All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 71 - Chapter 80

“เพิ่งกลับมาจากในไร่น่ะ ข้าวปลาก็ยังไม่ได้ทาน ไม่รู้จักดูแลตัวเองเลย คุณคีย์นะคุณคีย์” ถึงจะเป็นแค่แม่บ้านแต่ก็อดบ่นเจ้านายที่เอาแต่ทำงานจนไม่ดูแลสุขภาพไม่ได้“แล้วป้าได้ทำอะไรไว้ให้คุณคีย์ทานหรือยังคะ” ตะวันรีบถามขึ้น“ไม่ได้ทำอะไรไว้เลย ก็คิดว่าจะทานมาจากข้างนอกกัน แต่เดี๋ยวจะไปทำข้าวไข่เจียวให้”“งั้นเดี๋ยวหนูทำให้เองค่ะ ป้าไปพักผ่อนเถอะ” คนที่อยากหาโอกาสคุยกับเขารีบเสนอตัว“งั้นก็ตามใจ ป้าฝากด้วยแล้วกันนะ” ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะไม่ไว้ใจให้หญิงสาวทำให้ แต่เพราะเห็นว่าคีรินทร์เป็นคนสั่งให้โทร. ไปตามตะวันกลับมา ก็เลยพอจะเบาใจให้ทั้งคู่อยู่ใกล้กัน อย่างน้อยคีรินทร์ก็คงจะเตรียมใจว่าจะต้องมีตะวันมาอยู่ร่วมบ้านด้วยอยู่แล้วร่างสูงของคีรินทร์เดินลงบันไดมาด้วยสีหน้าสดชื่นขึ้น พอได้อาบน้ำชำระร่างกายก็ดูเหมือนจะไล่ความฉุนเฉียวในใจลงได้บ้างเดินมานั่งลงตรงโต๊ะอาหารก็เห็นว่ามีผัดผักและแกงจืดวางไว้อยู่ ก่อนแล้ว จำได้ว่าขอแค่ข้าวไข่เจียว ไม่คิดว่าป้าพิกุลจะมีน้ำใจทำเมนูอื่นแถมมาให้ด้วยตะวันถือจานข้าวและไข่เจียวเดินออกมาจากห้องครัว ชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นว่าคีรินทร์นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะแล้ว ความไม่มั่

คีรินทร์ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่เช้า เพื่อเตรียมตัวพาตะวันไปรับคุณย่าประไพที่โรงพยาบาล เดินมาที่โต๊ะอาหารก็เห็นว่าหญิงสาวนั่งรอตนอยู่ก่อนแล้ว“คุณคีย์จะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ” ร่างบางเอ่ยถามพร้อมกับรีบลุกยืนขึ้น“ไม่ละ ฉันยังไม่หิว แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ล่ะ ลงมาหรือยัง”“ลุงจักษ์กับป้าดาออกไปแล้วค่ะ บอกว่ารีบไปคุยกับลูกค้า ฝากให้คุณคีย์ไปรับคุณย่าที่โรงพยาบาลด้วย”“แล้วเธอล่ะ ทานข้าวหรือยัง หิวหรือเปล่า”“ยังไม่หิวค่ะ น่าจะเพราะตอนอยู่กรุงเทพฯ ฉันไม่ค่อยทานข้าวเช้า” พูดจบก็ยกมือปิดปากตัวเองอย่างเร็วเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดเรื่องส่วนตัวของตัวเองออกไป ก็รู้ว่าเขาไม่ได้อยากจะรู้มันสักหน่อย“งั้นก็รีบไปกันเถอะ” บอกเสียงเรียบพร้อมกับเดินนำหน้าไปทางรถของตนที่จอดอยู่ขับรถจนใกล้จะถึงโรงพยาบาลคีรินทร์จึงเอ่ยถามขึ้น“เมื่อวานหมอแทนไทพาเธอไปทานอะไรมา”“ทานร้านใกล้ ๆ โรงพยาบาลนี่แหละค่ะ”“อร่อยไหม”“อร่อยค่ะ” คนที่นั่งเบาะข้าง ๆ ตอบตามซื่อคีรินทร์พยักหน้ารับรู้เล็กน้อยก่อนจะหักพวงมาลัยรถเข้าจอดยัง ข้างฟุตพาทริมทาง“ฉันหิวแล้ว ทานข้าวเช้ากันก่อนเถอะ” บอกพร้อมกับก้าวลงจากรถเดินนำไปทางร้านโจ๊กที่มีคนนั่งทานอยู่

“จะมองตามอีกนานไหม” แสงแหบพร่าเอ่ยถามหลานชายที่ยังมองไปทางประตูไม่วางตา“เด็กคนโปรดของคุณย่านี่ดีจังนะครับ กลับมาแค่วันเดียวสนิทกับหมอแทนไทแล้ว” พูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาประคองผู้เป็นย่าลงจากเตียง“ก็เขารู้จักกันมาก่อนหน้านี้แล้ว ใช่รู้จักกันวันนี้เมื่อวานเสียที่ไหน จะแปลกอะไรถ้าจะสนิทกัน”“เพราะแบบนี้คุณย่าเลยคิดจะจับคู่ให้สองคนนั่น”“แล้วเกี่ยวอะไรกับคีย์ล่ะ หรือว่าย่าทำแบบนั้นไม่ได้”“แต่ผมว่าของแบบนี้ควรจะถามความสมัครใจของเจ้าตัวเขาหน่อยนะครับ ใช่จะบังคับจิตใจกันได้ง่าย ๆ” ใจหนึ่งก็อดรู้สึกกังวลขึ้นมาไม่ได้ ถ้าตะวันเห็นชอบด้วยในการจับคู่ครั้งนี้ล่ะ เขาจะทำอย่างไร“เหมือนที่ย่าบังคับคีย์ไม่ได้งั้นสิ” ถอนหายใจออกมาดังเฮือก“...” ร่างสูงถึงกับชะงักงัน“ย่าบอกแล้วไงว่าย่าบังคับใครไม่ได้หรอก... ขนาดลูกชายกับหลานชายตัวเองย่ายังบังคับไม่ได้เลย แล้วจะไปบังคับคนอื่นได้ยังไง ย่าแค่อยากให้ตะวันเจอคนดี ๆ ที่พร้อมจะดูแลให้มีความสุขแค่นั้นเอง คีย์ก็เห็นว่าชีวิตน้องน่ารันทดแค่ไหน”คีรินทร์ยังประคองย่าประไพเดินมาตามทางโดยไม่พูดอะไรออกมา จนหญิงชราต้องเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง“ยอมรับว่าครั้งหนึ่งย่าเคยหว

“เรายังไม่ได้ชำระความกันเลยนะ เรื่องที่แอบถ่ายรูปของเรากับ คุณคีย์ส่งไปให้ต้องตาดู” ตะวันแกล้งตีแขนของสารัชเบา ๆ เรียกเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีให้อีกฝ่าย“ไม่เจอกันตั้งนานแทนที่จะดีใจ นี่จะชำระความกันเลยเหรอ”“ก็เพราะรูปนั้นนั่นแหละถึงทำให้ต้องตายังแซวเราไม่เลิกจนถึงวันนี้” ตะวันส่งสายตาเขียวไปให้“โอ๋ ๆ ๆ ขอโทษก็ได้ ว่าแต่คุณย่าอยู่ข้างในใช่ไหม” คนที่รู้ตัวว่า มีความผิดติดหลังรีบเปลี่ยนเรื่อง“ใช่! เกือบลืมเลย เข้าไปข้างในกันเถอะคุณย่ารออยู่ แต่ว่าลุงจักษ์ ป้าดา แล้วก็คุณคีย์ก็อยู่ด้วยนะ”“อืม” สารัชพยักหน้าหงึกหงัก“ป้ะ เข้าไปข้างในกัน” ตะวันเดินนำเพื่อนชายตรงไปยังโซฟากลางบ้านที่มีทุกคนนั่งรออยู่ก่อนแล้วคิ้วหนาของคีรินทร์กระตุกขึ้นทันใดเมื่อเห็นว่าใครกำลังเดินเข้ามา จ้องมองอีกฝ่ายอย่างท้าทายราวกับพญาราชสีห์จ้องจะกำจัดศัตรู“สวัสดีครับ” สารัชยกมือไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อม มีเพียงคีรินทร์คนเดียวเท่านั้นที่ไม่รับไหว้แถมยังมองมาด้วยแววตาไม่เป็นมิตรอีกสารัชเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออกว่าทายาทหนุ่มของไร่แห่งนี้ กำลังมองมาทางตนราวกับว่าไปสร้างความขุ่นข้องหมองใจให้เขาตั้งแต่ชาติปางไหน เขาไม่

คีรินทร์ขับรถคู่ใจของตนเข้ามาจอดในโกดังของไร่ที่เหล่าคนงานทยอยยกตะกร้าผลไม้เข้ามาเก็บ จนเผ่าที่สำรวจความเรียบร้อยอยู่อดถามขึ้นอย่างแปลกใจไม่ได้“อ้าว! ไอ้คุณคีย์ ทำไมวันนี้เข้ามาในไร่ได้ กระผมนึกว่าวันนี้จะเข้าออฟฟิศเสียอีก”“กูต้องคอยรายงานทุกความเป็นไปของกูให้ผู้จัดการไร่อย่างมึงรู้ด้วยเหรอ” ตอบน้ำเสียงยียวน“ก็มึงเป็นคนบอกกูเองไม่ใช่เหรอว่าจะไม่เข้ามาที่ไร่สักอาทิตย์หนึ่งเพราะจะจัดการเคลียร์เอกสารที่ออฟฟิศ” เอ่ยย้ำคนที่เหมือนจะลืมว่าตนเคยพูดอะไรออกไป“ที่ออฟฟิศก็มีพนักงานทำงานอยู่แล้วไหมวะ ถ้าจ้างมาแล้วทำงานกันเองไม่ได้ ต้องคอยให้กูเข้าไปดูความเรียบร้อยอยู่ตลอดแล้วจะจ้างมาทำไม ไล่ออกไปให้หมดไม่ดีกว่าเหรอ”“เออ เอาที่มึงสบายใจแล้วกัน ไอ้เจ้าของไร่” เผ่าประชดเข้าให้“แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง ได้ผลผลิตตามเป้าไหม”“ก็โอเค เอ่อ... มึงมาก็ดีแล้วจะได้ถามให้หายสงสัย”“อะไร” คีรินทร์ถามเสียงห้วน“น้องตะวัน เด็กของคุณย่ากลับมาแล้วเหรอ ตอนเช้ากูเจอพอดี น้องเขาบอกได้รับคำสั่งจากมึงให้เข้ามาทำงานในไร่”“อืม กลับมาแล้ว”“สวยฉิบเป๋ง จำแทบไม่ได้” เผ่าว่ายิ้ม ๆ ไม่ได้มองหน้าคีรินทร์เลยว่าตอนนี้มองมาทาง