Lahat ng Kabanata ng เคียงตะวัน: Kabanata 1 - Kabanata 10

เด็กสาววัยแรกดรุณีในชุดกางเกงยีนส์สีซีดและเสื้อสีขาวหมอง เอาแต่กอดกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กของตนเอาไว้แนบอกแน่น กวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาเขตที่ดิน นับเกือบพันไร่ เธอรู้แค่ว่านับจากนี้ไปเธอต้องมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะเด็กอุปการะของสตรีสูงวัยนามว่า ‘คุณย่าประไพ’คำพูดของละอองผู้เป็นป้าก่อนหน้านี้ยังดังก้องอยู่ในหัว “อีคุณหญิงคุณนายอะไรนั่นเขาอยากจะอุปการะมึง เขาจะเอามึงไปอยู่ด้วย แล้วจะ ส่งเสียให้เรียนหนังสือ”“หนูไม่อยากไป หนูไม่รู้จักใครที่นั่นเลยสักคน ให้หนูอยู่กับป้านะ หนูสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี จะไม่ทำให้ป้าเดือดร้อน หนูจะทำงานบ้าน ทุกอย่างเลย” ว่าพร้อมกับกอดขาของละอองไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้มจนดวงตาบวมช้ำไปหมด“มึงอย่าโง่หน่อยเลยนังตะวัน คนรวยเขาอุตส่าห์จะเอามึงไป ชุบเลี้ยง มึงอยู่กับกูก็มีแต่จะทำให้กูเดือดร้อน ลำพังแค่เลี้ยงดูนังจันทร์เจ้าลูกกูเองก็เหนื่อยพอตัวแล้ว มึงยังจะให้กูเอามึงมาเป็นภาระอีกเหรอ ไปอยู่กับเขาก็ทำตัวดี ๆ ล่ะ อย่าให้เขาต้องเอามึงมาคืนให้กูต้องเดือดร้อนเลี้ยงดูอีก!”“แต่ป้ารับปากยายแล้วว่าจะดูแลหนูให้ดี” เธอถามออกไปทั้งน้ำตา จำได้ว่าก่อนผู้เป็

“จะรีบไปไหนพ่อคีย์” เสียงของผู้เป็นย่าเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าหลานชายกำลังจะเดินผ่านไป“จะเข้าไปดูความเรียบร้อยในไร่สักหน่อยครับ วันนี้คนงานเร่งมือกันเก็บผลผลิตตามความต้องการของออเดอร์ล็อตใหม่อยู่” คีรินทร์ตอบผู้เป็นย่าอย่างขอไปที ไม่มองเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เลย“มาทักทายหนูตะวันหน่อยสิ จากนี้ไปน้องจะมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเราแล้วนะ” คุณย่าประไพกวักมือเรียกหลานชายให้เขาไปหา“ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ พร้อมกับเดินมายังห้องโถงกลางบ้านที่มีเด็กสาวร่างเล็กนั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว“หนูตะวัน นี่พี่คีย์ เคยเจอกันมาก่อนหน้านี้บ้างแล้ว จำพี่เขาได้ไหมลูก”“จำได้ค่ะ สวัสดีค่ะพี่คีย์” ตะวันเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงที่ยืน จดจ้องมาทางเธอ พร้อมกับพนมมือขึ้นไหว้ ทำไมเธอจะจำไม่ได้ในเมื่อเขาเป็นคนที่เธอแอบปลื้มอยู่ในใจลึก ๆวันนี้เขาอยู่ในชุดกางเกงยีนส์สีดำและเสื้อยืดแขนยาวสีเทา ในมือถือหมวกใบใหญ่สำหรับใส่ทำงานกลางแจ้งอยู่ด้วย ขนาดว่าเขาแต่งตัวง่าย ๆ สบาย ๆ แต่ในสายตาของตะวันกลับยังดูหล่อเหลาอยู่มาก“อืม สวัสดี” คีรินทร์พูดเสียงเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ แววตาติดเย็นชาพร้อมกับยกมือขึ้นรับไหว้เด็กสาวตรงหน้าอย

เด็กสาวร่างเล็กถักเปียสองข้างในชุดมัธยมปลายของโรงเรียนประจำจังหวัด ยืนประหม่าอยู่หน้าห้อง ข้าง ๆ กันมีคุณครูประจำชั้นยืนใกล้ ๆ กำลังแนะนำเธอให้เพื่อน ๆ ในห้องได้รู้จัก“เพื่อนใหม่ของเราชื่อ ‘ตะวัน ศิริกร’ จากนี้ไปจะมาเป็นเพื่อนร่วมห้องของเรา ครูฝากให้พวกเธอช่วยกันดูแลด้วย เพื่อนย้ายมาใหม่อาจจะยังไม่รู้ระเบียบข้อห้ามของโรงเรียน ยังไงก็ช่วยกันแนะนำเพื่อนด้วยนะ ตะวันไปหาที่นั่งที่ว่างอยู่ได้เลย เดี๋ยวครูออกไปเอาเอกสารการสอนก่อน เมื่อกี้ครูลืมหยิบมา” พูดจบก็เดินออกจากห้องไปทุกคนในห้องต่างพากันส่งยิ้มทักทายมาให้เธออย่างเป็นมิตร ร่างเล็กเดินไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่หลังห้อง ซึ่งมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว และเพื่อนผู้หญิงคนนั้นก็กำลังส่งยิ้มมาให้เธอเช่นกัน“มานั่งข้าง ๆ เราสิ” ก่อนที่ตะวันจะเดินไปถึงหลังห้องก็มีมือของใครบางคนมาดึงเธอให้นั่งลงเสียก่อน พร้อมกับเอ่ยบางอย่างออกมา“ไม่ต้องไปนั่งกับยายต้องตาหรอก ยายนั่นน่ะจนอย่างกับอะไรดี ดูชุดนักเรียนสิเก่าจนซ่อมแล้วซ่อมอีก มีดีแค่เรียนเก่งไว้ไปแข่งวิชาการให้โรงเรียนแค่นั้นเอง”ทันทีที่พูดจบก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้นจากคนอื่น ๆ ในห้อง ตะวันหั

ตะวันเริ่มปรับตัวเข้ากับโรงเรียนใหม่ได้แล้วหลังจากที่ เธอเรียนมาได้สักระยะหนึ่ง ตอนเย็นหลังเลิกเรียน ลุงอัตซึ่งเป็นคนขับรถของไร่แสนศิริสุขจึงขับรถมาจอดรอรับเธอที่หน้าโรงเรียนอย่างเช่นทุกวัน เมื่อร่างเล็กขึ้นมานั่งบนเบาะหลังลุงอัตก็ถามขึ้น“วันนี้เรียนเป็นไงบ้างครับหนูตะวัน”“ก็ดีค่ะ ตอนนี้ตะวันเริ่มปรับตัวได้แล้ว” เธอตอบ“เดี๋ยวลุงขอแวะตลาดหน่อยนะ เมียลุงอยากกินแกงหอยขม”“ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ ตะวันไม่รีบ”เมื่อลุงอัตจอดรถเสร็จและกำลังจะก้าวลงจากรถ ตะวันก็รีบพูดขึ้น“เดี๋ยวหนูลงไปด้วยดีกว่าค่ะ อยากจะไปเดินเที่ยวในตลาดสักหน่อย ว่าจะหาซื้อผลไม้ไปฝากคุณท่าน” เพราะเงินค่าขนมเธอเหลือ จึงอยากจะหาซื้ออะไรไปฝากคุณย่าประไพ“ได้ครับ ถ้าใครเสร็จก่อนให้มารอที่รถนะ” ลุงอัตเอ่ยย้ำ“ได้ค่ะ” ตะวันเดินลงจากรถโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคมของ ใครบางคนมองมาร่างเล็กเดินลัดเลาะไปตามแผงขายผลไม้โดยมีใครบางคนที่กำลังเดินตามหลังของเธอมาติด ๆ เมื่อถึงแผงขายลูกพลับสีส้มทองลูกโตน่ากิน เธอจึงหยุดพร้อมกับเลือกลูกพลับจากกองขึ้นมาใส่ถุง“นังตะวัน!” เสียงเรียกชื่อดังขึ้นพร้อมกับมือที่เอื้อมมากระชากผมเปียข้างหนึ่งของเธอจนร่

ร่างบางของตะวันในชุดนักเรียนที่ตอนนี้ดูกระเซอะกระเซิง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ยืนถือถุงผลไม้อยู่หน้าบ้านหลังใหญ่อย่างคนคิดไม่ตก ว่าจะเดินเข้าบ้านไปอย่างไรไม่ให้คนในบ้านเห็นสภาพของตัวเองในเวลานี้ร่างเล็กค่อย ๆ เดินเลียบ ๆ เคียง ๆ พลางกวาดสายตามองไป รอบ ๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนคงอยู่ที่โต๊ะอาหารซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโถงบ้าน จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพร้อมกับเดินเข้าบ้านมาด้วยความโล่งใจ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น“อ้าว... หนูตะวัน กลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย เมื่อกี้คุณคีย์บอกว่าเห็นข้างหลังไว ๆ ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า ป้าก็เลยเดินออกมาดู” เสียงป้าพิกุลเอ่ยบอกร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกโมโหคนตาดีนัก อยู่ร่วมบ้านกันมาพักใหญ่ไม่เคยเห็นจะสนใจว่าเธอจะไปหรือจะมา ขนาดเดินผ่านกันยังทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ แต่ทำไมอยู่ ๆ วันนี้ถึงตาดีเห็นเธอขึ้นมาซะงั้น“ค่ะ” เด็กสาวตอบพร้อมกับหันหน้ามาหาป้าพิกุล“ว้าย! ตาเถร อกอีแป้นจะแตก ไปทำอะไรมาคะ ทำไมถึงกลับมาในสภาพนี้” ป้าพิกุลยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ“หนู...” ตะวันอึกอัก“ป้าพิกุลครับ ขอแกงเพิ่มด้วย มีอะไรมาคุยในนี้สิ ทำไมยืนคุยกัน