All Chapters of นวดกระสันสลัดคราบเนิร์ด: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากการติวหนังสือสิ้นสุดลง แพรเก็บบันทึกและชีตสรุปวิชาเคมีลงกระเป๋า แม้จะมีทางเลือกในการเดินทางกลับหลากหลายวิธี ทั้งรถไฟฟ้าที่รวดเร็วหรือการเรียกแกร็บที่สะดวกสบาย แต่ภูผากลับเอ่ยปากชวนด้วยสายตาซื่อๆเพื่อขอเปลี่ยนบรรยากาศ“พี่แพรครับ... เรากลับรถเมล์กันดีมั้ย พักหลังมานี้ผมไม่ค่อยได้นั่งรถเมล์เลย” เด็กหนุ่ม ม.6 เอ่ยชวนพลางเกาคอแก้เขิน แววตาฉายความถวิลหาอดีต“นึกถึงสมัยตอนผมอยู่ ม.3 ที่เราชอบขึ้นรถเมล์สายเดิมกลับบ้านด้วยกันบ่อยๆ ตอนนั้นพี่แพรอยู่ ม.6 กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยเหมือนผมตอนนี้” คำพูดชวนระลึกถึงความหลังอันแสนอบอุ่นทำเอาสาวแว่นขยับยิ้มอ่อนๆ พยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย โดยไม่คิดเลยว่ารถเมล์เมืองกรุงในชั่วโมงเร่งด่วนแบบนี้จะกลายสภาพเป็นปลากระป๋องเคลื่อนที่บรรยากาศบนรถเมล์แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่เพิ่งเลิกงานและเลิกเรียน ไม่เพียงแต่จะไม่มีที่นั่งว่างหลงเหลืออยู่ แม้แต่พื้นที่สำหรับยืนก็แทบจะเบียดเสียดกันจนไร้อากาศหายใจ ผู้โดยสารขยับกายเบียดแทรกจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน แพรถูกฝูงชนเบียดให้ไปยืนหันหน้าออกทางด้านข้างตรงช่วงท้ายของตัวรถ ขณะที่ภูผาถูกมวลชนดันให้เข้ามายืนซ้อนอยู่ทา

“ถ้างั้น... พี่แพรอยู่ติวหนังสือให้ผมได้มั้ยครับ?”“อืม... ได้สิ” แพรตอบตกลงง่ายๆตามสไตล์พี่สาวใจดี พลางวางกระเป๋าย่ามใบเก่งลงบนเก้าอี้ ซึ่งมีโต๊ะไม้ตัวใหญ่ตั้งอยู่เบื้องหน้า มันเป็นโต๊ะตัวเดิมกับที่เธอเคยมานั่งทำการบ้านสมัยเรียนมัธยม“แต่ตรงนี้มันร้อนอ่ะพี่แพร แอร์ใกล้จะพังละ ขึ้นไปนั่งติวในห้องผมดีกว่าครับ” แววตาของภูผาดูเหมือนเด็กที่กำลังกระตือรือร้นอยากติวหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัยจริงๆ ไม่มีแววตาเจ้าเล่ห์แฝงอยู่เลยสักนิด หรือถ้ามีก็แสดงว่าเขาปกปิดมันได้อย่างแนบเนียน แพรจึงไม่ได้คิดระแวงอะไร เธอหยิบย่ามคู่ใจเดินตามหลังรุ่นน้องขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน…แม้ว่าภูผาจะเป็นเด็กเรียนดี แต่ภายในห้องนอนของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดก็ไม่ได้เป็นระเบียบเรียบร้อยตึงเปรี๊ยะอะไรมากนัก มีชั้นหนังสือ โต๊ะคอมพิวเตอร์ และเสื้อผ้าพาดอยู่บ้างตามประสาวัยรุ่น สมัยเรียนมัธยมแพรเคยขึ้นมาบนห้องนอนนี้แทบจะนับครั้งได้ ซึ่งในตอนนั้นภูผายังเป็นเพียงเด็กชาย ม.ต้น ตัวเล็กๆ แตกต่างจากตอนนี้ที่โตเป็นหนุ่มเต็มวัยแล้วภูผาเดินไปกดเปิดเครื่องปรับอากาศจนส่งลมเย็นฉ่ำกระจายไปทั่วห้อง เขาหอบเอาหนังสือเรียน แผ่นชีตแนวข้อสอบเค

ช่วงสายของวันถัดมา ท้องฟ้าภายนอกสดใสผิดกับความสับสนอลหม่านในใจของแพร เธอและกลุ่มเพื่อนสนิทในคณะพากันมาเดินเล่นในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยประชาชนทั่วไปและนิสิตนักศึกษาที่รักการอ่านท่ามกลางผู้คนที่เดินเบียดเสียด ภาพความทรงจำเมื่อวานนี้ยังคงฉายชัดอยู่ในหัว สัมผัสจากฝ่ามือและความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้บุคลิกใสซื่อของรุ่นน้อง การที่แพรยอมปล่อยให้ผู้ชายที่ไม่ได้เป็นแฟนกันล่วงเกินจนเลยเถิดไปไกลขนาดนั้น เธอรู้ดีว่าเป็นสิ่งที่ผิดต่อศีลธรรมที่เธอถูกปลูกฝังมาตลอดชีวิตระหว่างที่เพื่อนๆกำลังเดินดูหนังสือ สาวแว่นหยิบกระดาษแผ่นจิ๋วออกมาจากกระเป๋า มันคือนามบัตรที่อาจารย์ธเนศให้ไว้เมื่อวานนี้ เพื่อนๆของเธอแก๊งนี้คงไม่มีใครสนใจเรื่องที่อาจารย์ไหว้วานมาแน่นอนและถึงแม้ว่าแพรจะยังสับสนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ทว่าความคิดน่าตื่นเต้นได้แล่นเข้ามาในหัวอีกแล้ว เมื่อคิดได้ว่าหรือเธอจะเป็นคนรับงานนี้ด้วยตัวเอง……ตัดภาพมาช่วงกลางดึก ภายในห้องนอน แพรเปิดทีวีฉายรายการวาไรตี้ทิ้งไว้เป็นฉากหลัง ในขณะที่ความคิดของเธอกำลังล่องลอยไปที่อื่น แพรนอนคิดมาสักพักใหญ่ จิตใจปั่นป่วนอลหม่าน แพ

เวลา 17:12 น.บรรยากาศภายในร้านอาหารไทยโมเดิร์นบนห้างสรรพสินค้าชั้นนำเต็มไปด้วยความอบอุ่นและมีชีวิตชีวา เสียงเพลงดนตรีไทยเดิมที่นำมาเรียบเรียงใหม่ในสไตล์สากลเปิดคลอเบาๆ แพรนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพ่อและแม่ เมื่อตอนบ่ายเธอยังนอนแก้ผ้าล่อนจ้อนให้คนแปลกหน้ารุมลูบคลำบดขยี้จุดสงวนจนน้ำเยิ้มเต็มหว่างขา แต่ตอนนี้ต้องกลับมาสวมบทบาทเป็นลูกสาวที่แสนดีของบุพการี ความย้อนแย้งนี้ทำให้แพรรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนสองบุคลิกในระหว่างกำลังนั่งรออาหารมาเสิร์ฟ คนหน้าหมวยเปิดโทรศัพท์กดเข้าแอปพลิเคชั่นที่เธอคุ้นเคย เช็คข่าวสารความเคลื่อนไหวของบ้านเมืองในแอคเคานต์ตัวจริง ก่อนจะสลับไปใช้แอคเคานต์ลับต่อซึ่งในวินาทีนั้นเอง จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญกับการที่เธอหลงระเริงเข้ามาในโลกสีเทาๆก็ได้เกิดขึ้นจนได้…@PP2008 : (แนบรูปภาพที่แพรโพสต์ลงแอคเคานต์ลับเมื่อวันก่อน มันเป็นภาพที่เผยให้เห็นท่อนล่างในชุดนักศึกษาที่กำลังนอนให้ใครบางคนบีบนวดขาให้)@PP2008 : อยากนวดให้พี่แพรอีกจัง ถ้าวันไหนว่าง เข้ามาที่บ้านผมได้นะ พ่อแม่ยังไม่กลับจากจีนเลยเมื่อได้อ่านข้อความนั้น หัวใจของแพรดิ่งวูบลงไปที่ตาตุ่ม รู้สึกใจแป้ว กะพริบตาปริบๆ ขม

เมื่อก้าวเข้ามาภายในห้อง บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัว มีผ้าขนหนูผืนสะอาดกับขวดน้ำนวดตระเตรียมวางไว้อยู่ก่อนแล้ว ครามเริ่มชวนคุยสารทุกข์สุกดิบเบาๆเพื่อละลายพฤติกรรมตามวิสัยหมอนวด ทว่าสายตาของเขากลับลอบมองสำรวจเรือนร่างของเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาประเมิน แพรอยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่แพรตั้งใจไม่สวมกางเกงสเตย์ซับในเอาไว้ใต้กระโปรง เธอรู้สึกโล่งๆหวิวๆตั้งแต่ตอนนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แกร็บมาแล้ว ความประหม่าและท่าทางขัดเขินที่แพรจงใจแสดงออกมาสำหรับในมุมสายตาของครามเขามองว่านั่นคือธรรมชาติจริงๆ “หนูต้องทำยังไงบ้างคะ?” แพรถามด้วยสีหน้าอ๊องๆ ทำตาแป๋วอย่างไร้เดียงสา ซึ่งครามได้อธิบายอย่างสุภาพตามหลักการว่าขั้นตอนนวดน้ำมันจำเป็นต้องให้เธอปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกก่อน แต่ทว่าแพรกลับทำท่าทางเอียงอาย เม้มปากแล้วเอ่ยข้อเสนออื่น “ลองนวดปกติก่อนได้มั้ยคะ ยังไม่ต้องใช้น้ำมัน จะได้ยังไม่ต้องถอดเสื้อผ้า หนูไม่ค่อยมั่นใจรูปร่างตัวเอง ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆค่ะ” เมื่อได้ฟังคำพูดแบบนั้น ทำให้ครามยิ่งรู้สึกว่าเด็กแว่นคนนี้น่าค้นหาและน่าบดขยี้เอามากๆ แต่เขาก็ไม่ได้ขัดใจ เขายิ