Todos os capítulos de หวนคืนครานี้เห็นทีต้องเอาคืน: Capítulo 21 - Capítulo 30

" อย่านะ! " เจียงเจียวรีบคว้าแขนพี่สาวไม่ให้เดินไปเจียงซู่หันกลับมามองน้องสาว พลางกัดฟันพูดให้ได้ยินแค่สองคน " เจียงเจียว! ข้าชักจะรำคาญ​เจ้าแล้วนะ ข้ามีทางเลือกให้เจ้าสองอย่าง หนึ่ง ถ้าอยากไปกับข้า เจ้าต้องเงียบปากเอาไว้ สอง ถ้าเจ้าไม่อยากไป ข้าจะไปบอกท่านพ่อให้เอง "" นี่เจ้าขู่ข้าหรือ? " เจียงเจียวบีบแขนอีกฝ่ายแรงขึ้น จนเนื้อต้นแขนทะลักออกตามร่องนิ้วเจียงซู่สะบัดแขนออกอย่างแรง ถึงจะรู้สึก​เจ็บ แต่ก็ไม่คิดเอาคืนด้วยวิธีเดียวกัน​นางจ้องหน้าเจียงเจียวอย่างเอาเรื่อง หากอีกฝ่ายยังทำตัวงี่เง่า​ไม่เลิกเช่นนี้ เกรงว่าอีกไม่นานความอดทน​ของนางคงสิ้นสุด​ลง!" ข้อไหนที่เรียกว่าข่มขู่มิทราบ " เจียงซู่ถามกลับเสียงเข้มเจียงเจียวกัดฟันข่มอารมณ์กรุ่นโกรธ​ไม่ให้ปะทุ​ออกมา หากมารดาของนางอยู่ด้วย เจียงซู่คงไม่กล้าทำเช่นนี้กับนางแน่!" ฮึ่ย! " เจียงเจียวสะบัดหน้า​ใส่พี่สาว ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถม้า โดยไม่พูดอะไรสักคำเจียงซู่ส่ายหน้า​ให้กับท่าทางหยาบคาย​ของน้องสาว ไม่แปลกใจ​สักนิดที่เกิดมาเป็นลูกของฉินฮูหยิน มารยาท​ต่ำทราม​เหมือนผู้เป็นแม่ไม่มีผิดเพี้ยน!ตลอดเวลา​หนึ่งชั่วยามกับอีกสามเค่อ ไม่มีเสียงใ

ด้วยว่านานๆ ทีจวนสกุลเจียงจะเปิดให้คนเข้ามาสักครั้ง ฉินฮูหยินจึงออกความคิดเห็น​ว่า ให้เจียงซู่พาแขกเดินชมความสวยงาม​รอบๆ จวน เจียงซู่เห็นด้วยกับฉินฮูหยิน นางพาแขกทุกคนเดินชมความสวยงาม​ของจวนสกุลเจียง จนมาถึงบ่อปลาทองที่อยู่ใกล้เรือนเล็ก เจียงซู่หยุดเดิน หันหน้ากลับไปบอกทุกคนที่เดินตามหลังมา " ทุกท่านเงียบก่อนเจ้าค่ะ อย่าพากันส่งเสียงดังนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวปลาในบ่อจะตกใจว่ายน้ำหนี " ปลาที่เจียงซู่พูดถึง ไม่ได้สื่อถึงปลาที่ว่ายอยู่ในบ่อ​ แต่กำลังสื่อถึงปลาสองตัวที่อยู่ในห้องเก็บของ​ต่างหาก ภรรยาของขุนนางท่านหนึ่งขมวดคิ้วยุ่ง ไม่เข้าใจในสิ่งที่บุตรสาวของท่านเสนาบดี​กรมพิธีการกล่าว " มันเกี่ยวกันด้วยรึ?" เจียงซู่พยักหน้า​ " เกี่ยวสิเจ้าคะ ปลาของจวนข้าค่อนข้าง​ตกใจง่าย หากพวกท่านอยากชื่นชม​ความสวยงาม​ของพวกมัน พวกท่านจะต้องเบาเสียงลงนะเจ้าคะ " นางพูดด้วยสีหน้าจริงจังไร้แววล้อเล่น​ ภรรยาขุนนางตำแหน่ง​สูงทั้งหลาย​ต่างพากันพยักหน้า​ ในเมื่อเจ้าของจวนว่ามาเช่นนั้น พวกนางจะกล้าพูดขัดแย้ง​ได้อย่างไร ยิ่งเข้าใกล้บ่อปลา ก็ยิ่งได้ยินเสียงร้องคราง​ของชายหญิง ทำสตรีที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วหน้า

เจียงเจียวถูกสอบเค้นนานสองเค่อ นอกจากร้องไห้ นางก็ไม่ยอมพูดสิ่งใดออกมา ในเมื่อคนทำไม่พูด ประมุขของจวนจึงหันไปถามคนเห็นเหตุการณ์​แทน " เจียงซู่ เจ้าเห็นอะไรบ้าง บอกข้ามา " เสนาบดี​กรมพิธีการทำสีหน้าเคร่งเครียด​ เจียงซู่แสร้งบีบน้ำตา เหลือบมอง​ใบหน้าของเจียงเจียวชั่วครู่​ อีกฝ่ายถลึงตามองนาง ในแววตาส่อประกายมาดร้าย​ราวกับ​ข่มขู่​ แต่เจียงซู่หาได้หวาดกลัว​ไม่ " ทีแรกข้าพาฮูหยินจากจวนต่างๆ ไปเดินชมสวนดอกไม้ของเรา ในระหว่าง​นั้นก็นึกขึ้นได้ว่า ด้านหลังเรือนเล็กมีบ่อปลาที่ท่านพ่อเลี้ยงเอาไว้ ข้าจึงพาพวกนางไปดู แต่.. ฮึก!" เจียงซู่แสร้งสะอื้น​ไห้ น้ำเสียงสั่นเครือ​จนไม่อาจควบคุม​ได้ " แต่กลับเห็นนางกับซื่อจื่ออู่ผิงโหวลอบมีสัมพันธ์​กันเจ้าค่ะ " " ไม่จริง! นางโกหก ท่านพ่ออย่าไปเชื่อนาง " เจียงเจียวกล่าวอย่างลนลาน​เพราะกลัวความผิด เจียงซู่รีบเสนอ " หากท่านพ่อไม่เชื่อที่ข้าพูด เช่นนั้นเรียกเหล่าฮูหยินมาถามก็ได้เจ้าค่ะ " เจียงเจียวไม่อาจข่มกลั้น​อารมณ์​โกรธ​ได้อีกต่อไป นางชี้หน้าด่าเจียงซู่ด้วยสีหน้าเคียดแค้น​ " เจียงซู่ เจ้าอิจฉา​ข้าใช่หรือไม่? " " ข้าอิจฉา​เจ้าเรื่องอะไรมิทราบ? " เจ

เจียงเจียวถูกส่งตัวไปที่อารามชีในวันรุ่งขึ้น​ โดยมีฉินฮูหยินตามไปส่ง ส่วนสัญญา​การหมั้นหมายของเจียงซู่กับมู่เซวียนก็ถูกยกเลิกในบ่ายวันนั้น เรื่องราวในสกุลเจียงกลายเป็นหัวข้อสนทนา​​ของพวกชาวบ้าน​ ซึ่งเสียงส่วนใหญ่​ต่างรุมประณาม​การกระทำอัน​ไร้ศีลธรรม​ของเจียงเจียวกับมู่เซวียน แต่กลับนึกเห็นใจผู้ถูกกระทำ​อย่างเจียงซู่... ใกล้ถึงเทศกาล​ตรุษจีน​เต็มที เจียงซู่จึงรับหน้าที่​ดูแลจัดการ​ทุกอย่างภายในจวนแทนฉินฮูหยิน ด้วยว่าอีกฝ่ายไม่มีกะจิตกะใจจะทำสิ่งใดทั้งนั้น วันๆ ขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกมาพูดคุย​กับผู้ใด ราวกับ​กำลัง​เรียกร้องความสนใจ​จากบิดานาง... " คุณหนู​ได้เวลาเข้านอนแล้วเจ้าค่ะ " ถั่วหลันเอ่ยบอกกับผู้เป็นนาย พลางเดินดับไฟตะเกียงที่อยู่ในห้อง เจียงซู่หันไปยิ้มให้ถั่วหลัน " ถั่วหลันเจ้ากลับไปพักที่ห้องของเจ้าเถิด ข้าขอนั่งดูพระจันทร์​อีกสักพัก ประเดี๋ยว​ก็เข้านอนแล้ว ​" ยามนอนเจียงซู่ไม่ชอบให้ใครมานอนเฝ้า ด้วยว่าตอนเป็นเด็กนางมักร้องไห้เพราะคิดถึง​มารดาอยู่เป็นประจำ​ จึงไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาหรือเป็นกังวลเพราะนาง โดยเฉพาะ​ท่านย่า " เช่นนั้นอย่านอนดึกนะเจ้าคะ " พอกล่าวเสร็จ

เจียงซู่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า พอมองไปข้างกายกลับพบว่าเฉินอวี้ไม่อยู่แล้ว หญิงสาวคลี่ยิ้มอ่อนยามนึกถึง​ความฝันเมื่อคืน " ท่านอ๋อง! ได้โปรดรักหม่อมฉัน​ไปนานๆ นะเพคะ " นางเอ่ยพึมพำ​กับตนเองก่อนหน้านี้​นางไม่เคยคาดหวัง​สิ่งใดจากอีกฝ่าย เพราะคิดว่าเขาคงไม่มีทางชายตาแล​หญิงชาวบ้าน​ธรรมดา​เช่นนางอยู่แล้ว แต่ยิ่งรู้จักกัน ก็ยิ่งทำให้นางมั่นใจ​ว่า เขาเป็นคนที่จริงใจมากคนหนึ่ง แม้บางคำพูดของเขาจะฟังดูเหมือนเป็นการปั่นประสาท แต่หากลองพิจารณา​ดูดีๆ ล้วนมีแต่ความจริงใจทั้งสิ้น... หลายวันผ่านไปวันตรุษจีน​ของสกุลเจียงผ่านพ้น​ไปด้วยความกระอักกระอ่วน​ใจ ราวกับมีแต่คนแปลกหน้า​มารวมตัวกัน ฉินฮูหยินทำเมินเฉย​ใส่ทุกคน แม้แต่ท่านย่าก็ไม่เว้น บิดาของเจียงซู่บอกสิ่งใดไป ฉินฮูหยินก็ไม่ยอมฟัง มิหนำซ้ำ​ยังพูดจากระทบกระทั่ง​เจียงซู่กับท่านย่าอีกต่างหากและแน่นอน​ว่า...เจียงซู่เก็บความรู้สึก​แค้นเคือง​เอาไว้ เพราะถึงอย่างไร​ก็ต้องมีวันเอาคืนเหลือเวลาอีกสองวัน เจียงซู่ก็ต้องกลับไปที่เมืองอวี๋โจวแล้ว วันนี้นางจึงขออนุญาต​ท่านพ่อกับท่านย่าขอออกไปเท