.... ก็ได้""ไอ้หนู หิวหรือเปล่า"ผมหันไปมองตามเสียงเรียกก็เห็นว่าเป็นพี่สิงห์ที่เดินเข้ามา ในมือพี่แกมีถุงอยู่สองสามใบ แกเดินมานั่งลงข้างๆไอ้ปราย ส่วนไอ้ตัวดีพอเห็นว่ามีของกินเท่านั้นแหล่ะกระตือรือร้นขึ้นมาทันทีเชียว"อ่ะ.... คุณโปรด นายฝากมาให้""อะไรหรือครับพี่สิงห์""ข้าวผัดกุ้งกับติ๋มซำ และก็ซาลาเปา กับน้ำอัญชันครับ เอาให้น้องกินด้วย สงสัยคงจะหิวแล้ว นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วด้วย""ขอบคุณมากครับ ลำบากพี่สิงห์แย่เลย""เเหะๆ ไม่ลำบากหรอกครับ พี่แค่เดินเอามาให้ ส่วนคนซื้อน่ะ อยู่โน่นครับ"พี่มันชี้ไปที่คนตัวสูงที่ยืนพิงรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำอยู่ข้างๆตึก เฮียมันกำลังเลื่อนโทรศัพท์ส่วนอีกมือก็คีบบุหรี่ แม่ง! ไม่รู้หรือไงว่าที่โรงพยาบาลเขาไม่ให้สูบ ผมชะเง้อไปมองพ

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~(ยี่เฟิงxโปรด)...สนามบินสุวรรณภูมิYi feng partผมมารอรับคนเป็นพ่อโดยออกมากับลูกน้องเพียงแค่สองสามคนเท่านั้นเพื่อไม่ให้เอิกเกริก รอเพียงไม่นานร่างสูงใหญ่ผิวขาวในชุดเสื้อคลุมตัวยาวสวมทับกับเสื้อสูทด้านในอีกชั้นก็เดินมาพร้อมกับลูกน้องอีกนับสิบ เมื่อก่อนผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องใช้คนมากมายเวลาไปไหนมาไหน แต่เพิ่งจะตระหนักได้ก็ตอนที่ผมถูกลอบยิงคราวก่อน วิถีของคนมีธุรกิจมืด "สวัสดีครับเตี่ย""อืม... ไอ้เย่?" ร่างสูงใหญ่ที่ผมเคารพเหลือบตามองไปด้านหลังแล้วถามขึ้น"มันรออยู่ที่บ้านครับ" ผมสังเกตุเห็นว่ามาคราวนี้ม๊าผมไม่ได้มาด้วยอย่างที่ไอ้เย่มันบอก เตี่ยเดินตามลูกน้องของผมที่เดินออกไปก่อน ส่วนผมก็เดินตามแล้วปิดท้ายด้วยลูกน้องของเตี่ยที่ลากกระเป๋าตามมาด้วยอีกหลายคนรถบีเอ็มดับเบิลยูคันโปรดของผมที่ตอนนี้มีคนนั่งอยู่ข้างๆด้วย ผมชำเลืองสายตามองคนเป็นพ่อ ไม่ได้เจอท่านมาเกือบหนึ่งปี ตั้งแต่ไอ้เย่มันเรียนจบ คนสูงอายุกว่าไม่ได้ดูแก่ลงเลย เตี่ยผมในวัยห้าสิบห้ายังดูดีกว่าคนอายุเท่ากันเสียอีก"อายี่""ครับ""ปีนี้ลื้ออายุเท่าไหร่""สามสิบสองแล้วครับ""เมื่อไหร่ลื้อจะแต่งง

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด)..."โอ้ย! ไอ้เฮียบ้า ออกไปเลยนะออกไป""หยุด อยู่นิ่งๆสิวะ กูจ้างมึงมาให้เป็นที่ระบายอารมณ์ของกู มึงลืมหรือไอ้โปรด""ฮึก.... ฮึก... "ร่างสูงเพ่งมองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกที่ตีกันวุ่นวาย เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรให้ความโมโหที่คุกกรุ่นอยู่ตอนนี้มันจางลง ไอ้เด็กนี่มันรักเขาอย่างนั้นหรือ "หยุดร้อง กูบอกให้หยุดไง""ไม่หยุด อยากทำอะไรก็ทำเลย ไอ้คนใจร้าย ไอ้คนไม่มีหัวใจ""เออ ได้ ไม่หยุดก็ไม่ต้องหยุด กูจะทำให้มึงรู้ว่าใครเป็นเจ้าของมึง "...กลางดึกสงัดร่างบอบบางที่มีเพียงกางเกงนักเรียนและเสื้อคลุมตัวใหญ่กำลังเดินอย่างคนหมดแรงท่ามกลางความมืดมิดที่รายล้อม เสียงรถยนต์แล่นตามหลังมาจนเปลือกตาที่กำลังจะตกต้องหันไปมอง แต่ตอนนี้ร่างกายกำลังจะไม่ไหว เขาเพิ่งผ่านการร่วมรักแบบซาดิสม์มาไม่นาน เเสงไฟจากรถส่องมาจนเขาต้องหยีตามอง แล้วความกลัวก็แล่นเข้ามาจับหัวใจ หรือจะเป็นคนคนนั้นที่เขาหนีมา คิดได้ดังนั้นโปรดปรานก็ออกวิ่งด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ก็ไม่สามารถจะหนีคนที่วิ่งตามมาได้"เดี๋ยวสิ คุณ เป็นอะไรหรือเปล่า"เสียงที่ไม่คุ้นเคย สองเท้าค่อยๆหยุดลงจนฝ่ามือหนาขอ

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~(ยี่เฟิงxโปรด)...วันนี้ผมเอาเช็คที่ได้จากท่านผู้ใจบุญมาเข้าธนาคาร เมื่อเสร็จธุระแล้ว ผมต้องไปทำงานช่วงสิบโมงจนถึงหนึ่งทุ่ม ที่ร้านคาเฟ่กึ่งกาแฟที่ผมมาสมัครเอง ส่วนร้านที่พี่คิงบอกว่าจะให้ผมๆไปทำนั้น ผมได้ปฏิเสธไปเพราะเห็นว่าที่ร้านมีเด็กมาสมัครพร้อมผม ซึ่งผมคิดว่าตอนนั้นผมยังไม่มีประสบการณ์ก็เลยสละสิทธิ์ให้กับเด็กอีกคนไป หลังจากเลิกงานผมก็จะเเวะซื้อของแล้วก็กลับบ้าน ส่วนไอ้ปรายตอนนี้มันอยู่มัธยมแล้ว โรงเรียนอยู่ใกล้กับบ้านที่ผมเช่ามันก็เลยเดินกลับเองได้ ชีวิตผมวนลูปอยู่แบบนี้มาเกือบปีแล้วตั้งแต่ผมเรียนจบ ผมอาบน้ำเรียบร้อยแล้วเตรียมที่จะเข้านอน แต่ไม่ลืมที่จะเขียนจดหมายถึงท่านผู้ใจบุญคนนั้น และจู่ๆผมก็กลับคิดถึงเฮียยี่ ตอนนี้เฮียคงจะอายุประมาณสามสิบแปดแล้วมั้ง จะแก่พุงพลุ้ยหรือว่ายังหนุ่มอยู่ก็ไม่รู้ พอนึกถึงเฮียขึ้นมาไอ้เจ้าแก่นกายของผมมันก็แข็งขึ้นมาทันที ปกติช่วงพักหลังมานี้ ผมขึ้นง่ายมาก อาจจะเป็นเพราะวัยหนุ่มของผม แต่ผมไม่เคยมีอารมณ์กับผู้หญิงเลย ถึงแม้ว่าจะมีน้องที่ทำงานมาชอบพอผมก็ตาม ผมไม่ได้เป็นเกย์ เพราะผมไม่เคยพิศวาสอะไรกับร่างกายผู้ชายคนอื่นสักนิด ต

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วที่พี่กล้ายังไม่ได้โทรมาบอกว่าเฮียกลับมาหรือยัง ผมทนรอไม่ไหวก็เลยโทรไปหาพี่กล้าเสียเอง ผมไม่กล้าไปหาที่บ้านเฮียหรอก อาจเป็นเพราะผมออกมาจากที่นั่นนานแล้ว คงไม่มีใครจำผมได้ และที่สำคัญผมกลัวเจอเฮียเย่ "ฮัลโหล พี่กล้า โปรดเองครับ" "เออ ไอ้โปรด มึงมีอะไรหรือเปล่า " "เอ่อ ผมแค่อยากถามว่าเฮียกลับมาหรือยัง" "ยัง สงสัยคงมีงานด่วนเลยอยู่นาน ถ้ามาเดี๋ยวกูโทรไปบอก" "ครับ" ผมวางสายจากพี่กล้าแล้วก็กลับมาเตรียมตัวที่จะออกไปเรียน ผมสมัครคอร์สเรียนทำขนมเอาไว้ ผมจะเอาเงินที่เฮียให้มาเปิดร้าน นี่ก็เรียนมาได้เกือบสามวันแล้ว . . . โปรดปรานเดินออกมาจากตึกที่เปิดเป็นโรงเรียนสอนทำขนมเหลือบมองดูท้องฟ้าที่มืดครึ้มคงไม่นานฝนคงจะตกลงมา เขาเดินลัดเลาะมาตามตัวตึกจนกระทั่งถึงหน้าห้างสรรพสินค้า โปรดปรานคิดว่าเขาจะเข้าไปซื้อของใช้สักหน่อย เขาเดินไปหยิบตระกร้าแล้วเดินเลือกซื้อของในซุปเปอร์ จนมาถึงแผนกที่ขายสบู่ ขณะที่กำลังจะหยิบสบู่นั้น พอดีกับมีมือของอีกคนเอื้อมมาจับมือของเขาเอาไว้ ทำให้โปรดรีบชักมือกลับแล้วรีบขอโทษทันที "ขอโทษคร