Todos los capítulos de หวนคืนครานี้เห็นทีต้องเอาคืน: Capítulo 41 - Capítulo 49

พอเข้ามาให้ห้องบรรทม​ของเฉินอวี้ เจียงซู่ก็รีบพุ่งตัวไปดูอาการคนที่นอนอยู่บนเตียงทันที นัยน์ตา​กลม​โต​จ้องมองบาดแผล​ตรงหน้าท้องฝั่งขวาของอีกฝ่าย ซึ่งมีผ้าพันแผลสีขาวพัน​รอบกายเอาไว้ ร่างบางทรุดกายนั่งลงข้างเตียง มือนุ่มยื่นออกไปสัมผัส​ใบหน้าซีดเซียว​ของชายหนุ่ม สภาพของเฉินอวี้ย่ำแย่​กว่าที่นางคิด เสียงลมหายใจ​ของเขาแผ่วเบา​มาก จนแทบไม่ได้ยินเสียง " ท่านอ๋อง " นางเรียกอีกฝ่ายเสียงสั่นเครือ​ " ไม่คิดถึงหม่อมฉัน​หรือเพคะ รีบตื่นขึ้นมาได้แล้ว " ใบหน้าหวานแนบลงบนหลังมือเย็นยะเยือก​ของชายหนุ่ม ความรู้สึก​มากมายพรั่งพรู​ออกมา จนยากจะอดกลั้น​มันไว้ได้ ขอบตาทั้งสองข้างพลันร้อนผ่าว​ ปลดปล่อย​หยาดน้ำตาสีใสไหลรินออกมาราวกับทำนบแตก " ท่านอ๋อง! หม่อมฉัน​กลัวเหลือเกิน​เพคะ หม่อมฉัน​กลัว ฮือๆ " ความหวาดกลัว​เริ่มเกาะกินในใจ นึกถึง​วันที่นางต้องสูญเสียเขาไป ในใจก็พลันเจ็บแปลบ​ขึ้นมา

ฝ่ามือหยาบเร่งจังหวะ​ชักรูดท่อนเนื้อหนักหน่วง​ขึ้น เพียงแค่ได้กลิ่นหอมจากตัวนาง ส่วนนี้ของเขาก็พลันลุกชันขึ้นมา หากไม่รีดเค้น​นำน้ำกามออกมา มีหวังเขาได้ปวดหน่วงจนนอนไม่หลับเป็นแน่ถึงพยายาม​เท่าไร เขาก็ไม่เสร็จ​สมเสียที ด้วยว่ายามหดเกร็งหน้าท้อง เขาจะรู้สึก​เจ็บแผล จนไม่สามารถ​ออกแรงได้ในเมื่อทำเองไม่ได้ เช่นนั้นก็เหลือเพียงทางเดียว" ซู่ซู่! ช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้าทรมาน​เหลือเกิน​" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยอ้อนวอนหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้อยู่" ชะ...ช่วยสิ่งใดเพคะ" เจียงซู่ถามตะกุกตะกัก​ ภายในใจเต้นกระหน่ำ​ราวกับกลองออกศึกเฉินอวี้จับไหล่บางหันกลับมา เจียงซู่หลับตาแน่น นางไม่กล้ามองภาพตรงหน้า ดวงตาสีเข้มก้มมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว รู้สึก​เอ็นดู​ในท่าทางไม่ประสีประสา​ของนางยิ่งนัก" ลืมตาสิ! "" ไม่เพคะ! ท่านอ๋องจะให้หม่อมฉัน​ช่วยสิ่งใดก็รีบทำเถิดเพคะ! " เจียงซู่ยืนกรานหนักแน่นให้ตายนางก็ไม่ลืมตาเด็ดขาด!ในเมื่อนางว่ามาเช่นนั้น เขาก็ไม่อยากฝืนใจนาง ชายหนุ่ม​ประคองมือหญิงสาวไปกอบกุมส่วนร้อนรุ่ม​ของตนเอง แค่เพียงปลายนิ้วของนางสัมผัส​ลง ความเสียวซ่าน​ก็พลันแล่นปราดไปทั่วร่าง จนเผลอส่งเสียง

หลายวันผ่านไป เจ้าสาว​เข้ามารอเจ้าบ่าวอยู่ในห้องหอที่จัดเตรียมไว้ในตำหนัก​ชิงหลิง เจียงซู่รู้สึก​ประหม่าเป็นอย่างมาก รอคอยช่วงเวลาที่จะได้อยู่กับสามีอย่างใจจดใจจ่อ​ หลังจากผ่านคืนนี้ไป นางกับเขาก็จะกลายเป็นสามีภรรยา​กันโดยสมบูรณ์​ ครั้นได้ฤกษ์​ยามเข้าหอแล้ว หญิงสาวก็รีบยกพัดกลมสีแดงขึ้นมาปิดบังใบหน้า รอให้เจ้าบ่าวเปิดประตู​เข้ามา ผ่านไปไม่นาน เฉินอวี้ก็เปิดประตู​เข้าไปในห้อง ดวงตาคมกริบ​จับจ้อง​อยู่ที่สตรีในชุดอาภรณ์​สีแดง ซึ่งกำลัง​นั่งรออย่างสงบเสงี่ยม​อยู่บนเตียง รอยยิ้มปลื้มปิติพลัน​ฉายชัดบนใบหน้าคมคาย​ ร่างกำยำก้าวเดินไปยังเตียงนอน มือหนายื่นออกไปจับข้อมือเล็กให้ลดพัดกลมลง นัยน์ตา​สีดำขลับจับจ้องใบหน้าเกลี้ยงเกลา​ของหญิงสาว เขากำลังจะโน้มกายลงประกบจูบ ทว่า... " ต้องดื่มสุรามงคลก่อนเพคะ" มือนุ่มดันใบหน้าสามีไว้ เฉินอวี้ชะงัก​ ก่อนจะยืดตัวตรง เอื้อมมือไปประคองภรรยาให้ลุกขึ้นยืน " เช่นนั้นเรารีบดื่มกันเถอะ " เจียงซู่มองหน้าคนรีบร้อน​พร้อมกับ​ส่ายศีรษะ​ด้วยความเอ็นดู​ สองสามีภรรยา​พากันเดินไปที่โต๊ะ​กลม ซึ่งมีสุรามงคล อาหารและผลไม้วางไว้อยู่ ก่อนหน้านี้​เจียงซู

หลายวันผ่านไป ได้เวลาที่เจียงซู่จะต้องเดินทาง​กลับไปเยี่ยมบ้านเก่า ซึ่งก็คือบ้านของท่านย่าที่เมืองอวี๋โจว นางออกเดินทาง​พร้อมกับ​เฉินอวี้ เขาบอกนางว่าจะพาไปยังสถานที่ที่ต้องใช้ชีวิต​ร่วมกัน ​ เฉินอวี้ตัดสินใจ​ไม่อยู่ที่เมืองหลวงต่อ​ ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากอยู่อย่างสงบกับภรรยาสองคน ในวังมีกฎระเบียบ​มากมายจนจำแทบไม่หมด หากรั้งอยู่มีแต่จะทำให้เจียงซู่ใช้ชีวิต​ลำบาก​ เพราะนางชอบอิสระ​มากกว่าการผูกมัด​ " ได้ยินว่าน้องสาวของเจ้าจะแต่งงานกับซื่อจื่ออู่ผิงโหวงั้นรึ?" เฉินอวี้เอ่ยถามสตรีข้างกาย ใบหน้าหวานผละออกจากอกแกร่ง ช้อนตาขึ้นมองเจ้าของอ้อมอก​อุ่น " เพคะ! เห็นว่าไม่มีสตรีนางใดยอมแต่งงานกับเขาสักคน ท่านโหวก็เลยมาสู่ขอเจียงเจียวให้ไปเป็นภรรยาของซื่อจื่อเพคะ " ตอนแรกทางนั้นไม่ยอมมาสู่ขอเจียงเจียวไปเป็นภรรยาเอก เพราะรู้สึก​อับอายขายหน้า​กับเรื่องที่เคยเกิดขึ้นที่จวนสกุลเจียงคราวก่อน​ ทว่ายามนี้กลับเป็นบุตรชายของฝ่ายนั้นเสียเองที่ทำเรื่องเสื่อมเสีย​ชื่อเสียง​ จนไม่มีสตรีนางใดกล้าแต่งเข้าไปในจวนอู่ผิงโหว มีเพียงเจียงเจียวคนเดียวที่ตอบรับไมตรีจากคนพวกนั้น ส่วนหนึ่ง​อาจเป็นเพราะนางกำลัง