Semua Bab เคียงตะวัน: Bab 81 - Bab 90

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าความรู้สึกดี ๆ ในใจที่มีให้คนตัวเล็กตรงหน้านี้ มันเริ่มก่อตัวขึ้นตอนไหน อาจจะเป็นเมื่อวานนี้ ตั้งแต่เมื่อคราวก่อนที่เขา มีโอกาสได้เจอเธอที่กรุงเทพฯ หรือมันอาจจะเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อครั้งที่เธอยังอยู่ที่นี่ เขาคร้านจะหาคำตอบให้ตัวเองแล้ว เขารู้แค่ว่าตอนนี้ในสายตาของเขามันคอยจะมองหาแต่เจ้าหล่อนอยู่ตลอดเวลา รู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้ ใจเต้นแรงที่ได้เห็นหน้า หรือแม้แต่รู้สึกเจ็บตรงก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเวลาที่เห็นเธอใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นถึงแม้จะไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่เขาก็รู้ดีว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าหึง... หึงทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน หึงเพราะใจของเขามันหลงรักเธอ และแน่นอนว่ามันเป็นการตกหลุมรักข้างเดียวอย่างไม่ต้องสืบคีรินทร์มองดวงตากลมโตของตะวันด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่า ครั้งไหน ๆ ราวกับจะถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ในใจของตนให้อีกฝ่ายรับรู้ ถึงแม้ในอดีตเขาจะเป็นความทรงจำที่ไม่น่าประทับใจสำหรับเจ้าหล่อนนัก แต่จากนี้ไปเขาจะหว่านเมล็ดพันธุ์ของความรู้สึกดี ๆ ลงไปแทน ถึงแม้จะต้องใช้เวลารดน้ำพรวนดินเมล็ดพันธุ์นี้นานแค่ไหนเขาก็จะรอ และเขาก็มั่นใจว่าจะสามารถทับถมความทรงจำเหล่านั้

วันต่อมาคีรินทร์รีบตื่นให้เร็วกว่าเดิมเพื่อจะได้ทันร่วมโต๊ะมื้อเช้ากับตะวัน แล้วก็เห็นว่าทุกคนรออยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่แล้ว“เมื่อวานเข้าไปทำงานที่ไร่มาเป็นยังไงบ้าง” คุณย่าประไพเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทันทีที่หลานชายหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้“ก็ดีค่ะ ไม่ได้เข้าไปนาน ไร่เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะคะ”“จากนี้ก็กลับบ้านบ่อย ๆ สิ” บอกพร้อมกับลอบมองหลานชาย“ค่ะ เอาไว้ถ้าช่วงไหนตรงกับวันหยุดยาว หนูจะหาเวลากลับมาหาคุณย่านะคะ” แกล้งรับปากเพื่อให้หญิงสูงวัยสบายใจ แต่กลับทำให้ร่างสูงที่นั่งฟังอยู่ด้วยอมยิ้มออกมาด้วยแววตาพราวระยับ“อีกปีเดียวก็จะจบแล้ววางแผนอนาคตตัวเองไว้หรือยัง จบแล้วจะกลับมาช่วยงานที่ไร่หรือเปล่า”“ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยค่ะ”“จะไปทำที่อื่นให้ไกลบ้านทำไม กลับมาช่วยงานลุงที่ไร่นี่แหละ ที่อื่นให้เงินเดือนเท่าไร ลุงให้สองเท่าเลยเอ้า!” จักษ์กล่าว“แต่ถ้าไม่อยากกลับก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลับมาก็ได้ ย่าไม่บังคับเราหรอก” คุณย่าประไพเอ่ยแทรกขึ้นแค่ก ๆ ๆ !คีรินทร์ถึงกับสำลักข้าวที่กินอยู่จนแสบจมูกแสบคอไปหมด“ระวังหน่อยสิลูก เลอะหมดแล้ว” ภัสดารีบหยิบทิชชูส่งให้พร้อมกับลูบหลังลูกชายเบา ๆ อย

บรรยากาศภายในออฟฟิศสำนักงานของไร่แสนศิริสุขตอนนี้ กำลังเต็มไปด้วยความอึมครึมราวกับกำลังมีพายุก่อตัวขึ้น ทว่ามันคือพายุทางอารมณ์ของเจ้าของไร่เสียมากกว่า ก็ในเมื่อวันนี้ทั้งวันคีรินทร์เอาแต่ ทำหน้านิ่งแทบไม่พูดไม่จากับใคร สำหรับคนที่ทำงานร่วมกันมาหลายปีต่างรับรู้ได้โดยอัตโนมัติ ว่าภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยนั้นเขากำลังไม่พอใจกับอะไรบางอย่างอยู่ และมันพร้อมจะปะทุหรือระเบิดออกมาได้ทุกเวลาเผ่าซึ่งได้รับโทรศัพท์จากกัญญา ที่โทร. ไปตามให้มาดูคีรินทร์ เดินเข้ามาในออฟฟิศอย่างรีบเร่ง แล้วก็พบว่าพนักงานในออฟฟิศกำลังนั่งก้มหน้าทำงานแทบไม่พูดจาไม่จาเฮฮาเหมือนเช่นเคย“คุณเผ่า” เสียงของกัญญาดังขึ้นพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามาในออฟฟิศ คนอื่น ๆ ที่นั่งทำงานอยู่ก็พลอยแสดงสีหน้าโล่งอกไปด้วย“มีอะไรกันหรือเปล่า ทำไมวันนี้บรรยากาศดูแปลก ๆ ไป” ผู้จัดการไร่ถามอย่างสงสัย“ก็คุณคีย์น่ะสิคะ เป็นอะไรก็ไม่รู้ วันนี้ทั้งวันยังไม่พูดไม่จากับใคร เอาแต่นั่งทำงานอยู่ในห้อง แทบจะไม่มีใครเข้าหน้าติดเลยค่ะ”“เกิดอะไรขึ้น งานมีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือว่าลูกค้ายกเลิก ออเดอร์” คิ้วเข้มของเผ่าย่นเข้าหากันโ

“ถึงว่าสิ กลับจากกรุงเทพฯ คราวก่อนมึงดูแปลกไป” เผ่าเริ่มคลายความสงสัย“...” คีรินทร์ยังคงนั่งนิ่งไม่หลุดคำใดออกจากปาก“พอรู้ความจริงว่าเข้าใจผิดไปเอง มึงก็เลยรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นงั้นสิ” เผ่าถามต่อ“แต่พอกูรู้ตัวว่ารักเขา เขากลับไม่รู้สึกอะไรกับกูเลย” พูดน้ำเสียงตัดพ้อ“แล้ววันนี้ที่มึงฟาดงวงฟาดงาอยู่นี่เป็นเพราะทะเลาะกับน้องตะวันมางั้นสิ วันนี้น้องเขาถึงไม่มาทำงาน”“ไม่ได้ทะเลาะ แต่แค่หงุดหงิดที่ตะวันยอมทำตามคำสั่งคุณย่าไป เสียหมดทุกเรื่อง”“เรื่องไรวะ?” เผ่าถามกลับทันที“ก็เรื่องโทร. ไปชวนไอ้หมอหน้าจืดที่ชื่อแทนไทนั่นมาทานข้าวที่บ้าน ไหนจะวันนี้ยังไม่มาทำงานเพื่อรอเจอหมอนั่นอีก”“ไม่มาทำงานเพื่อรอเจองั้นเหรอ”“ก็คุณย่าน่ะสิ ไม่ยอมให้ตะวันมาทำงาน จะให้อยู่บ้านรอทำอาหารให้หมอแทนไทนั่นทานตอนเย็น” พอพูดขึ้นความโมโหก็วนกลับมาอีกรอบ“งั้นก็ไม่ใช่ความผิดน้องเขานี่ คำสั่งคุณย่าใครจะกล้าขัด” เผ่าแก้ต่างแทน“มีปากก็พูดสิ จะทำตามคำสั่งคุณย่าไปทั้งชีวิตเลยหรือไง”“งั้นมึงก็บอกให้คุณย่าบังคับให้ตะวันแต่งงานกับมึงให้มันจบ ๆ ไปเลยสิ จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมากอยู่แบบนี้!” เผ่าเสนอความคิดขึ้น แต่ไม่รู

ชายหนุ่มหันมามองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยสายตาขุ่นเคือง น้อยใจที่สาวเจ้าทำตัวใกล้ชิดกับหมอแทนไท น้อยใจโดยที่อีกฝ่ายไม่เคยจะรู้ตัว น้อยใจทั้ง ๆ ที่เราสองไม่ได้มีสถานะเป็นอะไรกันนี่แหละ!ด้านตะวันเองเมื่อเจอกับสายแข็งกร้าวที่คีรินทร์ส่งมาให้ก็อดรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาเหมือนจะดีขึ้นมาแล้วแท้ ๆ แต่ตอนนี้มันกำลังจะกลับไปเป็นเหมือนในอดีตอีก“สวัสดีครับคุณคีย์” แทนไทที่เดินเข้าบ้านมาทักทายอย่างเป็นมิตร“สวัสดีครับ” ตอบกลับอย่างเสียไม่ได้ แต่ใบหน้ายังติดบึ้งตึงคนที่กล่าวสวัสดีก่อนหน้าได้แต่มองเจ้าของบ้านอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าตนไปทำอะไรให้ฝ่ายนั้นไม่พอใจตอนไหนหรือเปล่า ดูเอาเถอะ สายตาที่มองมาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกันเสียให้ได้“หมอแทนไทอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ย่าจะได้ให้ตะวันทำให้ทาน” ปากพูดกับหมอแทนไท แต่สายตากลับมองหลานชายอย่างไม่ลดละ“ผมอยากทานแกงเขียวหวาน” คีรินทร์เอ่ยแทรกขึ้น“ย่าถามหมอแทนไท”คนที่ไม่ได้คิดจะสนใจย่าของตนอยู่แล้ว หันมาทางร่างเล็กที่ยืน ตัวลีบอยู่แล้วเอ่ยบอก “เธอทำให้ฉันทานหน่อยได้ไหม”“ได้ค่ะ” คนที่ไม่เคยปฏิเสธอะไรอยู่แล้วพยักห