รักร้ายนายมาเฟีย (ยี่เฟิงxโปรด)

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "ไอ้โปรด ตื่นได้แล้ว เอ็งจะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง" "ค้าบ ได้ยินเเล้ว เรียกอยู่ได้ แม่นี่" " ก็วันนี้เอ็งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ปลุกเช้าๆ เอ็งจะรีบไปขายพวงมาลัยไง " "เออใช่แม่ โปรดเกือบลืม ไอ้พวกเด็กที่มันมาใหม่มันยิ่งมาแย่งลูกค้าโปรดโปรดต้องรีบไป" ผมรีบล้างหน้าแปรงฟัน เสื้อยืดสีดำตัวเก่ากับกางเกงยีนส์ขาสั้นใส่รองเท้าแตะหูหนีบคู่ใจสองมือคว้าเอาพวงมาลัยที่แม่อุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามืดมานั่งร้อยค่อยๆ หยิบมันใส่ตระกร้า แล้วรีบปั่นจักรยานออกไปที่ถนนหน้าตลาด อากาศยามเช้ามืดช่างบริสุทธิ์ ผมสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ได้บริสุทธิ์เสียทีเดียว ก็นี่มันใจกลางกรุงเทพ เมืองฟ้าอมรที่มีทั้งมลพิษทางอากาศ ทางเสียง แต่ลมเย็นๆที่มันลอยมาปะทะใบหน้าของผมยามนี้มันก็รู้สึกดีไม่ใช่น้อย ผมชื่อโปรดปรานครับ แม่เป็นคนตั้งให้แม่บอกว่าใครๆ เห็นจะได้รักจะได้เอ็นดูผม บ้านผมอยู่ในดงสลัมสถานที่ซึ่งไม่มีใครอยากจะเข้ามา มันแออัดและเต็มไปด้วยอบายมุขมากมาย ทั้งยาบ้ายาอี พวกลักเล็กขโมยน้อย รวมไปถึงพวกติดยา และโสเภณีแต่จะให้ทำยังไง ก็ในเมื่อผม

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) PRODPRAN PART ผมตื่นแต่เช้าเพื่ออาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วค้นหาเสื้อผ้าในตระกร้าพยายามมองหาชุดที่คิดว่ามันดูดีที่สุด เสื้อผ้าที่ผมได้มาจากการบริจาค บางครั้งก็จะมีมูลนิธิ หรือผู้ใจบุญนำเสื้อผ้าหรือของใช้ ตุ๊กตาและของเล่น มาให้เด็กๆ ในสลัมอย่างพวกผม ค้นหาอยู่นานผมก็ได้เสื้อยืดสีน้ำเงินกับกางเกงยืนส์ที่ขาดเข่า ทำไงได้ ชุดนี้ดูดีสุดแล้ว "ไอ้โปรด เอ็งจะออกไปเลยเหรอ" "ครับแม่ โปรดไม่อยากให้เขาคอยนาน วันนี้แม่ก็อย่าเพิ่งไปรับจ้าง อยู่บ้านนี่เเหล่ะเป็นเพื่อนไอ้ปรายมัน" พูดถึงไอ้ปรายมันๆ ก็ตื่นนอนพอดี มันเป็นเด็กผู้ชายอายุห้าขวบ หน้าตาน่ารัก พอตื่นมามันก็มองหาผม มันติดผมมาก เมื่อก่อนมันเคยไปนั่งคอยผมอยู่ริมถนนเวลาที่ผมไปขายพวงมาลัยด้วย ไอ้ปรายมันเป็นเด็กน่ารัก ตัวมันขาวๆ ป้อมๆ หน้าตามันถ้าไม่ได้อยู่ในดงสลัมแห่งนี้มันก็คงเหมือนลูกคนมีเงิน เราสองคนพี่น้องได้เชื้อความขาวมาจากแม่ เพราะแม่เป็นคนเหนือแต่มาตั้งรกรากอยู่ที่นี่เพราะมาเจอกับพ่อ ที่ไซส์งานก่อสร้าง พ่อผมเป็นกรรมกรครับ คำ่มาก็ตั้งวงกินเหล้าเพราะไม่รู้จะทำอะไรกัน มันเป็นการผ่อนคลายจากการทำงานหนัก เม

~รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "งั้น ขอผมไปแต่งตัวก่อนนะ" "ไม่ต้อง มึงมานั่งนี่" "ห...ห๊า ให้ผมไปใส่เสื้อก่อนไม่ได้หรือไง" "มึงขัดคำสั่งกูหรือ กูบอกให้มานั่งก็มา" ผมจำเป็นต้องเดินไปนั่งที่ปลายเตียงข้างๆ ไอ้เฮียยี่ ผมเหลือบตามองที่ข้อมือของมันเห็นรอยสักรูปมังกรโผล่ออกมาแล้วมันก็คงจะเลยไปจนทั่วทั้งแขนเพราะแขนเสื้อที่มันพับขึ้นไปปิดไม่มิด พอผมมานั่งข้างมันแล้วผมรู้สึกว่าตัวผมเล็กไปถนัดตา แต่แล้วจู่ๆ มันก็ผลักผมนอนหงายลงกับเตียงผมตกใจมาก กูว่าแล้วว่ามันแปลกๆ มันขึ้นมาคร่อมตัวผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทุกอย่างมันเร็วมาก ไอ้เฮียยี่มันมองหน้าผมแล้วก้มลงมองไปยังด้านล่างที่ต่ำกว่านั้น ไอ้เลว "ไม่ต้องตกใจ กูไม่ได้จะทำอะไร แต่กูกำลังจะบอกว่างานมึงต้องทำอะไรบ้าง" "มึงออกไปจากตัวกูเลยนะ กูไม่ทำงานกับมึงแล้ว" ผมโมโหมันมาก แม่ง! คิดแล้วขนลุก ผู้ชายอะไรวะ มานอนทับกันเดี๋ยวฟ้าก็ผ่าพอดี ขณะที่ผมกำลังออกแรงใช้ฝ่ามือดันหน้าอกมัน ผมก็ได้เห็นหน้ามันใกล้ๆ มันหน้าตาดีมาก จมูกโด่งเป็นสันรับกับรูปหน้าได้พอดิบพอดี นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นถึงแม้ว่าจะมีเพียงชั้นเดียวแต่มันกลับมีเสน่ห์อย่าง

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~(ยี่เฟิงxโปรด)...ผมกลับมาบ้านโดยมีไอ้พี่กล้ามาส่ง ระหว่างทางผมสังเกตุว่าไอ้พี่กล้ามันก็ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร มันสอนผมให้รู้จักปรับตัว อย่าดื้อและอวดเก่งเพราะยังมีคนที่เขาเก่งกว่าเราอีกเยอะ อีกอย่างผมยังเป็นแค่เด็กอายุสิบเก้าต้องรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตนให้มาก และที่สำคัญผมจะต้องรู้จักประจบ อย่าเอาแต่ใช้อารมณ์ อย่าให้อารมณ์มาอยู่เหนือความคิดและเหตุผลเพราะมันจะทำเราพัง"พี่ส่งผมตรงนี้ก็ได้ครับ เพราะรถมันเข้าไปไม่ได้""อืม...แล้วก็พรุ่งนี้มารอกูที่เดิม เดี๋ยวกูมารับ""ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมพอจะจำทางได้ เดี๋ยวผมไปเองดีกว่า""งั้นเดี๋ยวกูเดินไปด้วย จะได้รู้ว่าบ้านมึงหลังไหน"ไอ้พี่กล้าดับเครื่องรถแล้วลงมาทำท่าจะล็อครถ ส่วนผมนั้นคิดได้ว่าจะไปซื้อของให้แม่ยังไม่เข้าบ้านก็เลยบอกไอ้พี่กล้ามันไปว่าจะไปซื้อของก่อน แต่พี่มันก็ยังยืนยันว่าจะไปดูบ้านให้ได้ หรือไอ้เฮียยี่มันจะสั่งมา ผมก็เลยจำเป็นต้องยอมระหว่างทางที่เดินผ่านตลาด มีแม่ค้าขายขนมกับขายผลไม้ต่างเดินมายกมือไหว้พี่แกแล้วต่างยื่นขนมกับผลไม้หลายอย่างมาให้พี่กล้า ผมเองก็ยังนึกแปลกใจ"คุณกล้า ป้าให้ขนมนี่ ป้าเพิ่งทำเสร็จ

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด)...สายฝนที่โปรยปรายลงมายามเช้าทำให้บรรยากาศแลดูหม่นหมองเข้าไปอีก วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีกับการจากไปของผู้เป็นเตี่ย ชายหนุ่มผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ผิวขาวผมยาวประบ่าเขาเป็นทั้งเจ้าของกิจการผับและธุรกิจมืดที่คนเป็นเตี่ยหลงเหลือเอาไว้ให้ดูแลพร้อมกับลูกน้องอีกหลายสิบคน เขายืนอยู่ภายใต้ร่มสีดำนับสิบคันที่คอยบดบังละอองฝนที่โปรยปรายลงมาเพื่อไม่ให้คนที่เป็นนายต้องเปียกปอน เขาเป็นคนของตระกูลหลิว เเละเป็นบุตรชายคนเล็กที่มีชื่อว่า "หลิวลี่เฉิง"ย้อนไปเมื่อครั้งที่เตี่ยของเขาจากไป ตอนนั้นมีผู้ที่ไม่หวังดีมาลอบปองร้ายในงานเปิดตัวกิจการร้านค้า ท่ามกลางผู้คนที่มาร่วมงานนับร้อยและหนึ่งในนั้นมีเพื่อนของเตี่ยที่สนิทที่สุดอยู่ในงานด้วยมันคือท่านลุงเหอ แต่ตัวมันไม่ได้เป็นอะไร คนร้ายมันเจาะจงที่เตี่ยเขาคนเดียว ทำไมกัน มันยังคงเป็นคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจและเขาจะต้องสืบให้รู้ให้ได้ว่าคนที่ส่งไอ้โจรสวะนั่นมามันเป็นใคร"นายน้อยครับ จะกลับกันหรือยังครับฝนเริ่มตกหนักแล้ว""อืม""ไม่ต้องห่วงนะครับ พวกผมจะเอาตัวไอ้คนที่มันทำร้ายนายใหญ่มาลงโทษให้ได้""มันคงอยู่แบบสุขสบายได้อีกไ