All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 91 - Chapter 100

“ถ้างั้นก็คงต้องจัดคุณหมอแทนไทไว้เป็นคนนอกแล้วล่ะครับ เพราะสำหรับผมเองก็จัดแพรชมพูไว้เป็นคนนอกเหมือนกัน” เป็นทั้งคนนอกไร่แสนศิริสุข นอกสายตา และนอกหัวใจดวงตมคมเลื่อนมายังร่างเล็กที่ยืนอยู่ มองเธอด้วยความมั่นคง เด็ดเดี่ยว ราวกับจะตอกฝังคำพูดของตนลงไปยังก้นบึ้งหัวใจของเจ้าหล่อน“ที่ผมจัดแพรชมพูไว้เป็นคนนอก เพราะผมกับแพรชมพูเราไม่ได้เป็นอะไรกัน สถานะของเราคือเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น ตั้งแต่ต้นและจนถึงทุกวันนี้ ส่วนคุณหมอแทนไทถ้าคิดอยากจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของที่ไร่แห่งนี้ ผมก็บอกเลยว่ามันไม่ง่าย อย่างน้อยก็คงต้องผ่านด่านผมไปให้ได้ก่อน และที่สำคัญผมรักและหวงไร่แห่งนี้มาก มากจนคิดว่าแม้จะตายก็คงไม่ยอมให้ใครได้เข้ามาง่าย ๆ”ตะวันถึงกับยืนนิ่งขาแข็ง สายตาคมที่ส่งมาทำให้เธอแทบหายใจ ไม่ออก แค่เห็นสายตาของเขามันก็ทำให้เธอเกือบลืมหายใจ สายตาคู่นี้ที่มีอิทธิพลกับเธอเหลือเกิน สายตาที่สะกดเธอไว้ตั้งแต่แรกเห็นเมื่อหกปีที่แล้วไหนจะคำพูดที่แฝงนัยนั่นอีก เขาจะล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอแบบนี้ไม่ได้นะ เธออาจจะเคยก้าวผ่านความรู้สึกที่เคยมีให้เขามาได้ในอดีต เพราะนั่นเขาไม่เคยแม้แต่จะรับรู้หรือพันผูกความรู้ส

“พี่ว่าตะวันเข้าใจอะไรผิดแล้วละ พี่ยังไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเลย พี่ตั้งใจจะช่วยคุยเรื่องนั้นกับพ่อให้จริง ๆ แต่มีคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้เสียก่อน”“มีคนจ่ายให้งั้นเหรอคะ” คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างสงสัย“ก็ใช่สิครับ พี่ยังคิดว่าเพื่อนตะวันหาคนมาช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่ายได้แล้วเสียอีก แล้วเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยจนพี่ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว”หญิงสาวได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ใครกันที่เป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ ใครกันที่รู้เรื่องนี้แล้วยื่นมือเข้ามาช่วย?“อุ๊ย! คุณคีย์ ตกใจหมดเลย ทำไมโผล่มาเงียบ ๆ แบบนี้” ร่างบางอุทานเสียงหลง เมื่อหันกลับมาเห็นคีรินทร์ยืนประชิดตัวอยู่ด้านหลัง“ทำไม มัวแต่ใจลอยไปถึงไหน ฉันเดินเข้ามาตั้งนานแล้วยังไม่รู้ตัวอีก อย่าบอกนะว่ามัวแต่ใจลอยคิดถึงไอ้หมอแทนไทอะไรนั่นอยู่”ถามอย่างคนแง่งอนที่เจ้าหล่อนเห็นหน้าเขาแล้วทำท่าตกใจอย่างกับเห็นผี“ใช่ค่ะ” ตอบประสาซื่อ“ตะวัน! เธอนี่มัน! ฉันจะทำยังไงกับเธอดี” ขบกรามแน่นด้วยความน้อยใจ รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ในอกข้างซ้ายคล้ายมีใครเอาอะไรมาทิ่มตำ ยามเมื่อริมฝีปากน้อย ๆ นั่นเอื้อนเอ่ยออกมาว่าคิดถึงผู้ชายคนอื่นคนที่ไม่เข้าใจกับอาการแง่งอนขอ

“งั้นก็ลองพยายามดูสักตั้งแล้วกัน แต่ย่าไม่รับปากนะว่าคีย์จะได้กินอย่างที่ตั้งใจไว้หรือเปล่า” น้ำเสียงที่แน่นหนักนั้นบ่งบอกได้ดีว่าเขาคงต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะได้ ‘ของหวาน’ นั้นมาครอบครอง“ไหนคุณย่าเคยบอกว่าของหวานถ้วยนั้นเป็นของผมไงครับ” เอ่ยทวงสัญญาขึ้นมาดื้อ ๆ“ย่าเคยตั้งใจไว้อย่างนั้นจริง ๆ แต่ก็อย่าลืมสิว่าคีย์เคยปฏิเสธไปแล้ว ในฐานะคนปรุงของหวานอย่างย่าควรจะทำยังไง ถ้าคนที่เคยปฏิเสธราวกับมันเป็นของที่ไร้ค่า แต่เวลานี้กลับมาเรียกร้องที่จะกิน อยากกินเพราะอะไรล่ะ กินเพราะชอบ กินเพราะหิว หรือแค่จะกินแก้ขัด”คนที่โดนตั้งคำถามถึงกับหลับตานิ่ง ถอนหายใจเบา ๆ คล้ายกับว่าคำถามที่ได้รับเป็นสิ่งที่เขาตอบยากเหลือเกิน มันจะไม่ยากเลยถ้าเขาไม่เคยทำอย่างที่คุณย่าประไพว่ามาก่อน แต่เพราะเขาทำแบบนั้นจริง ๆ นั่นแหละวันนี้เขาถึงไม่มีทางปฏิเสธมันได้“ต่อให้ผมหิวแค่ไหน แต่ถ้าเป็นสิ่งที่ผมไม่ชอบผมก็จะไม่กิน จะไม่มอง ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ผมรู้ดีว่าอะไรคือสิ่งที่ตัวเองต้องการ วันนี้ผมบอกว่าผมอยากกินนั่นก็แปลว่าผมอยากกินจริง ๆ ไม่ได้กินเพื่อแก้ขัดหรือแค่บรรเทาความหิวเท่านั้น ขอให้คุณย่ามั่นใจและเชื่อใจ

เป็นเวลาครึ่งเดือนแล้วที่ตะวันกลับมาช่วยงานที่ไร่ แสนศิริสุข นั่นก็หมายความว่าเหลือเวลาอีกครึ่งเดือนเธอก็จะต้องกลับไปเรียนต่อในปีสุดท้ายให้จบ ทั้งที่ตั้งใจจะกลับมาเยี่ยมคุณย่าประไพแค่ไม่กี่วัน แต่ดันได้จับพลัดจับผลูอยู่ช่วยงานตลอดช่วงหยุดยาวปิดเทอมเสียได้ใจหนึ่งเธอก็โล่งอกที่ใกล้จะได้กลับไปในที่ที่เธอควรอยู่ ทว่าในใจกลับอดรู้สึกวูบโหวงอยู่ลึก ๆ รู้ดีว่ากลับไปคราวนี้เธอคงจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว ใครบางคนที่พักนี้ทำตัวแปลก ๆ ไป จนเธออดรู้สึกใจบางขึ้นมาไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มที่ขยันส่งมาให้เกินความจำเป็น สายตาเอื้ออาทรที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มองมาทีไรก็ทำเอาเธอใจสั่นจนควบคุมไม่อยู่ ไหนจะการพาตัวเองมาใกล้ชิดเธอบ่อย ๆ จนเธอเริ่มจะคุ้นเคยนั่นอีก ถ้าไม่ใช่ว่าผู้ชายคนนี้คือคีรินทร์ เธอคงคิดว่าเขามีใจให้เธออยู่แน่ ๆ แต่เพราะว่าเป็นเขา เธอถึงไม่กล้าแม้แต่จะคิดไปไกล“นั่งคิดอะไรอยู่ ใจลอยไปถึงไหนฮึ? คงไม่ใช่คิดถึงผู้ชายคนอื่น อยู่หรอกนะ” คนที่ทำหน้าที่สารถีลอบมองหญิงสาวที่เอาแต่มองไป นอกกระจกรถ ไม่พูดไม่จาตั้งแต่ออกมาจากบ้าน“เปล่าค่ะ” หันมาสบตาแล้วก็ต้องใจเต้นแรง เมื่อเจอสายตา แพรวพราวระยิบระย

“คุณรู้ตัวหรือเปล่าคะว่าพูดอะไรออกมา” ถามเสียงสั่นเพราะมันยากที่เธอจะควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติได้ ถึงแม้ไม่มีคำว่ารัก แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขากำลังบอกรักอยู่“รู้ตัวสิ และฉันพร้อมจะรับผิดชอบกับคำพูดของตัวเองทุกถ้อยคำ”เขาไม่เคยมั่นใจอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต แต่ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าหัวใจที่เคยหยิ่งผยองดวงนี้ บัดนี้มีเธอเป็นเจ้าของแล้วอย่างแน่นอน“ได้ค่ะ แล้วฉันจะกลับมาหาคนที่นี่บ่อย ๆ” แม้น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจะแผ่วเบา ทว่าเธอเองก็คิดมาแล้วอย่างดีเหมือนกันว่าจะลองทำตามหัวใจตัวเองดูสักครั้ง เธออยากจะลองเปิดใจให้ตัวเองดูบ้าง ถ้านี่มันจะเป็นความสุขที่เธอไม่เคยสัมผัสเธอก็อยากจะลองไขว่คว้าดูไม่ใช่แค่คนทางนี้หรอกที่จะคิดถึงเธอ เธอเองก็คงจะคิดถึงคนทางนี้ไม่ต่างกัน เพราะแค่คิดว่าจะต้องกลับไปเรียนแล้วไม่ได้เห็นหน้าคนตัวสูง ที่ยืนอยู่เคียงข้างกันอยู่ตอนนี้ ก็ให้รู้สึกตื้อ ๆ ในหัวใจแปลก ๆ ถึงแม้จะรู้คำตอบว่าปลายทางอาจจะเจ็บ แต่เธอก็อยากเลือกที่จะเดินลงไปบนถนนสายนั้นถนนที่มีชื่อว่า ‘รัก’เมื่อรู้ตัวว่ารักและอยากได้หัวใจของคนที่รัก คีรินทร์ก็ เดินหน้าออกมาอย่างเต็มที่ว่าตะวันคือคนสำคัญ ทุกวันชายห