Lahat ng Kabanata ng หวนคืนครานี้เห็นทีต้องเอาคืน: Kabanata 1 - Kabanata 10

หนึ่งเดือนผ่านไปการค้าขาย​เป็นไปอย่างราบรื่น​ ไม่เพียงขายใบชาตากแห้งเท่านั้น เจียงซู่ยังปรับวิธีการ​สร้างสินค้า​ใหม่ขึ้นมาอีกหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือผงชาเขียว ซึ่งผงชาเขียวอันนี้ เป็นที่นิยมในหมู่หญิงสาววัยแรกรุ่น​ พวกนางนำไปชงดื่มกับนมแพะแทนการดื่มน้ำชาทั่วไป​ หากชอบความหวานก็สามารถ​เติมน้ำผึ้ง​หรือว่าน้ำตาลลงไปได้อีก กลิ่นหอมของใบชาผสมกับรสหวาน นับว่าเป็นอะไรที่ลงตัวยิ่งนัก ไม่ว่าผู้ใดได้ลองก็ต้องติดใจและแน่นอน​ว่า...สินค้า​ของนางกลายเป็นที่พูดถึง​เป็นวงกว้าง​ พ่อค้าคนกลาง​ที่จะนำสินค้า​ไปขายที่เมืองหลวง ต่างพากันมาติดต่อ​ค้าขาย​กับนางทั้งนั้นเป็นครั้งแรก​ที่เจียงซู่เห็นเงินมากมายขนาดนี้ นางเปิดร้านได้เพียงหนึ่งเดือน ก็สามารถ​มีเงินหนึ่งหมื่น​ตำลึงได้แล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ นางจะต้องมีเงินเพียงพอสำหรับ​เลี้ยงดู​ตนเองและท่านย่าแน่! ครั้นนึกถึง​ท่านย่า ใบหน้าที่เคยเบ่งบาน​ก็เริ่มสลดลง ชาติที่แล้ว หลังจาก​นางแต่งงานไปได้สองปี ท่านย่าของนางก็สิ้นใจด้วยโรคชรา นางไม่มีโอกาส​ได้กลับมาลาท่านย่าเป็นครั้งสุดท้าย​เสียด้วยซ้ำ​ หากสามีไม่เป็นผู้พามา ภรรยาในห้องหอเช่นนางก็หมดสิทธิ์ที

ท้องนภาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พระจันทร์​ดวงใหญ่​ลอยเด่นอยู่ท่ามกลาง​หมู่ดวงดาว เสียงจิ้งหรีด​เรไรประสานเสียงร้องระงม พอปราศจาก​ความอบอุ่น​จากพระอาทิตย์​ อากาศ​ก็ยิ่งหนาวมากขึ้น ยามมีสายลมเย็นยะเยือก​พัดผ่าน ร่างทั้งร่างก็พลันสั่นสะท้าน​ ฝ่ามือและฝ่าเท้าเย็นเฉียบ​ จนต้องใช้มือถูกัน ครั้นจะก่อกองไฟ ก็เกรงว่าพวกโจรผู้ร้ายจะผ่านมาเห็นเข้า" คุณหนู​อดทนอีกนิดนะเจ้าคะ " สตรีทั้งสองนางกอดกันแน่น เพื่อบรรเทา​ความหนาวให้แก่กันและกัน​ นี่ก็ผ่านมาสองชั่วยามแล้วนับตั้งแต่​คนบังคับ​ม้าจากไป ไม่รู้ว่านางกับถั่วหลันต้องรออีกนานเพียงใด เขาจึงจะกลับมา ระหว่าง​ที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่ง เจียงซู่ค่อยๆ คลานเข่าแหวกพงหญ้า​ซุ่มมองชายฉกรรจ์​กลุ่มนั้น พวกมันขึ้นไปบนรถม้าของนาง ผ่านไปสักพัก​ก็อุ้มหีบที่มีของมีค่า​ออกมา ถึงจะนึกเสียดาย แต่ก็ต้องเลือกรักษา​ชีวิต​ของตนเองเอาไว้ ของมีค่าพวกนั้น หากไม่ตาย ยังสามารถ​หาได้อีกมาก" ค้นให้ทั่ว! ข้าว่าเจ้าของรถน่าจะยังอยู่แถวๆ นี้แหละ " หัวหน้าโจรตะโกน​บอกพวกลูกสมุน​เสียงแหวกพงหญ้า​ดังเข้ามาใกล้เจียงซู่กับถั่วหลันขึ้นเรื่อยๆ ยามน

เจียงซู่ก้มหน้า นางนั่งฝนหมึกให้เขาอยู่นาน จนรู้สึก​คอแห้ง​นึกอยากจะดื่มน้ำ ทว่ากลับไม่กล้าบอกอีกฝ่ายตามตรง ทำได้เพียงชำเลือง​มองกาน้ำอยู่เป็นพักๆ เฉินอวี้เป็นคนหูตาไว เขารู้ว่านางต้องการ​สิ่งใด " หิวน้ำหรือไร? " ใบหน้าคมคาย​หันไปมองคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง เจียงซู่พยักหน้า​ " เพคะ " เฉินอวี้ยกถาดที่ใส่กาน้ำกับจอกมาวางไว้ตรงหน้านาง เจียงซู่ยื่นมือออกไปรับอย่างเกรงใจ แต่ความกระหาย​กลับมีมากกว่า นางจึงรีบรินน้ำใส่จอกให้ตนเอง เตรียมจะยกดื่ม ทว่าอีกฝ่ายกลับส่งเสียงกระแอมออกมาคำหนึ่ง เจียงซู่ก้มมองจอกน้ำที่อยู่ในมือของตน ที่จริงนางควรรินให้เขาดื่มด้วยจึงจะถูก " หม่อมฉัน​รินน้ำให้นะเพคะ " เจียงซู่พูดอย่างเอาใจ นางหยิบจอกมาอีกใบ จากนั้นก็รินน้ำใส่จอกให้เขา เฉินอวี้แสร้งทำเป็นไม่สนใจ เขาก้มหน้า​เขียนเอกสารราชการ​ต่อ เจียงซู่ยกน้ำดื่มไปหลายอึก ครั้นดื่มน้ำจนหายกระหายแล้ว ท้องก็ส่งเสียงร้องอย่างหิวโหยออกมา​ ตั้งแต่​เมื่อวานยังไม่มีสิ่งใดตกถึงท้องนางเลย เจียงซู่เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างเขินอาย​ โชคดี​ที่เขาทำเป็นไม่สนใจนาง ความอับอายนี้จึงพอแสร้งลืมได้บาง ชายหนุ่ม​วางพู่กัน​ลง ก่อนจะเอ่ยส

หลายวันมานี้ เจียงซู่คิดไม่ตก มักนึกถึงใบหน้าบึ้งตึง​ของชายคนนั้นตลอดเวลา​ กลัวเหลือเกิน​ว่าเขาจะผูกใจอาฆาตมาดร้าย​ หากเป็นเช่นนั้นจริง นางคงสู้รบตบมือ​กับอีกฝ่ายไม่ไหว" เฮ้อ! " เจียงซู่ถอนหายใจ​เสียงดังถั่วหลันที่นั่งเขียนเอกสารอยู่ด้านข้างหันหน้าไปมองเจ้านาย " เป็นอะไรไปเจ้าคะ คุณหนู? " เจียงซู่ส่ายหน้า​ " เปล่าหรอก! ข้าไม่ได้เป็นอะไร " " คนที่ช่วยเราเมื่อคราวนั้นเป็นอวี๋อ๋องใช่หรือไม่เจ้าคะ?" ถั่วหลันถามอย่างสงสัยตอนนั้นนางอยู่ในอาการสะลึมสะลือ​จึงมองหน้าชายคนนั้นไม่ชัดเจน แต่ได้ยินเสียงคุณหนู​เรียกอีกฝ่ายว่า ' ท่านอ๋อง ' นางเคยได้ยินชาวบ้าน​ที่อยู่ตลาดเล่าลือ​กันว่าจะมีเจ้าเมืองคนใหม่มาปักหลักอยู่​ที่เมืองทุรกันดาร​แห่งนี้ หากยึดตามที่นางได้ยิน ย่อมหมายถึง​คนผู้นั้นเจียงซู่พยักหน้า​ " ถามทำไมหรือ?" " เขาช่วยชีวิต​พวกเราไว้ คุณหนู​ไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณ​เขาหน่อยหรือเจ้าคะ?" คิ้วเรียวเลิกขึ้น " ไม่จำเป็น​กระมัง " นางไม่อยากเจอหน้าเขาอีกแล้ว หากเจอกันครั้งนี้ไม่รู้ว่าเขาจะทำสิ่งใดกับนางบ้าง นางห

ใบหน้าหล่อเหลา​โน้มลงกระซิบข้างหู " ได้ฟังเช่นนี้แล้ว เจ้ายังอยากใช้ประโยชน์​จากข้าอยู่อีกหรือไม่? "" ทะ.... ท่านอ๋อง " เจียงซู่เปล่งเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก​" ไม่ต้องปิดบัง! รีบพูดเรื่องของเจ้ามาได้แล้ว "เขาย่อกายอุ้มนางขึ้นมา สองขาก้าวเดินไปที่เตียงนอน ก่อนจะวางร่างของนางลงเบาๆครั้นเป็นอิสระ​ เจียงซู่ก็ลุกพรวดขึ้น เตรียมจะวิ่งหนี แต่กลับช้าไป ร่างสูงใหญ่​ของชายหนุ่ม​ขึ้นคร่อมร่างนาง มือทั้งสองข้างถูกฝ่ามือที่ร้อนและแข็งแกร่ง​ราวกับคีมเหล็กตรึงไว้เหนือศีรษะ​" รู้หรือไม่ว่า... " เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง สายตาเฉียบคม​จดจ้อง​อยู่ที่ใบหน้างดงามไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นว่า " ข้ามีวิธีการจัดการกับคนดื้อรั้น​อย่างไร?"เจียงซู่ส่ายหน้าไปมา ดวงตาคู่งามฉายแววหวาดกลัว​ " หม่อมฉัน​ไม่อยากรู้เพคะ ปล่อยหม่อมฉัน​ก่อน!"แต่อีกฝ่ายกลับทำตรงกันข้าม เขาไม่ยอมปล่อยนาง ซ้ำยังบีบข้อมือเล็กแน่นกว่าเดิม หน้าอกอวบนุ่มเสียดสีกับแผงอกกว้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้​" ซู่ซู่ พอได้ยินว่าข้าไร้ประโยชน์​ เจ้าก็คิดจะทิ้งกันเลยหรือ? " ปลายจมูก​โด่งซุกไซ้คลอเคลีย​แผ่นไหล่​บาง ลากไล้ใบหน้า​เข้าใกล้ซอกคอหอมหวานมากขึ้น