หลังจากการติวหนังสือสิ้นสุดลง แพรเก็บบันทึกและชีตสรุปวิชาเคมีลงกระเป๋า แม้จะมีทางเลือกในการเดินทางกลับหลากหลายวิธี ทั้งรถไฟฟ้าที่รวดเร็วหรือการเรียกแกร็บที่สะดวกสบาย แต่ภูผากลับเอ่ยปากชวนด้วยสายตาซื่อๆเพื่อขอเปลี่ยนบรรยากาศ“พี่แพรครับ... เรากลับรถเมล์กันดีมั้ย พักหลังมานี้ผมไม่ค่อยได้นั่งรถเมล์เลย” เด็กหนุ่ม ม.6 เอ่ยชวนพลางเกาคอแก้เขิน แววตาฉายความถวิลหาอดีต“นึกถึงสมัยตอนผมอยู่ ม.3 ที่เราชอบขึ้นรถเมล์สายเดิมกลับบ้านด้วยกันบ่อยๆ ตอนนั้นพี่แพรอยู่ ม.6 กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยเหมือนผมตอนนี้” คำพูดชวนระลึกถึงความหลังอันแสนอบอุ่นทำเอาสาวแว่นขยับยิ้มอ่อนๆ พยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย โดยไม่คิดเลยว่ารถเมล์เมืองกรุงในชั่วโมงเร่งด่วนแบบนี้จะกลายสภาพเป็นปลากระป๋องเคลื่อนที่บรรยากาศบนรถเมล์แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่เพิ่งเลิกงานและเลิกเรียน ไม่เพียงแต่จะไม่มีที่นั่งว่างหลงเหลืออยู่ แม้แต่พื้นที่สำหรับยืนก็แทบจะเบียดเสียดกันจนไร้อากาศหายใจ ผู้โดยสารขยับกายเบียดแทรกจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน แพรถูกฝูงชนเบียดให้ไปยืนหันหน้าออกทางด้านข้างตรงช่วงท้ายของตัวรถ ขณะที่ภูผาถูกมวลชนดันให้เข้ามายืนซ้อนอยู่ทา
最終更新日 : 2026-08-29
