หวนคืนครานี้เห็นทีต้องเอาคืน

ร่างกาย​หนักอึ้ง​ ราวกับมีก้อนหินมาถ่วงให้จมดิ่ง​ลงสู่ห้วงน้ำอันแสนเย็นยะเยือก​ ความทรงจำ​ในวันวาน​พรั่งพรู​เข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน​ มีทั้งความสุขและความเศร้าระคนกัน น่าแปลกที่นางไม่รู้สึ​กเสียดาย​ชีวิตนี้​ หากย้อนกลับไปอีกครั้ง นางก็ยังเลือกที่จะทำเหมือนเดิม

แต่สิ่งที่น่าผิดหวัง​สำหรับ​นางมากที่สุด​ เห็นจะเป็นการเลือกเส้นทางชีวิตผิด ใครบอกเล่าว่าความรักจะคงอยู่ยืนยาว​ คำสัญญา​จะคงอยู่ตลอดไป คำพูดพวกนั้นล้วนเหลวไหล​สิ้นดี

หากเป็นเช่นนั้นจริง คนผู้นั้นจะกล้าทรยศ​นางหรือ?

เขากล้าทรยศ​นางด้วยการรับอนุเข้ามาในจวน บีบคั้น​นางทุกทางให้ไม่เหลือจุดยืน คำว่ารักที่เขาเคยมอบให้ บัดนี้กลายเป็นของคนอื่น คำสัญญา​ที่เขาเคยกล่าว กลายเป็นน้ำลายที่ฟุ้งกระจาย​อยู่กลางอากาศ​ ดูไร้ค่า​และไม่มีผู้ใด​มองเห็น

ในวันที่ลูกของนางป่วยหนัก คนเป็นพ่อกลับไม่เหลียวแล​ เพราะมัวแต่ไปสนใจภรรยาใหม่ จนสุดท้าย​ลูกของนางก็สิ้นใจ​ โดยที่ไม่ได้เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ

ความเจ็บปวด​ครั้งนี้ มันยากเกินจะรับไหว นี่นางแต่งงานกับคนหรือว่าปีศาจ​ร้ายกันแน่!

เหตุใด​เขาจึงได้กล้าทำเช่นนี้กับนางและลูกได้ลงคอ?

หากวันเวลาสามารถ​ย้อนคืนได้จริงๆ นางอยากย้อนกลับไปก่อนที่จะได้แต่งงานกับเขา นางอยากเลือกเส้นทางชีวิตของตนเองใหม่ และเอาคืนทุกคนที่เคยทำไม่ดีกับนาง

สวรรค์ ได้โปรด​ให้โอกาส​นางอีก​สักครั้ง​เถอะ!

ร่างกาย​ที่เคยหนักอึ้ง​ บัดนี้​แปรเปลี่ยน​เป็นเบาบางคล้ายกำลัง​ล่องลอย​อยู่กลางอากาศ​ ให้สัมผัส​ผ่อนคลาย​ราวกับนอนอยู่บนปุยเมฆที่ทั้งนุ่มและอุ่นสบาย ไม่รู้สึ​กหนาวเหน็บ​เหมือนก่อนหน้านี้

ในความฝันนางเห็นมารดาที่จากไปแล้วมายืนรอรับ อีกฝ่ายส่งยิ้มให้นางเหมือนที่เคยทำ มือนุ่มแนบลงบนแก้มสีระเรื่อของนาง สัมผัส​อ่อนโยน​จากมารดา ทำเจียงซู่น้ำตาคลอหน่วย

คิดถึง​เหลือเกิน!

แต่แล้วภาพทุกอย่าง​ก็กลาย​เป็นภาพลวงตา​ เจียงซู่กำลังยืนหันหน้าให้กับหุบเหว​ลึก เบื้องหลังมีสามีกับอนุคนใหม่กำลังไล่ต้อนมาติดๆ พวกเขาชี้ปลายคมดาบมาที่ตัวนาง เจียงซู่ส่ายหน้า​ทั้งน้ำตา ตอนนี้นางต้องเลือกแล้วว่าจะตายด้วยคมดาบจากสามี หรือกระโดด​ลงไปตายในเหวลึกแห่งนี้

ไม่มีเวลาให้ตัดสินใจ​นาน ไม่ว่าจะเลือกทางใด สุดท้าย​ก็ต้องตายอยู่ดี

เจียงซู่สูดลมหายใจ​เข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจ​กระโดดลงไปในห้วงเหวที่ทั้งมืดมิด​และไร้แสงสว่าง​ส่องนำทาง....

พรึ่บ!

เสียงนกกระพือ​ปีกปลุกให้ใครบางคนที่นอนหลับใหล​เป็นเวลานานตื่นขึ้นมา เปลือกตา​สีขาวค่อยๆ ขยับ พลันเบิกโพลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่แสนคุ้นเคย​

" ซู่เอ๋อร์! " หญิงชราเขย่าแขนหลานสาว​ผู้เป็นที่รักเบาๆ น้ำเสียงแหบแห้ง​ตามวัยเอ่ยเรียกด้วยความเป็นห่วง​

ใบหน้าหวานหันตามเสียงเรียก ครั้นเห็นใบหน้าของบุคคล​อันเป็นที่รัก หยาดน้ำตามากมาย​ก็พลันไหลริน

" ท่านย่า! " เจียงซู่โผกอดท่านย่า พร้อมกับ​เรียกอีกฝ่ายซ้ำๆ ราวกับ​กลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปต่อหน้าต่อตา​เหมือนกับมารดา

" เป็นอะไรไป เหตุใดจึงร้องไห้หนักเช่นนี้ ใครทำอะไรเจ้างั้นหรือ? " ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถามหลานสาวที่เพิ่งฟื้นจากพิษไข้ มือเหี่ยวย่นลูบแผ่นหลังเล็กปลอบประโลม​ พลางหันหน้าไปมองสาวใช้ของหลานสาวทั้งสองคน พวกนางทุกคนต่างพากันส่ายหน้า​ปฏิเสธ​ว่าไม่ได้ทำอะไรคุณหนู​

ใช้เวลาพักใหญ่​กว่าเจียงซู่จะสงบลงได้ ครั้นได้สติกลับมา นางก็รู้ได้ทันทีว่า...นี่ไม่ใช่ความฝัน มันคือเรื่องจริง

นางย้อนเวลากลับมาตอนอายุสิบเจ็ด เมื่อครั้งยังอยู่กับท่านย่าที่เรือนเล็กในชนบท​ แต่น่าเสียดาย​ที่นางไม่ได้ย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่มารดายังมีชีวิต​อยู่ หากมิเช่นนั้น​นางคงรู้สึกปลาบปลื้ม​ใจมากกว่านี้

เจียงซู่ เป็นบุตรสาวคนโตของเสนาบดี​กรมพิธีการ มารดาของนางป่วยตายตั้งแต่​นางอายุได้เพียงแปดขวบ ครานั้นเป็นช่วงที่นางกำลังอ่อนไหว​ ซ้ำร้าย​บิดายังรับภรรยาใหม่เข้ามาในจวน ทั้งที่มารดาของนางเพิ่งตายไป นั่นคือจุดเปลี่ยน​ความสัมพันธ์​ระหว่าง​นางกับบิดา

นับตั้งแต่​นั้นเจียงซู่ก็กลายเป็นเด็กก้าวร้าว​ไม่เคารพ​ผู้ใหญ่​ ที่นางแสดงออกเช่นนั้นก็เพื่อเรียกร้อง​ความสนใจจากบิดา พอท่านย่าที่อยู่ชนบท​ทราบข่าว ก็มารับตัวเจียงซู่ไปเลี้ยงดู ท่านย่าคอยอบรม​สั่งสอนเจียงซู่จนกลายเป็นเด็กที่มีความคิดริอ่าน​ จากอารมณ์​ร้อนหุนหันพลันแล่น​ก็แปรเปลี่ยน​เป็นเย็นเรียบนิ่ง

เจียงซู่ในชาติก่อน​ไม่ถือโทษโกรธ​เคืองผู้ใด เพราะคิดว่าหากตนเองไม่ไปสร้างความเดือนร้อน​ให้ผู้อื่นก่อน คนผู้นั้นก็คงไม่กล้ามาทำร้ายนาง

แต่ที่ไหนได้...นางกลับคิดผิด

ต่อให้นางยอมปล่อยวาง​ ก็ใช่ว่าผู้อื่นจะยอมทำเช่นนาง

ในเมื่อมีโอกาส​ได้กลับคืนมาในร่างนี้อีกครั้ง มิสู้ประจันหน้า​กันสักตั้งให้รู้แล้วรู้รอด​ไป แน่นอน​ว่า...คนที่เคยทำร้ายนางในชาติก่อน นางย่อมเอาคืนอย่างสาสม​

​​​​​หากนับเวลาดูดีๆ ตอนนี้นางยังเหลือเวลาอีกหนึ่งปี กว่าบิดาจะส่งคนมารับกลับจวนสกุล​เจียง

" กำลังทำอะไรอยู่หรือ? " หญิงชราเดินมาหาหลานสาวที่ศาลาไม้ข้างเรือน ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายกำลัง​ก้มเขียนบางสิ่งบางอย่างอยู่​จึงลองถามดู

เจียงซู่เงยหน้า​ขึ้น พลางส่งยิ้มสดใส​ให้ท่านย่า นางหยิบกระดาษ​ขึ้นมา ก่อนจะนำไปวางไว้ตรงหน้าผู้อาวุโส​

" ข้ากำลังคิดหาวิธีหาเงินเจ้าค่ะ " เจียงซู่ไม่คิดปิดบัง

ตัวนางในชาตินี้ได้เรียนรู้​อะไรหลายๆ อย่างจากชาติ​ก่อน ครานั้นคิดแค่เพียงว่าหากได้แต่งงานกับบุรุษ​ที่เพียบพร้อม​ไปด้วยฐานะและยศตำแหน่ง​ย่อมดีต่อชีวิต​ไม่น้อย

ไม่ทันได้คิดถึงวันที่ตนเองถูกหักหลัง​ ในตอนนั้นนางไม่มีทั้งเงินทอง อำนาจ​และคนช่วยเหลือ​ ถูกผู้เป็นสามีข่มเหง​ทั้งกายและใจ​ มิหนำซ้ำ​เขายังกล่าวอ้าง​ถึงข้าวที่นางกลืนลงท้องในแต่ละมื้อ ว่าล้วนได้มาจากหยาดเหงื่อ​แรงกายของเขาทั้งนั้น ​

ด้วย​เหตุนี้​นางจึงคิดว่า หากสามารถ​หาเงินเลี้ยงชีพ​ได้ มันย่อมดีต่อตัวเอง จะได้ไม่มีใครกล้ามาลำเลิกถึงบุญคุณ​อีก

ฮูหยินผู้เฒ่ามองกระดาษ​ในมือพร้อมกับฉีกยิ้ม ไม่รู้ว่าหลานสาวของนางมีความคิดทางด้านการค้าตั้งแต่เมื่อไร แต่เท่าที่ดูถือว่าไม่เลวทีเดียว

" อยากเปิดร้านขายใบชาอย่างนั้นหรือ? "

เจียงซู่พยักหน้า​ นางพอมีความรู้​เกี่ยวกับใบชาอยู่บ้าง จึงอยากจะนำมาสานต่อ​ " เจ้าค่ะ "

พอเห็นถึงความตั้งใจ​ที่แน่วแน่​ของหลานสาว หญิงชราก็ไม่คิดจะห้ามปราม​ กลับอยากส่งเสริม​ให้อีกฝ่ายประสบความเร็จ​

" แล้วเจ้ามีที่ทางแล้วหรือยัง? หากยังไม่มีย่าจะช่วย "

" ข้าว่าจะคุยกับท่านย่าถึงเรื่องนี้พอดี ร้านตรงหัวมุมตลาดนั่น ยกให้หลานได้หรือไม่เจ้าคะ?"

" ย่อมได้อยู่แล้ว " หญิงชราพยักหน้า​ เดิมที​ตั้งใจว่าจะเก็บเอาไว้เป็นสินเดิม​ให้หลานสาวยามแต่งงานออกไป แต่ในเมื่ออีกฝ่ายอยากนำไปใช้ประโยชน์​ เช่นนั้นนางก็ไม่ขัด กลับเห็นดีเห็นงาม​เสียด้วยซ้ำ​

หากนางอยากเปลี่ยนแปลง​ชีวิต​ นางก็ควรเริ่มจากการมีเงินและเส้นสายก่อน หากในภายภาคหน้า​ชีวิต​เกิดการผันแปร​อีกครั้ง นางจะได้มีทางออก ไม่มืดมน​เหมือนในชาติก่อน

เจียงซู่เริ่มทำกิจการ​ด้วยตัวคนเดียว แต่กระนั้น​ก็มีท่านย่าคอยช่วยอยู่เบื้องหลัง​ นางเสาะหา​ไร่ชาที่มีคุณภาพ​ ตรวจสอบ​ทุกกระบวน​การด้วยตนเอง พอได้ไร่ชาที่พึงพอใจ​ นางก็ทำสัญญา​กับเจ้าของไร่นั้น ว่าให้ส่งใบชามาที่ร้านของนางคนเดียว

แน่นอน​ว่า...หากอยากให้การค้าขาย​กำไรงาม สินค้า​ของนางจะต้องมีเอกลักษณ์​ที่โดดเด่น​ ไม่สามารถ​มีผู้ใดลอกเลียน​แบบได้