All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 101 - Chapter 110

เขาจะมาเป็นห่วงเป็นใยเธอทำไมในเวลานี้ ในเมื่อครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยทิ้งเธอไว้เหมือนกัน เขาคงไม่เคยรู้ว่าตอนนั้นเธอรู้สึกยังไง เวลาแต่ละนาทีที่ผ่านไปเธอหวาดกลัวแค่ไหน เฝ้ามองเข็มบนนาฬิกาข้อมือของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับภาวนาว่าขอให้เขากลับมารับเธอด้วย แต่สุดท้ายคำขอของเธอก็ไม่เป็นผลหากจะมีความหนาวเหน็บใดที่เคยผ่านเข้ามามันยังน้อยกว่าความหนาวเหน็บที่เขาก่อขึ้นในวันนั้นเสียอีก วันนี้เมื่อเขาบอกให้เธอรอ เธอจึงไม่เชื่อมั่นและไม่มั่นใจว่าเขาจะกลับมา เธอไม่สามารถลบความรู้สึกที่โดนเขาทิ้งไว้ในวันนั้นออกไปจากใจได้จริง ๆหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาคลอหน่วยตาอย่างห้ามไม่อยู่ มันคงบ่งบอกถึงความเจ็บปวดในวันนั้นได้ดีว่าเธอรู้สึกยังไง เพียงแต่วันนี้ความเผลอไผลทางอารมณ์ที่ก่อตัวขึ้น มันทำให้เธอไม่สามารถเข้มแข็งได้อย่างวันนั้นอีกแล้วคนที่สร้างปมและบาดแผลอันยิ่งใหญ่ไว้ในใจของเจ้าหล่อนหลับตาลงช้า ๆ นิ่งคิดอยู่นานราวกับกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต เขารู้ตัวดีว่าวันนั้นเธอจะรู้สึกกลัวและเสียใจมากแค่ไหน เพราะวันนี้ตอนนี้ และวินาทีนี้เขาก็กำลังรู้สึกแบบเดียวกับที่เธอกำลังรู้สึกในวันนั้นอยู่ ความรู้สึกที่กล

“อื้อ...” เสียงครางกระเส่าแผ่วหวานหลุดลอยออกมา ไหนจะร่างกายสาวที่บิดเร่าอย่างทรมานนั่นอีก บ่งบอกความต้องการว่าเขาควรจะส่งเธอไปแตะขอบสวรรค์ได้แล้วข้อมือใหญ่ชักเข้าออกเป็นจังหวะเร่งเร้ากว่าเดิม จนคนที่นอนอยู่ บนโซฟากระเพื่อมด้วยความสั่นไหวไปทั้งตัว นิ้วเรียวยาวชักเข้าออกในโพรงสาวไม่หยุดหย่อน หัวแม่มือคลึงเคล้นยอดเกสรกุหลาบงามราวกับจะบดขยี้ให้เธอแหลกสลาย ไม่นานหญิงสาวก็กระตุกเกร็ง กรีดร้องออกมาด้วยความสุขสม ดวงดาวพราวระยับล่องลอยเต็มไปหมด เพิ่งเข้าใจว่าการถึงจุดหมายปลายทางให้ความรู้สึกเช่นไร ผิวกายขาวละเอียดผุดซึมไปด้วยเม็ดเหงื่อ“มีความสุขไหม” เขาก้มถามชิดใบหู คนที่นอนเหนื่อยหอบอยู่ได้แต่พยักหน้ารับด้วยความเขินอาย ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับอีกฝ่ายตรง ๆ“ต่อไปตาพี่แล้วนะ ตะวันรับไหวครับ เชื่อพี่” เสียงทุ้มเข้มยัง พร่ำบอก ย้ำให้เธอมั่นใจอีกครั้งว่ามันไม่ได้น่ากลัว ก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับเธอเอาไว้ ใช้ขาแกร่งเบียดขาเรียวให้แยกออก บดเบียดท่อนเนื้อเข้าไปในส่วน ‘ลึก’ ของเนินสาว เพื่อหล่อหลอมให้เราเป็นหนึ่งเดียวกัน“ฮึก!” ตะวันเผลอสะดุ้งเมื่อมีสิ่งไม่คุ้นเคยแทรกผ่านเข้ามาในร่างกาย มันทั้งเจ็บ

“ทำแบบนั้นได้ที่ไหนกันคะ ลืมไปแล้วเหรอว่าโซเชียลของตะวัน เป็นเพื่อนกับทุกคนในอัศวภิญโญเลย ทำแบบนั้นทุกคนก็รู้เรื่องของเราหมดสิ” อดนึกขำกับท่าทางขี้อ้อนเป็นเด็กของทายาทไร่แสนศิริสุขไม่ได้“พี่ไม่อยากปิดบังเรื่องของเราแล้ว ถ้าพี่คุยกับคุณย่าท่านจะต้องเข้าใจเหตุผล” คนเอาแต่ใจเริ่มเรียกร้อง“ตะวันว่ามันยังไม่ถึงเวลา เอาไว้ตะวันเรียนจบก่อนดีกว่านะคะ”เธอไม่พร้อมจะตอบคำถามของใคร ๆ และที่สำคัญเธอยังอยากจะดูใจเขาไปก่อน ถ้าถึงเวลาแล้วไม่ใช่ เธอจะได้จากไปอย่างเงียบ ๆ“พี่เคารพการตัดสินใจของตะวันครับ” คีรินทร์จูบขมับหญิงสาว เบา ๆ ไม่ว่าเมื่อไรเขาก็รอเธอได้เสมอ หักห้ามใจปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระแล้วเหยียบคันเร่งพาเธอไปยังร้านอาหารที่เป็นเป้าหมายร้านที่คีรินทร์พาตะวันมาทานเป็นร้านเปิดใหม่ที่กำลังได้รับความนิยมจากคนในพื้นที่ อะไรที่ว่าดี อะไรที่ว่าอร่อย เขาก็อยากจะมาทานกับเธอทว่ายังไม่ทันจะได้เดินไปยังโต๊ะที่จองไว้ สายตาของหญิงสาวก็ สะดุดเข้ากับใครบางคนเสียก่อน และฝ่ายนั้นเองก็มองมาทางเธอแทบจะไม่วางตาเช่นกันจันทร์เจ้า!ท่าทีชะงักงันของตะวันทำให้คีรินทร์ที่เดินเคียงข้างมาต้องหยุดเดินตาม มองตามสายต

“กลับกันเถอะค่ะ ฉันไม่หิวแล้ว” หญิงสาวหันไปบอกร่างสูงข้าง ๆ แล้วเดินออกจากร้านไป คีรินทร์รีบสาวเท้าตามอย่างรวดเร็วภายในมุมหนึ่งของร้านที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีสายตาคู่หนึ่งมองมาตั้งแต่ต้นจนจบ รับรู้ทุกเหตุการณ์และทุกคำพูดที่เกิดขึ้น เห็นทีว่า หมากเกมนี้คงยังไม่จบง่าย ๆคีรินทร์กดปลดล็อกประตูรถให้เปิดออก ขึ้นไปนั่งยังตำแหน่งคนขับ พ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย เหลือบมองคนตัวเล็กด้านข้างที่ยังมีสีหน้าซีดเผือด“ฉันขอโทษกับเรื่องไม่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านนะคะ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ฉันคงไม่เข้าไปตั้งแต่แรก” เมื่อเห็นว่าคนโตตัวเอาแต่มองมา ไม่พูดไม่จาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน“ตะวัน...” น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนคนฟังลอบกลืนน้ำลาย“คะ?”“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าให้แทนตัวเองว่าตะวัน แล้วเรียกพี่ว่า พี่คีย์”เขากำลังไม่พอใจเธอเรื่องนี้เองสินะ“ขอโทษค่ะ ตะวันขอโทษนะคะที่ทำให้พี่คีย์ต้องมาเจอกับอะไร แบบนี้”“จะพร่ำคำขอโทษอีกนานไหม เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของตะวันงั้นเหรอ” เสียงเข้มย้อนถาม ร่างเล็กได้แต่นั่งนิ่ง ไม่หลุดคำพูดใดออกมา“เลิกโทษตัวเองได้แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีใครรู้

“อาทิตย์หน้าผมจะลงไปกรุงเทพฯ นะครับ” โพล่งออกไปอย่าง ใจคิด เป็นไงเป็นกัน เขาทนความคิดถึงที่มีต่อตะวันไม่ไหวแล้ว!“ไปทำไม” คนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ถึงกับปิดหนังสือในมือลง ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่เล็กน้อย มองสานสบกับดวงตาคมราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่างในสายตาของหลานชาย“เอ่อ... ผม...” คนที่ยังไม่ทันคิดหาเหตุผลอึกอัก ทว่าแววตาคมดุราวกับสายตาเหยี่ยวยังจ้องมองมาไม่ลดละ บีบและบี้ให้เขายอมจำนน“ไปทำธุระส่วนตัวครับ อาทิตย์หน้าเป็นวันเกิดของศรุต ผมว่าจะไปร่วมงานสักหน่อย คุณย่าก็รู้จักไอ้รุตนี่ครับ” คนที่ไม่เคยคิดจะไปร่วมงานวันเกิดใคร และไม่มีใครที่ไหนเกิดอาทิตย์หน้าทั้งนั้น ยกเอาเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นมาอ้าง“อืม รู้จัก”“ก็นั่นแหละครับ มันชวนมาหลายปีแล้วแต่ผมไม่เคยว่าง ปีนี้เกรงใจมันเลยว่าจะไปร่วมงานสักหน่อย” เมื่อเห็นว่าผู้เป็นย่าทำท่าทีเหมือนจะเข้าใจเลยรีบสาธยายยกเหตุผลแม่น้ำทั้งห้ามาอธิบายต่อจักษ์ได้แต่ลอบถอนหายใจ ส่ายหน้าอย่างระอา ไม่อยากบอกลูกชายเลยว่ามันไม่สมเหตุสมผลตั้งแต่ที่คีรินทร์จะไปร่วมงานวันเกิดเพื่อนที่อยู่ไกลถึงกรุงเทพฯ แล้วละแล้วไอ้อาการหน้าบานกระดี๊กระด๊านี่อีก เมื่อกี้ยังนั่งหน้าอม