Todos os capítulos de รักร้ายนายมาเฟีย (ยี่เฟิงxโปรด): Capítulo 11 - Capítulo 20

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~(ยี่เฟิงxโปรด)...เสียงดังกระหึ่มของรถสปอร์ตคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ ทำให้เด็กหนุ่มที่นอนหลับใหลอยู่ในห้องต้องงัวเงียตื่นขึ้นมา โปรดปรานรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาที่ประตูเพื่อเงี่ยหูฟังเสียงด้านนอก เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาอ่อนเพลียเหลือเกินตั้งแต่ที่ไอ้เฮียยี่มันออกไปข้างนอกเขาก็เกิดบ้าดันเข้าไปช่วยตัวเองในห้องน้ำ ทั้งๆ ที่เกิดมาไม่เคยคิดที่จะทำ เพราะไอ้เฮียยี่ มันคนเดียวที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ "นายครับ จะอาบน้ำก่อนเลยไหมครับ เดี๋ยวผมให้แม่บ้านตั้งโต๊ะอาหารรอ""อืม"เหอยี่เฟิงเหลือบตามองลูกน้องแล้วยื่นถุงที่บรรจุอาหารจากภัตตาคารให้ โดยไม่ได้คิดที่จะมองหน้า ส่วนลูกน้องคนสนิทรีบรับไปแล้วทำท่าสูดกลิ่นหอม เผลอแอบกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ วันนี้นายใจดีซื้อของกินมาฝากเขาหรืออย่างไร นี่สินะที่เจ้านายหายไปแล้วให้เขาคอยอยู่ในรถ ไหนบอกว่าจะเข้าไปดูร้าน ทำไมกลับได้ถุงอาหารนี่มาแทน ด้วยความอยากรู้จึงเผลอพลั้งปากถามคนเป็นนายออกไป"ให้ผมหรือครับ อะไรหรือครับนาย""เอาไปให้แม่บ้านจัดใส่จาน แล้วมึงก็ไปตามไอ้เด็กนั่นมาด้วย""อ้าว"ร่างสูงใหญ่ไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับบอกให้ลูก

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~(ยี่เฟิงxโปรด)...“ชงเหล้าให้กูหน่อย""ผมชงไม่เป็น"จะนอนอยู่แล้ว เสือกจะกินเหล้าอีกแม่ง พอผมบอกมันว่าชงไม่เป็นมันก็ถอนหายใจ กูเป็นเด็กสลัมไม่ใช่ลูกผู้ดี เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นเคาเตอร์บาร์ที่ห้องมันเนี่ยแหล่ะครั้งแรก วันๆ ผมก็อยู่แต่ที่ตลาดกับสี่แยกไฟแดง เจอแต่พวงมาลัยกับรถเข็นผัก เห็นแต่พวกขี้เมาแถวบ้านมันกินแต่เหล้าขาวกับเหล้าเซี่ยงชุน ไม่เห็นมันต้องชงให้ยุ่งยาก กระดกเอาจากขวดก็จบ กว่าจะได้เงินเดือนจากมันผมคงเป็นโรคประสาทเสียก่อน เพราะมันปั่นประสาทผมเหลือเกิน"หยิบแก้วที่อยู่ข้างบนลงมา"ผมทำตามที่มันบอก มันบอกให้ผมไปเอานำ้แข็งในตู้เย็น ผมกำลังมองหาว่าตู้เย็นที่ว่ามันอยู่ที่ไหน ในห้องนอนมีตู้เย็นด้วยหรือ แล้วมันก็บอกว่าอยู่ใต้เคาเตอร์ ผมก้มลงไปมองก็เจอกับตู้เย็นเครื่องเล็กๆ ซ่อนตัวอยู่ใต้เคาเตอร์ ผมเอานำ้แข็งออกมาแล้วหยิบเหล้าขวดตามที่มันบอก"รินเหล้าลงไป ใส่น้ำ นิดเดียว"ผมทำตามที่มันบอกแล้วมันก็บอกให้ผมเอาไปให้มัน มันยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เพียงนิดเดียวแล้ววางเอาไว้ ผมยังคงต้องนั่งลงข้างล่างตรงพื้นพรมเหมือนเดิม ส่วนมันนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา สายตามันมองผมอย่างเจ้า

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~(ยี่เฟิงxโปรด)...PRODPRAN PARTผมคงได้ยินเสียงไอ้เฮียยี่มันกำลังจะเข้ามาในห้องจึงตกใจจนเผลอถอยหลังแล้วเอามือไปปัดโดนแจกันที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ใช่...ผมแอบฟังมันกับน้องคุยกัน สักพักมันก็เปิดประตูเข้ามา ผมที่นั่งอยู่บนพื้นใช้สองมือเก็บเศษแจกันที่แตกไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองมัน แต่หูผมยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าของมันเดินใกล้เข้ามา จู่ๆ มันก็ย่อตัวลงมาเสมอกับผม ผมจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่หล่อเหลาราวเทพบุตร มันยกยิ้มเล็กน้อย แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก มันยังคงสวมบทบาทเป็นซาตานทุกคราที่เจอหน้าผม ถึงแม้บางครั้งมันจะทำดีกับผม แต่ผมก็ไม่เคยเห็นว่ามันจริงใจสักครั้ง ผมคงเป็นของเล่นชิ้นใหม่ของมัน ดีหน่อยก็ตรงที่มันให้ค่าตอบแทนผม ไม่ได้กักขังผม ให้อิสระกับผม แต่แล้วยังไง! ผมก็ยังคงเหมือนนกน้อยในกรงทองที่บินไปไหนไม่ได้อยู่ดี"ผมขอโทษครับ""มึงแอบฟังกูคุยกันหรือ""เปล่านะครับ ผมกำลังจะออกไปดูว่าใครมา""กูสั่งแล้วไง ว่าไม่ให้ออกจากห้อง""ครับ...อ่ะ! ซี้ด"แม่งเอ้ย ผมโดนเศษแจกันบาดนิ้วเข้าจนได้ ด้วยความตกใจผมเลยรีบใช้ชายเสื้อพันนิ้วเอาไว้ ส่วนไอ้เฮียยี่มันก

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผิวขาว ทรงผมที่ยาวเลยบ่าถูกมัดรวบเอาไว้ด้านหลัง เขาเป็นลูกน้องคนสนิทอีกคนของ เหอยี่เฟิง และเป็นลูกน้องเก่าของคนเป็นพ่อด้วย เขาถูกไหว้วานให้มาช่วยงานที่บ่อนหลังจากย้ายไปทำงานให้กับคนเป็นนายใหญ่ที่จีน แต่เพราะเหอคนพี่ได้มีงานด่วนให้เขากลับมาช่วย ตอนแรกก็คิดว่าแค่งานดูแลบ่อนเหมือนปกติ แต่มันกลับเป็นการดูแลคน ซึ่งคนที่พูดถึงก็ใช่ย่อย เจอหน้ากันครั้งแรกก็แทบจะฆ่ากันตายเสียเเล้ว แล้ววันนี้เขาจะต้องสรุปรายรับเพราะเป็นวันสิ้นเดือน กิจการที่บ่อนไม่ใช่มีแค่เรื่องการพนัน ไหนจะต้องดูแลเรื่องโรงแรมอีกด้วย ทั้งที่ไม่ใช่ธุรกิจของตัวเอง แต่ 'อาจื้อ" ก็ทำเต็มที่ "มึงไปดูซิว่า ไอ้คุณเย่มันมาหรือยัง" "ครับคุณจื้อ" "แล้วบอกมันด้วยนะว่าวันนี้ให้มาทำงานที่ห้องฉัน" "ครับ" อาจื้อ อายุมากกว่า เย่เจิ้น ถึงสามปีแต่ก็ยังน้อยกว่า ยี่เฟิง ซึ่งอายุแก่กว่าเขาถึงห้าปี เขาเคารพและมียี่เฟิงเป็นเหมือนไอดอล เหอคนพี่ทั้งทำงานเก่ง ทั้งหน้าตาดี มีแต่คนเคารพยำเกรงทั้งบุคลิกภายนอกที่ดูเข้มแข็งและเป็นผู้นำทำให้อาจื้อแอบปลื้มเหอยี่เฟิงอยู่ลึกๆ "เรียกกูม

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นแต่เพียงแสงสว่างจากหลอดไฟนีออน ขยับตัวเล็กน้อยก็ต้องซี้ดปาก ไอ้เหี้ยโจ๊ก แม่ง ฝากไว้ก่อนเถอะมึง เล่นซะกูเจ็บหนักเลย ผมเหลือบตามองไปรอบๆ ก็เห็นว่าเป็นห้องสีขาว คงไม่ใช่ที่โรงพยาบาลแน่เพราะความรู้สึกบอกว่ามันไม่ใช่ .. "เป็นไงบ้าง" ผมหันตามเสียงทุ้มก็พบกับชายหนุ่ม อายุคงจะราวๆ ยี่สิบกว่าๆ รูปร่างหน้าตาดี แต่งตัวดูภูมิฐาน ผิวพรรณที่ออกขาวจึงทำให้คนตรงหน้าดูเป็นคนที่มีอันจะกิน ผมขมวดคิ้วมุ่น พลางทำท่าจะลุกขึ้นแต่ชายคนนั้นก็รีบเดินมากดแขนผมไว้ซะก่อน "อย่าเพิ่งลุก เธอเพิ่งจะทำเเผลไปเมื่อกี้ เดี๋ยวแผลจะปริ" "หือ ผมเป็นเยอะขนาดนั้นเลยหรือครับ" ผมพูดไปด้วยแล้วก็ยกแขนทั้งสองข้างดูไปด้วย เพิ่งจะรู้ว่าพวกไอ้เหี้ยโจ๊ก แม่งเล่นกูซะหนักเลยรอบนี้ มันคงกะจะเอาคืนด้วย ผมมีแผลแตกที่หัวคิ้วเย็บไปสามเข็มจากที่คุณเขาบอก มีแผลแตกที่ปากกับรอยช้ำที่ชายโครงเป็นปื้นใหญ่ ชายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคงจะเป็นคนที่ช่วยชีวิตผม "ไปทำอีท่าไหน ถึงได้โดนเด็กพวกนั้นตีเอา" "มันเป็นคู่อริเก่าผมเอง" "อ๋อ...ที่แท้ก็ตีกันเอง " "เปล่านะ ผมต่างหากที่โดนรุ