All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 61 - Chapter 70

นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตอบข้อความของต้องตาจึงเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งกลางเตียง พร้อมกับคว้าเอาโทรศัพท์มาพิมพ์ข้อความหาคนที่อยู่ไกลถึงบอสตัน‘รู้นะว่าวันนี้ไปไหนมา’ข้อความที่ค้างอยู่หน้าจอทำให้หญิงสาวแปลกใจ ก่อนจะปลดล็อกหน้าจอแล้วก็เห็นว่ามีรูปของเธอกับคีรินทร์ตอนที่เดินซื้อของด้วยกันในห้างสรรพสินค้าถูกส่งมาจากต้องตาไม่ต้องสืบก็รู้ว่ารูปนี้ได้มาจากไหน จะเป็นใครถ้าไม่ใช่สารัชเป็นคนแอบถ่ายแล้วส่งไปให้เพื่อนสนิทของเธอดู ก็ในเมื่อสารัชซึ่งเรียนมหาวิทยาลัยเปิด เพื่อจะได้เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย เป็นพนักงานขาย อยู่ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนั้น เธอลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปได้ยังไงกันตะวันรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างไวตะวัน : ฝีมือสาลี่ใช่ไหมต้องตา : เขาเรียกรู้งานตะวัน : คุณคีย์มาทำธุระที่กรุงเทพฯต้องตา : แล้วออกไปด้วยกันได้ยังไงตะวัน : ออกไปซื้อของมาทำกับข้าวนิดหน่อยต้องตา : ทำกับข้าว? หมายความว่าไงคนที่รู้ตัวว่าพลาดไป เพราะเผลอพิมพ์ให้เพื่อนเข้าใจผิดรีบระรัวนิ้วตอบกลับอย่างไวตะวัน : คุณคีย์อยากทานแกงเขียวหวานเลยให้เราทำให้ทานต้องตา : มีทำอาหารให้กันทานด้วย ไม่ธรรมดาตะวัน : ไม่ต้องมาแซว ไม่มีอะไ

“อาหารไม่อร่อยเหรอคะคีย์? ถึงได้เอาแต่นั่งจ้องแบบนั้น”เสียงหวานที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ดังขึ้น ดึงให้คนที่นั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่หลุดจากภวังค์“ว่าไงนะแพร ขอโทษที” คนที่รู้ตัวว่าเสียมารยาทรีบเอ่ยขึ้น“เป็นอะไรหรือเปล่า”“ไม่นี่”“แล้วทำไมนั่งเหม่อแบบนั้น”“พอดีมัวแต่คิดอะไรเพลิน ๆ น่ะ”“ช่วงนี้งานหนักเหรอคะ?” แพรชมพูเลิกคิ้วถาม“ก็พอประมาณ” คีรินทร์ตอบยิ้ม ๆ“นาน ๆ เราจะได้มากินข้าวด้วยกัน กินเยอะ ๆ ค่ะ ดูแลตัวเองหน่อย โหมงานมากไปเดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาจะแย่” ว่าพลางตักอาหารใส่จานให้“ขอบคุณ” ตอบเสียงเรียบ ก่อนที่สายตาคมจะหันไปมองผู้หญิง คนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน“ชอบเหรอคะ” คนตรงหน้าถามขึ้นมาอีก“เอ่อ...” คนที่โดนถามถึงกับอึ้งไป“ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้คีย์หันมาชอบเด็กนักศึกษา” ถามเพราะเห็นว่าเขาเอาแต่จ้องหญิงสาวร่างบางในชุดนักศึกษาที่เพิ่งเดินเข้ามาแทบไม่วางตา ปกติชายหนุ่มมักจะไม่ค่อยให้ความสนใจใครแบบนี้“ไม่ใช่สักหน่อย พูดจาหาคุกให้ผม” รีบเอ่ยแก้ตัว“ไม่คุกหรอกค่ะ ไม่ใช่เด็กมัธยมสักหน่อย นี่เด็กนักศึกษา โตบรรลุนิติภาวะแล้ว คีย์จับทำเมียได้” ว่าขำ ๆ อย่างไม่คิดอะไร“แพร!” คีรินทร์ตกใจไม

แรงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกง ทำให้ร่างบางที่กำลังทำเมนูเครื่องดื่มให้ลูกค้าอยู่ถึงกับชะงักไป ก่อนจะล้วงออกมาดูจึงเห็นว่าเป็นเบอร์จากบ้านอัศวภิญโญ นึกแปลกใจไม่น้อยที่ทางนั้นโทร. เข้ามาเวลานี้ เพราะปกติคุณย่าประไพหรือภัสดามักจะโทร. หาเวลาค่ำ ๆ มากกว่าหญิงสาวสอดโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋ากางเกงตามเดิม เพราะยังติดชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าอยู่ รอจนกระทั่งไม่มีลูกค้าแล้วจึงเดินปลีกตัวออกมา ก่อนจะเจอศรุตที่เดินออกมาจากหลังร้านพอดี“พี่รุตคะ ตะวันขออนุญาตคุยโทรศัพท์หน่อยนะคะ พอดีมีสายจากบ้านอัศวภิญโญโทร. เข้ามา ไม่รู้ว่ามีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่า”“อ้อ ได้สิ” เจ้านายหนุ่มเอ่ยตอบ ก่อนจะก้มลงไปมองหน้าจอมือถือของตนที่ยังเปิดแอปพลิเคชันสนทนาค้างไว้ ซึ่งมีข้อความจากคีรินทร์ส่งเข้ามาว่าช่วยบอกให้ตะวันรับโทรศัพท์ด้วย และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้ศรุตถึงกับต้องเดินออกมาจากหลังร้านแบบนี้ตะวันเดินออกมานอกร้านพร้อมกับล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตนเองอีกครั้ง หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทร. ออก ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ทางนั้นโทร. มาอีกรอบพอดี“สวัสดีค่ะ” เอ่ยทักทายออกไปเพราะไม่แน่ใจว่าใครคือคนที่โทร. เข้ามา“

“แล้วนี่ไม่มีใครอยู่เลยเหรอคะ บ้านดูเงียบ ๆ” ถามพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อีกครั้ง“ไม่มีใครอยู่เลย ไปเยี่ยมคุณท่านที่โรงพยาบาลกันหมด” แม่บ้านร่างท้วมตอบ“งั้นเดี๋ยวตะวันไปทำความสะอาดห้อง เอาของไปเก็บแล้วจะรีบ ตามไปค่ะ”“เอาของไปเก็บได้เลย ป้าแอบเข้าไปทำความสะอาดไว้ให้แล้ว”“ขอบคุณมากเลยค่ะ”“แล้วทานอะไรมาหรือยัง ให้ป้าทำอะไรให้ทานก่อนไหม”“ไม่เป็นไรค่ะป้าพิกุล รบกวนเปล่า ๆ เดี๋ยวตะวันไปหาทานแถวโรงพยาบาลดีกว่า”“งั้นเดี๋ยวให้ลุงอัตไปส่งนะ วันนี้ทั้งคุณจักษ์และคุณคีย์ต่างก็ขับรถ ไปเอง”“ได้ค่ะ” ตอบพร้อมกับลากกระเป๋าสัมภาระเข้าไปเก็บในห้องนอนของตน ก่อนจะรีบกลับออกมาอย่างไว เพราะตอนนี้ใจของเธอเป็นห่วงคุณย่าประไพจะแย่แล้วส่วนที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังประจำจังหวัด ภายในห้องพักผู้ป่วยที่ตอนนี้คุณย่าประไพกำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่นั้น ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงก็เอาแต่ยกข้อมือของตนขึ้นมาดูเวลา จนผู้เป็นย่าอดเอ่ยถามขึ้นไม่ได้“หิวก็ไปทานข้าวสิ จะชะเง้อชะแง้มองแต่เวลาทำไม ย่าบอกแล้วว่าอยู่คนเดียวได้”“เปล่าครับคุณย่า ผมยังไม่หิว ให้พ่อกับแม่ไปทานก่อนดีกว่า เดี๋ยวท่านกลับขึ้นมาผมค่อยไป”“

“แม่ครับ! ผมว่าแม่...” คีรินทร์อ้าปากจะพูดคำว่าเข้าใจผิดออกมา แต่ก็โดนคุณย่าประไพตัดบทขึ้นเสียก่อน“หมอแทนไทว่างวันไหนบ้าง ย่าอยากจะเชิญไปทานข้าวที่บ้าน อัศวภิญโญด้วยสักมื้อ อยากขอบคุณที่เคยช่วยตะวันไว้” ปากบอกมือก็ลูบหลังร่างเล็กไปด้วย“ได้สิครับ” หมอหนุ่มยิ้มกว้าง รับปากแทบจะทันที นัยน์ตาเปล่งประกายราวกับได้ฟังเรื่องถูกใจ“ลองไปชิมฝีมือตะวันดูสักมื้อ ย่ารับประกันว่าอร่อย ย่าสอนมาเองกับมือ” หญิงสูงวัยเอ่ยต่อเมื่อสังเกตเห็นว่านายแพทย์หนุ่มเอาแต่มองเด็กในปกครองของตนไม่วางตา“ครับ” ยิ้มกว้างออกมามากกว่าเดิม สายตาที่ส่งมาให้บ่งบอก ความนัยอย่างเปิดเผย“ว่าแต่เราเถอะ มาเอาเวลานี้ กินข้าวกินปลามาหรือยัง” หันมาเอ่ยถามร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างเตียง“ยังเลยค่ะ ตั้งใจว่าจะมาหาอะไรกินแถวนี้”“งั้นก็ไปหาอะไรทานก่อน เสร็จแล้วค่อยขึ้นมาหาย่า”“ไปทานพร้อมฉันก็ได้...” คีรินทร์ยืดตัวตั้งตรง อ้าปากจะเอ่ยชวนทว่าโดนใครบางคนตัดหน้าเสียก่อน“ไปทานพร้อมพี่ก็ได้นะ พี่กำลังจะออกเวรพอดี” แทนไทรีบเอ่ยบอกพร้อมกับก้มลงมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง“ไม่รบกวนพี่หมอแทนดีกว่าค่ะ” คนโดนชวนรีบตอบ“รบกวนอะไรกัน พี่เองก็กำลังหาเพื่