Todos los capítulos de หวนคืนครานี้เห็นทีต้องเอาคืน: Capítulo 11 - Capítulo 20

อู่ผิงโหวที่เจียงซู่กล่าวถึง ทำเฉินอวี้แปลกใจ​ไม่น้อย ไม่คิดว่าเรื่องราวทุกอย่างจะบังเอิญ​ขนาดนี้ คนที่เขาอยากแก้แค้น​ก็คืออู่ผิงโหว บิดาของคู่หมั้น​เจียงซู่ หากร่วมมือ​กับนาง ถือว่าได้รับผลประโยชน์กัน​ทั้งสองฝ่าย นางได้ยกเลิก​งานแต่ง ส่วนเขาได้หักหน้าอู่ผิงโหว " แล้วเจ้ามีวิธีการ​เช่นไร? " " หม่อมฉัน​คิดเอาไว้ว่า...หากอยากยกเลิกงานแต่งครั้งนี้ หม่อมฉัน​จะต้องหาบุรุษ​ที่มีอำนาจ​และยศตำแหน่ง​สูงกว่าซื่อจื่ออู่ผิงโหว ซึ่งคนที่หม่อมฉัน​คิดออกในตอนนี้มีแค่ท่านอ๋องคนเดียวเพคะ " แน่นอน​ว่าการยกเลิกงานแต่งงานนั้นไม่ง่าย คู่หมั้น​ของนางเป็นถึงผู้สืบทอด​ตำแหน่งโหว มีสายเลือด​เดียวกันกับพระสนมเอกขององค์จักรพรรดิ​ หากคิดทำการบุ่มบ่าม​ ชีวิต​ของนางคงวุ่นวาย​ยุ่งเหยิง​น่าดู ดีไม่ดีอาจถูกคิดร้ายจนต้องจบชีวิต​เหมือนกับชาติก่อน เพราะแบบนั้นจึงอยากยืมมืออวี๋อ๋องให้ช่วยเหลือ " หึ! พอได้ยินว่าข้าไม่มีอำนาจ เจ้าก็เลยคิดจะถอยหนีสินะ? " "......." เจียงซู่ไม่ตอบ เป็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ เฉินอวี้คร้านจะใส่ใจ ในเมื่อนางยอมเอ่ยปากบอกทุกอย่างแล้ว เช่นนั้นเขาก็จะแสร้งทำเป็นลืมเรื่องราวก่อนหน้านี้ก็แล้

เหล่าคนงานต่างหันมองเป็นตาเดียวกัน เมื่อบุรุษ​ที่มีสีหน้าบึ้งตึง​ก่อนหน้านี้​ เดินกลับออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม​ หลี่หลงจู๊ยังคงไม่ชอบหน้าชายคนนั้น เขาจึงไม่เข้าไปทักถามสิ่งใด ปล่อยให้คนผู้นั้นเดินออกไปเองเจียงซู่ไม่ได้เดินออกมาส่งอวี๋อ๋อง ด้วยว่านางยังเขินอาย​กับเรื่องที่เกิดขึ้น​เมื่อครู่​ ไม่คิดว่าตนเองจะกล้าทำแบบนั้นลงไป" ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ " นางพึมพำ​กับตนเอง ยกมือขึ้นมาสัมผัส​แก้มข้างที่ถูกอีกฝ่ายหอมไปเฉินอวี้เดินออกมาจากโรงทำกระดาษ​ด้วยสีหน้าชื่นบาน​ใจ องครักษ์​คนสนิทที่ติดตามมาด้วยสองคนหันมองหน้ากัน ก่อนจะเอ่ยกระซิบกระซาบ​ไม่ให้ผู้เป็นนายได้ยิน" เจ้าว่าท่านอ๋องดูแปลกไปหรือไม่? " อาเจาเอ่ยถามหวังเต๋อหมิง องครักษ์​ที่ติดตามมาด้วยอีกคน" แปลกอย่างไร? " หวังเต๋อหมิงถามขึ้น เขาไม่ใช่คนที่ชอบสังเกต​สีหน้าเจ้านายสักเท่าไร ส่วนมากจะฟังแค่คำสั่งแล้วปฏิบัติ​ตาม ไม่ได้สนใจว่าสีหน้าและท่าทาง​ของผู้บังคับบัญชา​เป็นอย่างไร ผิดจากอาเจาที่เก็บทุกรายละเอียด​ แม้แต่เรื่องยิบย่อย​ที่ผู้คนมองผ่าน" เจ้าตาบอดหรือไร เมื่อครู่​ก่อ

พอเห็นสีหน้าเคร่งขรึม​ของอีกฝ่าย นางก็ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี เหตุใด​ทุกอย่างจึงกลับตาลปัตร​เช่นนี้" นี่ไม่ใช่​ข้อตกลง​ของเรานะเพคะ " เจียงซู่แย้งขึ้นข้อตกลง​ของนางกับเขา คือการร่วมหลับนอนด้วยกันหนึ่งครั้ง แลกกับที่เขาช่วยนางล่มงานแต่ง ไม่ได้หมายความ​ว่าจะต้องแต่งงานกันเสียหน่อย!เฉินอวี้ยักไหล่​แสร้งทำเป็นไม่รู้ร้อน " ก็แค่สัญญา​ปากเปล่า​ ย่อมเปลี่ยนแปลง​ได้ทุกเมื่อ อยู่ที่ข้าจะจัดการอย่างไร "เจียงซู่ส่ายหน้าไม่เห็นด้วย​ " แบบนี้มันไม่ยุติธรรม​กับหม่อมฉัน​นะเพคะ "" จะยุติธรรม​หรือไม่ เจ้าคอยดูเองก็แล้วกัน! "เฉินอวี้ไม่เคยคิดที่จะบังคับ​จิตใจของเจียงซู่ เขาจะใช้เวลาที่เหลืออยู่พิสูจน์​ในนางเห็นเองว่า เขาจริงใจต่อนางมากเพียงใด​ ไม่ได้หยอดคำหวาน ​เพื่อหวังจะทำเรื่องบน​เตียง​เพียงอย่างเดียวเขาอยากดูแลนางในฐานะบุรุษ​คนหนึ่งที่พึงกระทำ​ต่อสตรีที่ตนเองรัก ถึงแม้ตอนนี้นางยังไม่ได้รักเขาก็ตาม แต่เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่ง​ นางจะต้องใจอ่อนยอมรับความรักและความหวังดีจากเขาแน่!พอได้ยินแบบนั้น เจียงซู่ก็โกรธ​จนควันออกหู " ท่านอ๋องทรงหลอกลวง​หม่อมฉัน! "" เรื่องทำลายงานแต่งงานของเจ้า ยั

ริมฝีปาก​ของทั้งสองคนมีหยาดน้ำลายสีใสเชื่อมติด หลังจาก​ผละออกจากกัน เจียงซู่หายใจหอบเหนื่อย นัยน์ตา​ฉ่ำหวานปรือมองคนที่อยู่ตรงหน้าดวงตาคู่คมสบประสานกับดวงตากลมโต พลันเกิดความรู้สึก​แปลกประหลาดวิ่งพล่าน​ไปทั่วร่าง ปรารถนา​อยากทำมากกว่านี้ แต่ต้องข่มใจไม่แสดงออกเกินงาม" ซู่ซู่! " น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ย​เรียกชื่อสตรีที่ตนรัก พลางยื่นมือออกไปสัมผัส​แก้มระเรื่อ​แผ่วเบา​ " เหตุใด​จึงไม่อยากแต่งงาน?"เจียงซู่เบือนหน้า​หลบ นางไม่อยากให้เขาเห็นความวูบไหวในแววตา " ไยจึงถามเช่นนี้เพคะ?"" เพราะข้าอยากรู้? " เฉินอวี้กล่าวเสียงเบา นัยน์ตา​สีเข้มเปี่ยมไปด้วยความหวังอยู่ลึกๆ ภายในจิตใจไม่ใช่ว่านางกลัวการแต่งงาน แต่นางกลัวใจของคู่แต่งงานต่างหาก วันนี้รักกันชื่นมื่น​ แต่วันหน้าไม่มีใครมารับประกัน​ได้ว่าความรักจะคงอยู่ หากเสื่อมคลายก็คงจบลงด้วยการหักหลัง​ความรู้สึก​ของกันและกันความเจ็บช้ำ​จากการแต่งงาน นางเคยลิ้มลอง​รสชาติ​ของมันมาแล้วครั้งหนึ่ง​ และไม่อยากตกลงไปในขุมนรก​ขุมนั้นอีก" หม่อมฉัน​ไม่คิดว่าการแต่งงานจะเป็นจุดเริ่มของความรักเพคะ " เจียงซู่ก้มหน้าลูบแขนเสื้อที่ยับย่นของตนเอง แสร้งทำเป็นไม่สน

" เจียวเจียว! " ฉินฮูหยินรีบปรามบุตรสาวไม่ให้แสดงกิริยา​หยาบคาย​ต่อหน้าสามีและแม่ของสามี หากพวกเขาเห็นท่าทาง​ก้าวร้าว​ของเจียงเจียว มีหวังนางถูกตำหนิ​ไปด้วยแน่!" แต่ท่านแม่! " เจียงเจียวหันไปพูดกับมารดาเสียงแผ่ว" เงียบก่อน! " ฉินฮูหยินกระตุก​แขนบุตรสาว พลางกัดฟันพูดเสียงเย็นเจียงหมิงมองหน้าบุตรสาวคนโตสลับกับบุตรสาวคนเล็ก ครั้นเห็นว่าทั้งสองหยุดการโต้เถียง​กันแล้ว เขาจึงหันกลับมาสนใจมารดาต่อ" ท่านแม่มีโรคอะไรอย่างนั้นหรือ? " เจียงหมิงมีสีหน้ากังวล​ กล่าวโทษ​ตนเองในใจที่ละเลย​หน้าที่ดูแลมารดาไม่ดี หลายปีมานี้เขายุ่งแต่กับงานราชการ​ ไม่มีเวลาไปเยี่ยมเยือน​มารดาที่เรือนชนบท​ จนความสัมพันธ์​แม่ลูกดูห่างเหิน​ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้า​ " แค่โรคของคนแก่น่ะ ข้าแค่เวียนหัวบ่อยๆ จึงทานอาหารที่มีมันมากไม่ได้ ส่วนอาหารทะเลทานได้บ้างเล็กน้อย​ พวกเจ้าอย่าโมโหเจียงซู่เลยนะ เพราะมีแค่นางคนเดียวที่ใส่ใจข้าเช่นนี้ "ฉินฮูหยินกัดฟันแน่น คำพูดของแม่สามีเมื่อครู่​ มันไม่ต่างจากหนามแหลมทิ่มแทง​ใจเลยสักนิด อีกฝ่ายกำลังกล่าวหา​ว่านางบกพร่องใน​หน้าที่ลูกสะใภ้​ ไม่ใส่แม่สามีตามหลักคำสอน​ของสตรีที่แต่งเข้าเรือน